«Δεν θέλω εκδίκηση, {LF}θέλω δικαίωση»

Η φωνή του έσπαγε και οι λέξεις μετά βίας έβγαιναν από το στόμα του. Προσπαθώντας να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη ώστε να αρθρώσει τις προτάσεις κατάφερε να ξεστομίσει: «Δεν θέλω εκδίκηση, θέλω δικαίωση». Η επικοινωνία τηλεφωνική, ωστόσο, τα δάκρυα που επιχειρούσε να κρατήσει διαπερνούσαν τη γραμμή. «Θέλω δικαίωση, τίποτα άλλο. Δεν θέλω εκδίκηση, θέλω δικαίωση», επαναλαμβάνει διαρκώς, μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο Αρης Καμπανός, πατέρας του αδικοχαμένου Αλκη, του 19χρονου που δολοφονήθηκε από χούλιγκαν στη Θεσσαλονίκη.

«Βοήθεια, δεν μπορώ, πονάω», ήταν τα τελευταία λόγια που κατάφερε να ξεστομίσει ο άτυχος φοιτητής, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στην περιοχή Χαριλάου, λίγα μέτρα από το «Κλεάνθης Βικελίδης», την έδρα της αγαπημένης του ομάδας.

Η δολοφονική επίθεση κράτησε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Αρκετά, όμως, για να βυθίσουν την οικογένειά του σε χρόνια πένθους και θλίψης. Ο χρόνος για το ζεύγος Καμπανού «πάγωσε» τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου.

Τι θα αποτελούσε δικαίωση για τους γονείς αυτούς; Δύσκολο να πουν. «Αυτή τη στιγμή είμαι τόσο θολωμένος για να σκεφτώ πώς
θα ερχόταν η δικαίωση», παραδέχεται ο πατέρας του 19χρονου και συνεχίζει: «Ο,τι πει η Δικαιοσύνη, στην οποία έχω εμπιστοσύνη πως θα κάνει τη δουλειά της. Θα βρει ποιοι πραγματικά είναι οι ένοχοι και αυτοί που τους αξίζει, σύμφωνα με τους νόμους, να τιμωρηθούν. Αυτό θέλω».

Στο παιδικό δωμάτιο του Αλκη, που κάποτε τους τοίχους του στόλιζαν οικογενειακές φωτογραφίες, το κρεβάτι του τον περίμενε στρωμένο. Τώρα ο χώρος έχει γεμίσει από τα αφιερώματα του κόσμου, που έσπευσαν να πουν το δικό τους τελευταίο «αντίο» στο σημείο της δολοφονίας.

Δεν ήταν λίγοι, άλλωστε, εκείνοι, ανεξαρτήτως καταβολών, που με τον θάνατο του Αλκη διέκριναν την ανάγκη να μπει, έστω και τώρα, τέλος στην οπαδική βία και στη μισαλλοδοξία.

«Προσπάθησα με τη στάση μου και με τη θέση μου να δώσω τα μηνύματα που έπρεπε. Ας αποτελέσει η θυσία του γιου μου αφορμή για μια ένωση», λέει ο Αρης Καμπανός, χωρίς, ωστόσο, να τρέφει ιδιαίτερες ελπίδες για το άμεσο μέλλον.

«Εχουν καταλάβει
τι κακό έχει συμβεί;»

«Ωστόσο, βλέπω μετά από αυτό, πως δεν είμαι σίγουρος αν έχουν καταλάβει μερικοί άνθρωποι τι κακό έχει συμβεί», ξεσπά και επιμένει: «Θέλω δικαίωση, δεν θέλω εκδίκηση».

«Δικαίωση», μια λέξη, μια έννοια που εδώ και 18 ημέρες γυρνά συνεχώς στη σκέψη του, δίνοντάς του δύναμη και ελπίδα να συνεχίσει τον αγώνα αυτόν, ώστε να ηρεμήσει τόσο η δική του ψυχή, όσο και του γιου του.

Ηταν ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου όταν τρία αυτοκίνητα σταμάτησαν στη συμβολή Θεόδωρου Γαζή και Νικολάου Πλαστήρα. Οι δράστες κατέβηκαν από τα οχήματα, χωρίς να σβήσουν τις μηχανές, γεγονός που μαρτυρά την πρόθεσή τους για ένα γρήγορο καταδρομικό χτύπημα. Οπως φαίνεται, σκόπευαν να επιστρέψουν αμέσως σε αυτά. Και το έκαναν. Μόνο που πίσω τους είχαν αφήσει έναν νεκρό.

Ηξεραν πού θα χτυπήσουν και κατευθύνθηκαν αμέσως προς το μέρος του Αλκη και των φίλων του. «Τι ομάδα είσαι ρε» τον ρώτησαν, «Αρης» ήταν η μοναδική λέξη που πρόλαβε να ψελλίσει ο 19χρονος προτού λάβει το μοιραίο χτύπημα. Αμέσως οι 12 τραμπούκοι τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας τον Αλκη μόνο του, χωρίς καν να κοιτάξουν πίσω, να αιμορραγεί μέχρι θανάτου.

Το αίμα που στέγνωνε τις επόμενες μέρες έξω από την πολυκατοικία της οδού Γαζή απαθανατίστηκε από τον Τύπο την επόμενη μέρα. Η είδηση είχε αρχίσει να γίνεται γνωστή ήδη από τις πρώτες ώρες. Ενα παιδί είχε χάσει τη ζωή του και το χέρι των δολοφόνων του είχε οπλιστεί από την τυφλή οπαδική βία.

Το θολωμένο μυαλό των οπαδών

Χρειάστηκαν πέντε μέρες ώστε η ΕΛ.ΑΣ. να εκδώσει εντάλματα σύλληψης και να περάσει χειροπέδες στους δολοφόνους, ενώ για 12 ημέρες ένας εκ των δολοφόνων παρέμενε ασύλληπτος.

«Αν θέλουν να έχουμε τέτοια άτομα τα οποία κυκλοφορούν ανάμεσά μας και να συνεχίζουν να κάνουν τέτοια άσχημα πράγματα, δεν ξέρω τι να πω», σχολιάζει ο Αρης Καμπανός. «Απευθύνομαι προς όλους τους φιλάθλους που μπορούν να ακούσουν, γιατί οι οπαδοί δεν μπορούν – δυστυχώς – να ακούσουν. Εχουν θολωμένο το μυαλό τους μέσα στην οπαδική βία».

Σχεδόν τρεις εβδομάδες μετά και τα δάκρυα της οικογένειας Καμπανού δεν έχουν στεγνώσει. Ηταν εκείνο το βράδυ που μίλησαν για τελευταία φορά με το παιδί τους. «Μπαμπά μην ανησυχείς θα πάω στη φοιτητική λέσχη να φάω και θα γυρίσω νωρίς σπίτι να διαβάσω», ήταν οι στερνές κουβέντες του γιου προς τον πατέρα.

«Ας κάνουμε
κάτι»

Ο Αλκης ήταν ένα ακόμα θύμα του χουλιγκανισμού που έβαψε μαύρα τα όνειρα των γονιών του. Το στενό της οδού Γαζή γέμισε πολύ σύντομα με κεράκια, λουλούδια και μηνύματα. Ολα αυτά πλέον φωτίζουν, όσο είναι εφικτό, το δωμάτιό του.

Το αφιέρωμα-εκδήλωση οργής ή απόγνωσης, όμως, ενός περαστικού από το σημείο της ενέδρας, χώρεσε σε μια πρόταση όσα στριφογυρνούν αυτές τις μέρες στο μυαλό μας: «Ολοι φταίμε… Ας κάνουμε κάτι».