«Σκάμε για καταστροφή»

Διαβάζοντας τις καταθέσεις στον ανακριτή των νεαρών χούλιγκαν που κατηγορούνται για τον φόνο του Αλκη Καμπανού μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολη είναι η βία για αυτούς τους ανθρώπους. Δέρνουν και δέρνονται σαν να ανασαίνουν, σαν να τρώνε. Εχουν αντίπαλο, αλλά δεν έχουν προσωπικά μαζί του: τους χωρίζει μόνο ένα χρώμα. Μια ομάδα, μια αγέλη. Κι αν νικήσεις τον αντίπαλο, αυτός που είναι σε άλλη αγέλη, όλα καλά. Κατά το ρεπορτάζ, ο κατηγορούμενος κατέθεσε στον ανακριτή ότι, μετά το επεισόδιο ήταν σαν να μη συμβαίνει τίποτα: οι δράστες μπήκαν στο αυτοκίνητο ευχαριστημένοι. Ενας απ’ αυτούς είπε: «τους πήραμε».

Διαβάζω πολύπλοκες και βαρύγδουπες αναλύσεις, ψυχολογικές, κοινωνιολογικές, πολιτικές. Δεν με βοηθά να τους καταλάβω, να καταλάβω τα κίνητρα, την τυφλή και άγρια βία. Κι όταν βρίσκω τοίχο στη λογική, καταφεύγω στην τέχνη αυτών των ανθρώπων. Βρήκα στις πλατφόρμες όπου διακινείται μουσική ένα παλιότερο ραπ κομμάτι που έχει τραγουδηθεί στα χουλιγκανικά στέκια της Θεσσαλονίκης. Παραθέτω πολλούς στίχους του:

«Block μπαμ επιστροφή / Σκάμε για καταστροφή. / Block μπαμ συνείδηση / Στα πάρκα τους καταδρομή. / Block μπαμ τη μουσική / Ψείρισμα κι απαγωγή / Δράση και αντίσταση / Σόλο λάμα επίθεση / Block Novantatre / Δεν ηρεμούμε ποτέ / Μες στους δρόμους πρόσεχε /Φέρμα πέφτει κλέβουμε / Μπαμ άντε κι έγινε / Πάτα γκάζι οδηγέ / Πέσιμο στην Εγνατία / Hooligans Novantatre / Εϊ και το αίμα ρέει / Μπλέξατε το Βlock σας καίει / Μη ρωτάς πού είναι οι τσέοι / Πάλι τέζα ποιος θα φταίει / Φουλ σκηνικά γράφει η ιστορία / Solo fights σε tours και πειρατεία / Εθισμός αδρένα 9 3 / Τι θα κάναμε χωρίς τη βία / Και φωτιά στους μπλε / Κάψιμο όλοι θέλουνε / Οταν 5 δένουνε / Αλλοι τόσοι βγαίνουμε / Εχουμε μια τάση / Οπου σκάμε να τα σπάμε / Κι οι δικοί μας δρόμοι γράφουνε / Fuck the cops ολέ. […]

»Ultra βία / Block ταχυπαλμία / Μάγκω από χημεία / Face control σε κάθε γωνία / 1 2 και 1 3 / Εκτακτο σε όλα τα δελτία / Dainese μες στα λεωφορεία / Διαβατήρια συνοδεία / Σελανίκ – Βουλγαρία / Number 1 σνιφάροντας βία / Τατουάζ βαρύ πυγμαχία / Block Europa gang στην Αγγλία / Hugo Boss Albanian mafia / Fuck polizei policia […] Ματατζή ή ΑΤ θα σας φάμε όλους μία / Απαγωγή και τηλ για τα λύτρα / ‘σαλλονίκη πολύ αλήτρα / Είναι τίγκα ζάκι και χύτρα / Πέφτουνε σώματα για τα σκήπτρα / Είναι τίγκα ζάκι και χύτρα […]

»Πίτα στην κόκα μπλεγμένος σε κόλπα / Βγαίνω το βράδυ μοιράζω αρρώστια / Μπάτσοι με κάναν’ εικόνα / Σε τοίχο στο τμήμα για αποτυπώματα φωτό στο σώμα / Πλαστές πινακίδες / Πλαστά διαβατήρια / Χαρτιά από φίρμες / Αμβούργο-Βερολίνο / Ερχομαι κλείνω / Το μυαλό μου στροφάρει / 9άρι και πάνω / Lucky Luciano, Guiseppe Graviano / Fuck all the cops κράτα το πλάνο / Fuck all the cops κράτα το πλάνο».

Μένω έκθαμβος. Πολύ άγρια ποίηση, σκοτεινή. Βία, γκάνγκστερ, λίγη αναρχία, κάτω το κράτος, «μπάτσοι», ναρκωτικά – αλλά κατά βάση μαυρίλα και κλειστοί ορίζοντες. Παιδιά από τα σχολεία, κατευθείαν στη σκοτεινή χοάνη της βίας και του μίσους, της απελπισίας.

Μην πείτε: είναι τέχνη. Θα σας θυμίσω το σοκ όσων πρωτάκουσαν το ρατσιστικό τραγούδι των Χρυσαυγιτών «Μάθε ελληνικά ή ψόφα». Πολιτεία, σχολείο, κι όλοι μας όσοι κατανοούμε θα έπρεπε σοβαρά να ασχοληθούμε με τους κλειστούς ορίζοντες μεγάλου μέρους των νέων – που άφραγκους και διαλυμένους τους παραλαμβάνουν οι κρεατομηχανές των συλλογικοτήτων και τους πετάνε ένα τοσοδά κοκαλάκι νόημα.