«Είμαι η παράδοση του προχωρημένου»

Οσα χρόνια κι αν περάσουν παραμένει νέος. Οχι επειδή φροντίζει τον εαυτό του, τη διατροφή του και το σώμα του, αλλά επειδή το πνεύμα του είναι ανήσυχο αναζητώντας να εντοπίσει τι συμβαίνει γύρω του. Το αποδεικνύει πάλι στη συνάντησή μας. Σε διαφορετικές συνθήκες από εκείνη την πρώτη που συνέβη πριν τριάντα χρόνια στην αίθουσα επισήμων, στο ανατολικό αεροδρόμιο του Ελληνικού, περιμένοντας την καλεσμένη του Μαουρίτσια Μαντέλι, την ιδιοκτήτρια του ιταλικού brand πρετ α πορτέ Krizia. Ο τότε έμπορος στον χώρο της μόδας, κομψοντυμένος με το ιδιόμορφο προσωπικό στυλ του, νευρικός, παρατηρητικός και ευγενικά αποστασιοποιημένος γνώριζε πολύ καλά τους κανόνες του παιχνιδιού που λεγόταν μόδα. Σήμερα, παραμένει αισθητικά προχωρημένος, ισορροπιστής των δυνάμεων του γούστου και της κοινωνικής διπλωματίας και επιχειρηματίας του εαυτού του. Υστερα από τόσα χρόνια περιπέτειας του βίου του ο Λάκης Γαβαλάς χώρεσε τις εντυπώσεις και τις μνήμες σε ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό («Λάκης Γαβαλάς Loaded») και συνεχίζει το κολύμπι του διδάσκοντας σε ιδιωτικές σχολές το μάρκετινγκ της μόδας, κάνοντας συνεργασίες στην ευρύτερη αγορά γύρω από στυλ και αισθητική, συμβάλλοντας με το podcast Pitch Me Up να αναπτυχθούν νεοφυείς επιχειρήσεις.

Ο ίδιος περιγράφει ζωηρά στο κεφάλαιο «Φούστα και μπλούζα» αυτού του βιβλίου την αφετηρία του. Αναφέρεται στο πώς βρέθηκε από το μπαλέτο του Βαγγέλη Σειληνού σε ένα μπαλέτο με ογδόντα χορευτές γύρω από τη Ραφαέλα Καρά κάπου στο 1973: «Ολοι οι χορευτές των σόου της κοιμόμασταν σε πανσιόν, πολλοί μαζί σε κάθε δωμάτιο – κάπως έτσι θα ήμουν χρόνια αργότερα στο κελί της φυλακής – και, όταν δεν ήμουν ξεπατωμένος από τις πολύωρες πρόβες, διάβαζα προσπαθώντας να μάθω καλά τα ιταλικά… Εμπαινα στα βεστιάρια των μπαλέτων και μετέτρεπα τα ρούχα… Εκεί άρχισα να μαθαίνω ότι στυλ σημαίνει αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμός και αυτοσαρκασμός».

Σε κλόνισαν ποτέ οι λέξεις των άλλων όταν σχολίαζαν το ντύσιμό σου;

Είχα φορέσει τα πάντα: από φουστανέλα μέχρι χαβανέζικη φούστα ενώ δεν παρέλειπα να τροφοδοτώ τα μέσα ενημέρωσης με εξωφρενικές εικόνες, παραστάσεις και ατάκες. Μπορεί να μου αρέσει να είμαι θεατρικός ή εκκεντρικός για κάποιους, αλλά ποτέ δεν είπα: «Ντυθείτε έτσι». Είμαι έτσι στη ζωή μου, αντιμετωπίζω την καθημερινότητα με χιούμορ, δεν το έκανα ποτέ για τον κόσμο. Είμαι προέκταση των εικόνων από τις επιδείξεις μου. Αλλωστε τώρα διδάσκω σε δύο σχολές. Δεν γίνεται να μην παρακολουθώ το σημερινό φάσμα. Ο Ρονάλντο ο καραστρέιτ βάφει τα νύχια του. Δηλαδή ο οπαδός του Ρονάλντο δεν θα κάνει αποτρίχωση με λέιζερ; Μετά την Ελεν Ντε Τζενέρις, η οποία επέβαλε και στην τηλεόραση το ανδρόγυνο κοστούμι και δήλωσε ανοιχτά την ομοφυλοφιλία της και έδειξε και φωτογραφίες της γκόμενάς της στο Instagram όπως ξυπνάει το πρωί, αυτό είτε το ονομάσουμε αστείο της στιγμής, είτε τάση ή επιβολή, εμείς κάνουμε το μυαλό μας αποχυμωτή. Γιατί όταν θες να φας πολλά φρούτα μαζί θα τα βάλεις στον αποχυμωτή και θα πάρεις το απόσταγμα. Το ίδιο λοιπόν είναι και η ζωή. Αυτό το απόσταγμα από το μείγμα που κάνεις είναι αυτό που σε ικανοποιεί και έτσι είσαι πιο δημιουργικός.

Θα έλεγες ότι το ντύσιμό μας είναι σήμερα η πανοπλία μας;

Η δική μου πανοπλία είναι αυτό που φοράω κάθε μέρα και με κάνει να θωρακίζομαι από τα βέλη των ασχέτων. Εξάλλου ανήκω και στο σύμπαν και στο σκουριασμένο μυαλό. Τα δέχομαι και τα δύο, γιατί είμαι η παράδοση του προχωρημένου.

Ωραίο παραδοξολόγημα αυτό: παράδοση και «προχωρημένο».

Το σύμπαν με ευνοεί και το υπηρετώ. Με συναντά στη Σκουφά όπου μένω και όταν έχει λειτουργία, το πηγαίνω στην εκκλησία του Αγίου Διονύση. Τότε, το σύμπαν παρατηρεί τη σύναξη των ιερατικών αμφίων. Μετά προχωράμε προς την Ηρώδου Αττικού και το σύμπαν βλέπει φουστανέλες. Με το χιόνι είδε και τις τσόχινες κάπες – αυτούς τους υπέροχους μπλε ντουλαμάδες. Ε και μετά βλέπει και εμένα τον έρμο που ναι μεν φοράω κάτι τρελό, αλλά είμαι πολύ πιο basic από όλους αυτούς. Δεν πρέπει λοιπόν να του δώσω τροφή του σύμπαντος καθώς συνομιλούμε;

Τι θα έλεγες για την αισθητική της Αθήνας τώρα τελευταία;

Θα ήθελα να ανοίξω ένα μπουζουξίδικο, δίπλα να έχω μία μάντρα και να πουλάω μεταχειρισμένες Ferrari. Οι άνθρωποι όμως που έχουμε ασχοληθεί με την αισθητική και έχουμε μία επαγγελματική κάρτα που γράφει ότι αυτήν υπηρετούμε θα έπρεπε να πατήσουμε πόδι. Γιατί μας πνίγουν οι τριτογενείς παράγοντες, όπως η Μαφία. Η Μαφία δεν εξοντώνεται με το να μη μιλάμε. Αλλά με την έκφραση της γνώμης και της κριτικής άποψής μας. Με μία συγκεκριμένη φωνή. Δεν θέλω να σκουντάω τον άλλον να πέσει κάτω. Τον σκουντάω όμως για να προχωράει.

Τι σου μεταφέρει το σύμπαν για την αισθητική άλλων πόλεων του εξωτερικού;

Λόγω Covid, η μακροζωία δεν υφίσταται πλέον. Αρα οι εταιρείες κυκλοφορούν πράγματα που ο άλλος μπορεί να τα καταναλώσει, να τα απολαύσει για τους επόμενους δύο μήνες. Βάζουν λοιπόν τους άνδρες να ντύνονται γυναίκες, οι γυναίκες να ντύνονται με βινύλ και να ιδρώνουν μέσα σε αυτό το υλικό και μετά να πάνε «για πέταμα». Τους βάζουν extensions στα μαλλιά, βλεφαρίδες, τους κάνουν tattoo. Ακριβώς επειδή ο κόσμος θα ζήσει λίγο, οι εταιρείες δεν ενδιαφέρονται και του δίνουν κάτι λίγο και τεχνητό. Artificial. Ετσι είναι και οι μόδες. Δεν υπάρχει όπως παλιά ο υπέροχος Κριστομπάλ Μπαλενσιαγκά και ο Κριστιάν Ντιόρ ώστε να βάλεις στην ντουλάπα να υπάρχουν τα ωραία τους ρούχα. Θέλουν να σε ντύνουν καραγκιοζέ, να σου φοράνε ελβιέλες και να πηγαίνεις στην Ακρόπολη, για να κάνουν γρήγορα λεφτά. Γιατί το αθλητικό παπούτσι το κατασκευάζει ο Ινδός, ο Πακιστανός, ο οποιοσδήποτε. Δεν είναι όπως η γυναίκα του ατελιέ, η οποία θα σου κεντήσει το ρούχο στο χέρι. Επειδή λοιπόν τα εργοστάσια της Κίνας και της Κορέας μπορούν να παράγουν τα πάντα πατώντας πλήκτρα του υπολογιστή, αν αρρωστήσει ένας χειριστής του κομπιούτερ θα τον αντικαταστήσουν με κάποιον άλλον χειριστή από οπουδήποτε. Ενώ η κεντήστρα του ατελιέ αν αρρωστήσει δεν αντικαθίσταται. Γι’ αυτό και όλοι οι οίκοι και οι εταιρείες βγάζουν αθλητικό στυλ σε μαζική παραγωγή, γιατί δεν χρειάζεται ειδικό χέρι για να το φτιάξει. Ετσι λειτουργεί το fast fashion. Και σήμερα fast fashion δεν κάνει η Zara και η Μάρα. Το κάνουν ο Dior και ο Louis Vuitton. Αρα chic γυναίκα σήμερα δεν υπάρχει.

Και η Κιμ Καρντάσιαν ως επιτυχημένη influencer τι πρεσβεύει;

Είναι ένα στοιχείο. Παλαιότερα είχαμε το φαινόμενο Τουίγκι στα 60s, η οποία ήταν το αντίθετο από την Καρντάσιαν. Ενα λεπτό αδύνατο κλαράκι. Πάνω σε αυτήν την εικόνα δυστυχώς έχασαν την υγεία τους πολλά άτομα γιατί έπρεπε να αδυνατήσουν για να γίνουν σκελετοί. Τότε η Τουίγκι ήταν το μοντέλο στο εξώφυλλο της «Vogue». Σήμερα στην ίδια θέση βάζουν την Καρντάσιαν. Οταν η Καρντάσιαν βγάζει ένα κραγιόν και μέχρι την επόμενη νύχτα έχει ξεπουλήσει παγκοσμίως online φαίνεται ότι αυτό θέλει ο κόσμος που δεν θα ζήσει για πολλά χρόνια. Αν ζούσαμε πολλά χρόνια δεν θα κάναμε τις πλαστικές εγχειρήσεις που κάνει αυτή η γυναίκα και το σόι της όλο. Ούτε θα διεκδικούσαμε τον τρόπο της ζωής της μέσα στον οποίο το παιδί της, το πεντάχρονο, έχει Τik-Tok λογαριασμό.

Από την πολυκύμαντη ζωή σου τι έχεις κρατήσει;

Το να δίνουμε μηνύματα για να καλυτερεύσουμε τον πλανήτη, συμφωνώ. Αλλά όταν μία πάει και πίνει δεκαοχτώ ποτά το βράδυ και το πρωί παραγγέλνει πρωινό χωρίς γλουτένη… δεν το θέλω. Δεν ήμουν ποτέ των άκρων, γι’ αυτό και έχω καλή υγεία. Εχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου να παρακολουθεί αυτό που μου λέει ο οργανισμός μου την ίδια ώρα που παρακολουθώ ό,τι νέο κυκλοφορεί ως τρόπος ζωής και ανάλογα άλλοτε δοκιμάζω, άλλοτε απορρίπτω. Ανάλογα με τα όριά μου ακολουθώ αυτή την ψευδαίσθηση της ζωής. Γιατί και εμείς με τα ρούχα μας πουλάμε ελπίδα. Γιατί ποιος πραγματικά χρειάζεται τρία παλτά τον χειμώνα και δεκαπέντε ταγιέρ; Η ελπίδα προσθέτει, έστω και αν αφαιρεί εισόδημα. Αν δεν γίνεις κλέφτης για να έχεις την ελπίδα, είσαι μια χαρά.