Εύα Μανιδάκη

Μόνο τα βλέφαρα όταν κλείνω βλέπω εγώ,

γιατί όσα βλέπω μες στο φως αδιάφορα είναι

Σονέτο Νο 43 | Σονέτα | Γουίλιαμ Σαίξπηρ,
Μετάφραση Στυλιανός Αλεξίου, Εκδόσεις Στιγμή

Τη στιγμή εκείνη που τα βλέφαρα κλείνουν, στιγμή κενή στον χρόνο, κάπου ανάμεσα στο τέλος και σε κάποια αρχή, «η μηχανή» του μυαλού μου πιάνει βάρδια…

Και κάπως έτσι, με τα μάτια κλειστά και το σώμα παράλληλα στο έδαφος, με το σώμα παραδομένο σε μια μονάχα επαφή, αυτήν του στρώματος, και τις υπόλοιπες αισθήσεις ανοιχτές, έτοιμες να παραδώσουν ή να παραδοθούν στην έμπνευση.

Εκεί, σε εκείνο τον Τόπο, η απόσταση ανάμεσα στο φανταστικό και την πραγματικότητα μικραίνει. Σαν η μια συνθήκη να βυθίζεται μέσα στην άλλη, και το υπνοδωμάτιό μου να γίνεται ξαφνικά γραφείο, ένας χώρος ανάπαυσης και δράσης, δημιουργώντας έτσι μια ρευστή γεωγραφία.

Τα όνειρά μου, τόποι που οι λύσεις δραπετεύουν, χώροι οικείοι και αφιλόξενοι

χωρίς πολλά πολλά φώτα και μαξιμαλισμούς, χωρίς απέραντα σκοτάδια και χαραγματιές φωτός.

Τόποι φυσικοί, περπατημένοι, που μου θυμίζουν / υπενθυμίζουν τα δικά μου εσωτερικά τοπία, πιο πολύ σαν διάλογοι παρά σαν παύσεις. Το κλείσιμο των βλεφάρων μου με φέρνει σε μια απόλυτη συνένωση με την ενότητα του κόσμου μου, «δίνει στο σώμα μου τη δυνατότητα να συνδιαλέγεται με την κίνηση που διέπει, τις παλίρροιες, τις εποχές, τους κύκλους των πλανητών και των δορυφόρων τους»

Με τα μάτια κλειστά προσπαθώ να δω τις ιστορίες που μου διαφεύγουν μέσα στη μέρα, προσπαθώ να δω το ανέφικτο, προσπαθώ να πετάξω σε σύμπαντα συμβάντων και αναφορών.

Πόσες πολλές είναι οι φορές που τα μάτια μου κλείνουν ερμητικά, μην μπορώντας να δουν άλλο, ούτε μέσα ούτε έξω!

Που τα μάτια τα ανοιχτά φέρνουν το σκοτάδι και τα κλειστά δείχνουν το μαύρο!

Είναι τόσο συχνό αυτό, την περίοδο τούτη, που τα όνειρα φυλακίζονται πίσω από τα κλειστά βλέφαρα…

Μια συχνή εικόνα, που έρχεται και φεύγει και έπειτα επανέρχεται όταν τα μάτια μου κλείνουν, είναι η εικόνα του νερού που ποτίζει τα όνειρά μου. Αλλοτε είναι διάφανο, θαλασσινό, δροσερό, άλλοτε σκοτεινό, βρώμικο, άγριο, πνιγηρό.

Το υδάτινο εκείνο στοιχείο, που συναντάει το φαντασιακό του κόσμου των ονείρων μου, πλάθει τον προσωπικό μου σκηνικό χώρο, σαν μια εικόνα, που με ακολουθεί σε κάθε άνοιγμα ή κλείσιμο των βλεφάρων.

Η ρευστότητα αυτή προσδοκά συνεχώς να γίνει μέσο ερμηνείας του χώρου μου. Σε αυτή την ενδιάμεση θέση, στην παράλληλη στάση του σώματός μου, την αφήνω, της επιτρέπω να περάσει. Και έπειτα, όταν τα μάτια ανοίγουν, στην καθετότητά μου, μένει εκεί λίγο πιο πίσω μου, δεν με κυριεύει, αλλά με κοιτάζει μέσα από αυτή την ασφάλεια που δίνει πάντα η απόσταση, σαν σε γραμμή του ορίζοντα που ενώνει το επάνω με το κάτω.

Τα όνειρά μου με ξυπνούν!