Η προσπάθεια απαξίωσης της Δικαιοσύνης

Τίποτα δυσκολότερο στον κόσμο από την απονομή της Δικαιοσύνης, πολύ περισσότερο σε μια χώρα, όπως η δική μας που έχει τους δικούς της κανόνες και τους δικούς της νόμους που εφαρμόζονται επιλεκτικά. Δηλαδή με βάση πολιτικά κριτήρια, πολιτικούς συσχετισμούς, πολιτικές επιρροές, που αναπόφευκτα, λόγω της ελληνικής κοινωνικής δομής, πάντα υπάρχουν, με τάση ενίσχυσης, παρά αποδυνάμωσης.

Δεν εκπλήσσεται λοιπόν ο πολίτης σήμερα με ό,τι κι αν συμβαίνει στον τόσο ευαίσθητο αυτό χώρο, που μοιραία, παρά τις αντιστάσεις πεφωτισμένων δικαστών, οδηγείται σ’ απαξίωση.

Η αρνησιδικία όμως, η οποία όλο και περισσότερο εμφανίζεται και ακόμη περισσότερο εμπεδώνεται στη συνείδηση όλων, τείνει ν’ απορρυθμίσει αυτήν τη διαδικασία απονομής δικαίου, που έγινε αντιπαραγωγική με καταστροφικές κυριολεκτικά συνέπειες, για το Κράτος Δικαίου, το οποίο συνεχώς χάνει πόντους και οδηγεί στην αποχαλίνωση ενστίκτων και παθών. Είναι άλλωστε στην κουλτούρα, στα διαμορφωθέντα πολιτισμικά ήθη η προσπάθεια ελέγχου της Δικαιοσύνης, των δικαστών, συνήθως με παροχές, όχι κατ’ ανάγκη, οικονομικού περιεχομένου.

Εναντι όλης αυτής της παθογένειας, η προσπάθεια σοβαρών υπουργών Δικαιοσύνης δεν ήταν αρκετή για να ελαφρύνουν έστω την κατάσταση στα δικαστήρια, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των προϊσταμένων. Η δε υπερπαραγωγή νομοθετικού έργου με τις συνεχείς αλλαγές των Κωδίκων, μέσω νομοπαρασκευαστικών Επιτροπών, δημιουργούσε προσωρινά μια ευφορία και πιο πολύ σύγχυση στην καθημερινότητα με την πολυνομία και την αντινομία.

Η εκτελεστική εξουσία δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη την τρίτη εξουσία. Εκτός αν δεν ενοχλούσε. Αλλά και η ίδια η Δικαιοσύνη, να επέτρεψε αυτό με την ανοχή ή και τη συνεργασία της, απεμπολώντας μέρος την ανεξαρτησία της. Ο,τι όμως παραχωρείς, δεν σου επιστρέφεται.

Ο κομματικός συνδικαλισμός εξάλλου είχε διεισδύσει και εκεί, όπως παντού, όχι χωρίς ανταλλάγματα για ορισμένους, με βλαπτικές όμως συνέπειες για το κύρος του σώματος. Ακόμη κι αυτός ο τρόπος επιλογής της Ανώτατης Δικαστικής Εξουσίας υπέκρυπτε ενδεχομένως μια σχέση συναλλαγής, που εν τέλει αδικεί τους άξιους δικαστές.

Η Δικαιοσύνη βαριανασαίνει και μαζί της το Κράτος Δικαίου, στο οποίο στηρίζεται η Δημοκρατία. Ηρωες αυτοί οι δικαστές που εξακολουθούν να πράττουν το αυτονόητο, σε ένα τόσο δυσμενές και δύσμορφο περιβάλλον!

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ