Μία αποπομπή, {LF}μία διαγραφή και πολλά μηνύματα

Από το πρωθυπουργικό περιβάλλον σχολίαζαν ότι η απομάκρυνση (του υπουργού) από την κυβέρνηση και η διαγραφή (του δημάρχου) από το κόμμα αποτελούν κινήσεις ουσίας και συμβολισμού. Ξεκίνησαν και τελείωσαν τη Δευτέρα – έλεγαν – οι άμεσες παρεμβάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προσπάθεια να «πνίξει» στον… Ευρώτα έγκαιρα και χωρίς ανοχή την κρίση που ξέσπασε με το βίντεο από τη Σπάρτη και τις κυνικές αναφορές στην τραγωδία του 2007 στην Ηλεία. «Το θέμα Λιβανού και Δούκα είναι λήξαν, κοιτάζουμε μπροστά στα προβλήματα της κοινωνίας» επέμεναν χθες, θέλοντας να δείξουν ότι αφήνουν πίσω το μέτωπο που έφερε σε δύσκολη θέση τη γαλάζια παράταξη και οδήγησε τον Μητσοτάκη σε δραστικές αποφάσεις: στον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Σπήλιου Λιβανού από τον υπουργικό θώκο του Αγροτικής Ανάπτυξης και στην εξπρές διαγραφή από τη ΝΔ του άλλοτε υφυπουργού στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή και νυν δημάρχου Σπάρτης Πέτρου Δούκα. Οσο κι αν επικοινωνιακά το πρωθυπουργικό γραφείο κλείνει το ζήτημα, μηνύματά του εκπέμφθηκαν προς πολλούς αποδέκτες και δείχνουν πολλά και για τα επόμενα βήματα.

Με την κυβέρνηση υπό πίεση σε σειρά σοβαρών θεμάτων (όπως η ακρίβεια) ξορκίζονται κάθε αχρείαστο «πλήγμα» και οποιαδήποτε συμπεριφορά μπορεί να χαρίζει ευκαιρίες κινήσεων στην αντιπολίτευση, αποπροσανατολίζοντας τον δημόσιο διάλογο από την ατζέντα διακυβέρνησης. Εξ ου και η άμεση απόφαση Μητσοτάκη να απομακρύνει από το Υπουργικό Συμβούλιο τον Λιβανό (ένα στέλεχος με το οποίο έχει και προσωπικούς δεσμούς και γνωριμία από τα μαθητικά χρόνια στο Κολλέγιο Αθηνών), η οποία εκτιμάται ως ευθύ μήνυμα στη νεοδημοκρατική ομάδα (κυβερνητική και κοινοβουλευτική). «Ανάλογες καταστάσεις θα έχουν αντίστοιχες απαντήσεις» κατά τη λακωνική αποστροφή στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού.

Ο ίδιος δεν άφησε να συρθεί το θέμα επί ώρες, αντίθετα κατέληξε άμεσα στον νέο υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον πρώην υφυπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης, βουλευτή Κιλκίς Γιώργο Γεωργαντά. Στους γαλάζιους κύκλους δεν πρόλαβαν καν να εκκινήσουν την… ονοματολογία, ούτε καν να γεννήσουν μέσα τους ελπίδες για τυχόν αξιοποίησή τους στο κυβερνητικό σχήμα. Είδαν μια στοχευμένη αλλαγή χωρίς ανάδειξη νέων προσώπων, αλλά με ενδοκυβερνητική αναβάθμιση, αντιμετωπίζοντάς την ως άλλο ένα σινιάλο για μετρημένες και όχι εν βρασμώ αποφάσεις από τον Πρωθυπουργό. Η εκτίμηση είναι πλέον ότι ο Μητσοτάκης θα ανοίξει σε ουδέτερο χρόνο και όχι εν βρασμώ το μπλοκάκι του για τυχόν περαιτέρω «διορθώσεις» σε υπουργικά γραφεία.

Οι εξελίξεις πιστοποιούν επιπλέον ότι το Μαξίμου θέλει να αποφεύγει κινήσεις που θα απειλούσαν με αχρείαστες γαλάζιες αναταράξεις ενώ επιδιώκει αποστάσεις από όσους στο πολιτικό σκηνικό θέλουν να επαναφέρουν στη δημόσια συζήτηση το 2007 και τον τρόπο ή τον ρόλο της κυβέρνησης Καραμανλή. Είναι ενδεικτική η αντίδραση της ΝΔ ότι είναι «ιστορικά αναληθείς» και εκτός των αξιών και των αρχών του κόμματος οι αλαζονικές δηλώσεις του Δούκα («σχήμα λόγου» όπως υποστήριξε ο ίδιος) για «τσάντες με αποζημιώσεις» που «γύρισαν το παιχνίδι» την επομένη μιας τραγωδίας. Αντίστοιχες είναι οι τοποθετήσεις κυβερνητικών και κομματικών στελεχών: «Ο κ. Λιβανός δεν ανταποκρίθηκε με γρήγορα αντανακλαστικά σε όσα απαράδεκτα και προσβλητικά ακούστηκαν, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην προσπάθεια της τότε κυβέρνησης» (Γεραπετρίτης), «απεδείχθη η συνέπεια του Πρωθυπουργού στις αξίες που υπηρετούμε» (Θεοδωρικάκος), «άλλο να λες ότι σπεύδεις να βοηθήσεις και άλλο να λες ότι εξαγοράζεις, κάτι το οποίο δεν έχει σχέση με την ιστορική αλήθεια» (Πέτσας), «όσα ισχυρίστηκε ο κ. Δούκας μόνο στη φαντασία του συνέβαιναν» (Γ. Οικονόμου) κ.ο.κ.

Η «αλλαγή». Είναι προφανές ότι ο Μητσοτάκης, ο οποίος πριν από την ανάληψη της εξουσίας πόνταρε στο μήνυμα της «αλλαγής» και προσπαθεί να καλλιεργεί προσδοκίες σε ακροατήρια πέραν των κομματικών τειχών, δεν θέλει στη διακυβέρνησή του «παλαιοκομματικού» τύπου σκιές – την «εξοργιστική λογική Μαυρογιαλούρου» κατά τη χθεσινή αποστροφή της Ντόρας Μπακογιάννη. Ηταν άλλωστε ο Μητσοτάκης εκείνος που εξαπέλυε πυρά στον ΣΥΡΙΖΑ για το «δήθεν ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» και κατηγορίες για χτίσιμο πελατειακού κράτους και για πολιτικό κυνισμό. «Και τώρα τράβηξε τη διαχωριστική γραμμή του με πρακτικές και νοοτροπίες που έρχονται από το παρελθόν» τόνιζαν συνεργάτες του.