«Ο Πούτιν δεν {LF}είναι Χρουστσόφ»

Κάποιοι συγκρίνουν την κρίση στην Ουκρανία με την κρίση των πυραύλων στην Κούβα το 1962, όταν η Ρωσία και οι ΗΠΑ έφτασαν πολύ κοντά στον πόλεμο. Δεν είναι μια τέλεια σύγκριση, σχολιάζει μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera» η Νίνα Χρούστσεβα, καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στη New School της Νέας Υόρκης και δισεγγονή του Νικίτα Χρουστσόφ, τότε πρώτου γραμματέα του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος, από κάποιες πλευρές όμως «στέκει»: «Υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στους δύο ηγέτες, αλλά ο Πούτιν δεν είναι ο Χρουστσόφ. Εκείνος σταμάτησε όταν συνειδητοποίησε ότι η Αμερική δεν θα επέτρεπε σε άλλη δύναμη να γίνει ισάξιά της. Ανοιγόκλεισε πρώτος τα μάτια ή μάλλον, έκανε μία συμφωνία με τον Κένεντι προκειμένου να σωθεί ο κόσμος. Σήμερα φοβάμαι πως ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ρώσοι είναι πρόθυμοι να υποχωρήσουν πρώτοι: ο Πούτιν γιατί για εκείνον, αντίθετα με τον Χρουστσόφ, η ιστορία και το εθνικό μεγαλείο είναι πιο σημαντικά από την ευημερία· και η Αμερική γιατί ίσως είναι περισσότερο ιδεολόγοι από τον Κένεντι».

Η Νίνα Χρούστσεβα δεν θεωρεί πως ο Πούτιν είχε ένα σχέδιο εισβολής στο μυαλό του όταν άρχισε να αναπτύσσει στρατεύματα στα σύνορα με την Ουκρανία. «Ο Πούτιν είναι ένας άνθρωπος της KGB: όταν κατέλαβε την Κριμαία δεν το παρατήρησε μέχρι που είχε ήδη συμβεί. Ολα αυτά τα στρατεύματα και τα πλοία είναι μία επίδειξη», σημειώνει. Στα μάτια της, ο ρώσος πρόεδρος δεν προσπαθεί να ανοικοδομήσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία per se, μοιάζει όμως αποφασισμένος να επιβάλλει μια καθυπόταξη των πρώην σοβιετικών κρατών. Το λάθος που κάνει η Δύση, επισημαίνει, είναι ότι σκέπτεται τη Ρωσία ως εισβολέα, όμως στην πραγματικότητα η Ρωσία «αρπάζει» αν παρουσιαστεί η ευκαιρία, όπως στην Κριμαία το 2014 ή στα κράτη της Βαλτικής το 1940. «Οταν ο ουκρανός πρόεδρος, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, άρχισε να κάνει τον αρχιστράτηγο, μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν, και να μιλάει για ανακατάληψη της Κριμαίας και του Ντονέτσκ, ο Πούτιν άρχισε να σωρεύει στρατεύματα στα σύνορα δηλώνοντας πως χρειαζόταν μία αμυντική δύναμη – με ανοιχτό το ενδεχόμενο, σε περίπτωση που παρουσιαζόταν η ευκαιρία, να κάνει περισσότερα, αλλά όχι με ένα σχέδιο προς αυτόν τον σκοπό. Ο Πούτιν δεν θέλει να ανοικοδομήσει την ΕΣΣΔ. Αυτό που ανέκαθεν ήθελε είναι: επιρροή. Δεν θέλει να κάθεται στο τραπέζι των παιδιών. Το πρόβλημα είναι πως η Μόσχα ήταν στο τραπέζι των μεγάλων, όταν όμως προσάρτησε την Κριμαία εκδιώχθηκε από την G8: ο ίδιος ο Πούτιν είναι υπεύθυνος αλλά αν τον ρωτούσες, θα απαντούσε πως δεν τον άκουγαν ούτως ή άλλως».