Lapis Lazuli

(Στον Harry Clifton)

Έχω ακούσει πως οι υστερικές γυναίκες λεν

πως κουράστηκαν απ’ τα δοξάρια ή τις παλέτες,

βαρέθηκαν τους ποιητές που πάντα είν’ εύθυμοι,

γιατί ασφαλώς όλοι το ξέρουν, ειδάλλως πρέπει να το μάθουν,

ότι αν δεν ληφθούν μέτρα σωστά και δραστικά

θα βγουν τ’ αεροπλάνα και τα Ζέππελιν

κι όπως ο Βασιλέας Μπίλλυ θα μας μπομπαρδίσουν

κι η πόλη μας θα γίνει, λένε, σαν ταψί.

Όλοι στο τραγικό τους έργο παίζουν.

Να τος ο Άμλετ που περνάει κορδωμένος, να και ο Ληρ,

να κι η Οφήλια κι η Κορντήλια·

όμως αυτοί, σα φτάσει η τελευταία σκηνή

και πλησιάσει η ώρα της αυλαίας,

αν το μεγάλο ρόλο τους αξίζουν

δε θα ξεσπάσουν σε λυγμούς. Ξέρουν αυτοί:

Ο Άμλετ και ο Ληρ είν’ εύθυμοι

κι ευθυμία τους μεταμορφώνει όλο τον τρόμο.

Όλοι γύρεψαν όλοι βρήκαν, όλοι χάσαν·

κενό· και μες στο νου φλέγεται ο ουρανός:

η πιο μεγάλη στιγμή της τραγωδίας.

Κι αν περιφέρεται ο Άμλετ και μαίνεται ο Ληρ,

κι αν πέσουν όλες οι αυλαίες μονομιάς,

κι αν πέσουν σ’ εκατό χιλιάδες θέατρα,

δε μεγαλώνει η τραγωδία μια ίντσα ή μια ουγγιά.

Ήρθανε με τα πόδια, ήρθανε με καράβια,

ήρθανε με καμήλες, μ’ άλογα, και με γαϊδούρια ήρθανε και με μουλάρια

κάποιοι αρχαίοι πολιτισμοί αφανισμένοι.

Χάθηκαν κι αυτοί και η σοφία τους:

Κανένα έργο του Καλλίμαχου δε βρίσκεται,

αυτού που δούλευε το μάρμαρο λες κι ήτανε χαλκός

και λάξευε πτυχές, λες υφασμάτινες, που ‘μοιαζαν ν’ ανεμίζουν

όταν περνούσαν άνεμοι θαλασσινοί·

κι η μακριά του λάμπα, στο σχήμα του κορμού

ενός φοίνικα λιγνού, στάθηκε μόνο για μια μέρα.

Όλα γκρεμίζονται κι όλα ξαναχτίζονται,

κι όσοι τα ξαναχτίζουν είν’ εύθυμοι και πάλι.

Δυο κινέζοι, ξοπίσω ένας τρίτος,

σκαλισμένοι σε λαμπερή γαλάζια πέτρα

και πάνω απ’ αυτούς πετάει μακρύποδο πουλί,

σύμβολο της μακροζωΐας.

Ο τρίτος, το δίχως άλλο υπηρέτης,

έχει μαζί του όργανο μουσικό.

Κάθε λεκιά της πέτρας,

κάθε τυχαία ραγισματιά, κάθε βαθούλωμα,

μοιάζει με ρέμα ή με χιονοστιβάδα

ή με αγέρωχη βουνοπλαγιά όπου ακόμη πέφτει χιόνι,

αν κι είναι σίγουρο ότι κλαδί δαμασκηνιά ή κερασιάς

γλυκαίνει το σπιτάκι στα μισά του δρόμου

προς τα εκεί που ανηφορίζουν οι κινέζοι· κι εγώ

ευφραίνομαι σαν τους φαντάζομαι να κάθονται εκεί πέρα.

Εκεί, στον ουρανό ή στο βουνό

τώρα ατενίζουν όλη την τραγική σκηνή.

Κάποιος ζητά ν’ ακούσει μελωδίες λυπητερές·

παίζουν μια μουσική τα μαθημένα δάχτυλα.

Τα μάτια τους, μες στις πολλές ρυτίδες, τα μάτια τους,

τ’ αρχαία λαμπερά τους μάτια, τα μάτια τους είναι εύθυμα