PIGS

Σε ένα από τα δυνατά του κείμενα, ο Charlemagne γράφει στο τελευταίο τεύχος του Economist για το πώς τα PIGS απογειώθηκαν, ενώ οι χώρες της βόρειας Ευρώπης έχουν προσγειωθεί απότομα. «Γουρούνια», θυμίζουμε, αποκαλούνταν την περίοδο της κρίσης η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία, επειδή ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους και δεν μπορούσαν να κάνουν τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονταν οι οικονομίες τους. Και να που σήμερα οι ηγέτες τους αποτελούν υποδείγματα χρηστής διακυβέρνησης: ο Κόστα απέδειξε ότι ξέρει πώς να ισοσκελίσει έναν ισολογισμό, ο Ντράγκι είναι καταδικασμένος να σώσει την Ιταλία, ο Μητσοτάκης είναι το αδιαφιλονίκητο είδωλο της Κεντροδεξιάς και ο Σάντσεθ κατάφερε να αναπροσαρμόσει την αγορά εργασίας.

Την ίδια ώρα, η Γερμανία στέλνει στην Ουκρανία κράνη, ενώ αυτό που χρειάζεται πραγματικά η χώρα είναι πυροβόλα. Στη Γαλλία, το 40% των ψηφοφόρων ετοιμάζονται να ψηφίσουν εξτρεμιστές υποψήφιους στις προεδρικές εκλογές, κι ας μην υπέφεραν από λιτότητα. Και στην Ολλανδία χρειάστηκαν εννιά μήνες για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Θα μπορούσε κάποιος από την Αθήνα – αναρωτιέται σαρκαστικά ο Charlemagne – να πάει και να τους βοηθήσει να βάλουν λίγη τάξη;

Οι κομπασμοί του δημάρχου Σπάρτης Πέτρου Δούκα για το πώς κατάφερε η τότε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή να «γυρίσει το παιχνίδι» το 2007 κατεβαίνοντας στην καμένη Ηλεία με τσάντες γεμάτες λεφτά, σε συνδυασμό με την ιστορική φράση του Σπήλιου Λιβανού περί «εποποιΐας», μας γύρισαν ξαφνικά στην εποχή των PIGS. Αυτή η λογική μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Οχι τα βοηθήματα στους πληγέντες από μια φυσική καταστροφή, αυτά είναι αναγκαία, χωρίς να είναι φυσικά και αρκετά. Αλλά ο τρόπος που τα εκμεταλλεύεται μια κυβέρνηση για να αποκομίσει κομματικά κέρδη. Κι αυτά τα γέλια, τα προκλητικά γέλια, των αξιωματούχων της πολλά χρόνια αργότερα για το κατόρθωμά τους, το οποίο κάποιοι άλλοι αξιωματούχοι μιας άλλης κυβέρνησης δεν μπορούν να κρύψουν ότι ζηλεύουν.

O ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι οι εικόνες αυτές δείχνουν την ανηθικότητα και τον κυνισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά αυτοακυρώνεται από το γεγονός ότι δεν τολμά να αρθρώσει το όνομα ενός από τους βασικούς υπαίτιους της χρεοκοπίας, του Κώστα Καραμανλή. Η αντίφαση αυτή βέβαια δεν παρηγορεί το κομμάτι εκείνο της ελληνικής κοινωνίας που λαχταρά ένα άλλο ύφος κι ένα άλλο ήθος της πολιτικής ζωής.

Στην κατακλείδα του κειμένου του, ο αρθρογράφος του Economist αναρωτιέται αν για την αναγέννηση των PIGS ευθύνεται η λιτότητα που επιβλήθηκε με απαίτηση του Βερολίνου και του Ελσίνκι ή η εγκατάλειψη της λιτότητας υπέρ της αλληλεγγύης που κατέστη απαραίτητη λόγω της πανδημίας. Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή: υπεύθυνοι να είναι οι πολίτες. Που ανέβασαν ψηλά τον πήχη, ψήφισαν κυβερνήσεις για να πραγματοποιήσουν ρήξεις και περιμένουν αποτελέσματα.