Κατάταξη-κόλαφος για το ελληνικό μπάσκετ

H FIBA αποφάσισε να διευρύνει την αξιολόγηση με βάση τα αποτελέσματά τους στις διεθνείς διοργανώσεις και την κατάταξη των εθνικών ομάδων και σε επίπεδο μικρών ηλικιών (από U-16 έως και U-19), πέρα από αυτή που κάνει και είναι γνωστή εδώ και χρόνια στους άνδρες και τις γυναίκες. Θα σταθούμε στο μπάσκετ ανδρών, γιατί αυτό των γυναικών είναι έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένο στη χώρα μας και δεν αποτελεί έκπληξη η χαμηλή θέση του.

Στο νεοσύστατο ranking της παγκόσμιας ομοσπονδίας για τις ηλικίες των παίδων, των εφήβων και των νέων η Ελλάδα καταλαμβάνει την 20η θέση στον κόσμο. Κι αν μείνουμε μόνο στην Ευρώπη, η χώρα μας βρίσκεται στη 12η θέση. Υπάρχουν δηλαδή άλλες 11 ευρωπαϊκές χώρες που κάνουν πιο σωστή δουλειά και φέρνουν καλύτερα αποτελέσματα στις διοργανώσεις των μικρών ηλικιών από τη δική μας.

Κάτι που προσφέρει μία ακόμα απόδειξη γι’ αυτό που έτσι κι αλλιώς είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού τα τελευταία χρόνια. Οτι η παραγωγή καλαθοσφαιριστών στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε εξόχως προβληματική διαδικασία.

Παλιότερα το πρόβλημα ήταν πως δεν αξιοποιούνταν από τις επαγγελματικές ομάδες οι παίκτες που έβγαιναν. Τώρα δεν βγαίνουν καν παίκτες. Κι αυτό απειλεί το ελληνικό μπάσκετ με δραματική συρρίκνωση και επιστροφή στις προ του 1987 εποχές.

Δεν είναι καταστροφολογία. Είναι απλή λογική. Μέχρι και τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας οι «μικρές» εθνικές ομάδες πρωταγωνιστούσαν στις διεθνείς διοργανώσεις. Πάλευαν για μετάλλια και είχαν στις περισσότερες περιπτώσεις σχεδόν σίγουρη τη θέση τους μέσα στις πρώτες 6-8 κάθε τουρνουά. Τα τελευταία χρόνια η πρόκριση στα προημιτελικά πανηγυρίζεται ως επίτευγμα.

Και μπορεί σε αυτές τις ηλικίες το αποτέλεσμα να μην είναι το βασικό ζητούμενο, προσφέρει ωστόσο ενδείξεις για το πού πάει το πράγμα. Και στην Ελλάδα το πράγμα δεν πάει καθόλου καλά. Χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση του μοντέλου της παραγωγικής διαδικασίας και σχέδιο αξιοποίησης των ταλέντων που αναδεικνύονται. Πάνω απ’ όλα, όμως, χρειάζεται να βρεθεί τρόπος να στραφούν τα παιδιά ξανά προς το μπάσκετ. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα…