Πατριώτη, πόσο πάει η ψήφος στα καμένα;

Πριν από λίγους μήνες ο τότε υποψήφιος καγκελάριος της Γερμανίας Αρμιν Λάσετ έχασε ξαφνικά την καγκελαρία του Βερολίνου μέσα από τα χέρια του επειδή γελούσε όταν ο γερμανός πρόεδρος μιλούσε για την τραγική φυσική καταστροφή που είχε πλήξει τη χώρα τους. Δεν συνομιλούσαν. Ο Λάσετ ήταν μακριά, στο βάθος. Ούτε υπήρχε καμία «συναλλαγή» κανενός είδους. Απλώς τον πήρε η κάμερα να γελάει εκείνη τη στιγμή: ήταν το πολιτικό τέλος του ιδίου και της πορείας του κόμματός του προς την εξουσία.

Δυστυχώς, διάφοροι ημεδαποί δήθεν φανατικοί «ευρωπαϊστές» δεν μαθαίνουν. Δεκαετίες πορείας στην Ευρώπη δεν τους δίδαξαν ότι είναι αδιανόητο να εξαγοράζεις ψήφους και μετά να χασκογελάς με το… επίτευγμά σου και να το διδάσκεις ως… γκουρού της πολιτικής. Γιατί τι να πει κανείς για το βίντεο με την έκρηξη αυτοθαυμασμού του δημάρχου Σπάρτης και πρώην υφυπουργού Οικονομικών Πέτρου Δούκα για την από τον ίδιο τότε διεξαχθείσα άθλια επιχείρηση εξαγοράς ψήφων στα καμένα του 2007; Ψήφοι με το τσουβάλι, απ’ το τσουβάλι με τα λεφτά. Προσοχή: δεν τα λέει κάποιος τρίτος. Ο ίδιος τα ομολογεί. Αυτόκλητα. Υπερήφανος που «γύρισε το παιχνίδι». Ενα «παιχνίδι» με δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες στρέμματα στάχτες. Ο Δούκας αυτοθαυμάζεται για μια πολιτική αθλιότητα με εξόφθαλμη εγκληματική διάσταση. Ακόμα χειρότερα, η αφήγησή του γίνεται «διδαχή» και αντικείμενο χαχανητών και υπερθεματισμού από μια ομήγυρη παραγόντων, παρουσία του επίσης πρώην υπουργού Σπήλιου Λιβανού. Ο οποίος αντί να αντιδράσει υπερθεμάτισε. Και όλοι μαζί σκάνε στα γέλια. Ετσι καταλαβαίνουν τη σύγχρονη ευρωπαϊκή Ελλάδα…

Στην επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό, ο πρώην υπουργός υποστηρίζει ότι η απάντησή του ήταν «εμφανώς ειρωνική». Ισως και να ήταν. Αλλά το να τα ακούει αυτά ένας υπουργός και να απαντά «εμφανώς ειρωνικά», μιλώντας για άφταστη «εποποιία», είναι δυστυχώς ακόμα πιο βαθύ πρόβλημα από το απλώς να χαζογελάει με όσα μόλις άκουσε. Ο Λιβανός θα έπρεπε αμέσως να τα βροντήξει και να φύγει. Αλλά για να το κάνεις αυτό, απαιτούνται αξίες. Οχι παρόλες για αξίες. Πρέπει να το πιστεύεις. Και να σε θίξει αυτό που ακούς. Αλλιώς δεν γίνεται. Ορθώς ο Μητσοτάκης τον απέπεμψε αμέσως. Οπως επίσης ορθώς διέγραψε τον αδιανόητο Δούκα. Ομως η ζημιά είναι βαριά. Και μεγάλη. Και το διά ταύτα είναι ότι η μαζική εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων, και μάλιστα στα αποκαΐδια μιας φρικτής καταστροφής, θεωρείται μέγα επίτευγμα και προβάλλεται ως τέτοιο πίσω από τις κλειστές πόρτες ανθρώπων της εξουσίας, οι οποίοι μεταμορφώνονται σε κάτι που δεν είναι μόλις αυτές ανοίξουν.

Ο Μητσοτάκης επιχείρησε να περιορίσει την εξάπλωση μιας πολύ κακής λαδιάς. Η ανακοίνωση της ΝΔ ότι πρόκειται για ιστορικές «αναλήθειες» δεν πείθει. Αυτά δεν τα λέει τρίτος, αλλά ο ίδιος ο αυτουργός τους. Και μάλιστα με τέτοια υπερηφάνεια. Αυτό δεν μαζεύεται από κανέναν και με τίποτα. Οπως δεν μαζεύεται και το να κάθεται να τον ακούει μέλος της κυβέρνησης και να απαντάει αυτά που απαντήθηκαν. Το τι κατάφεραν αυτές οι αποπομπές θα το δείξει ο χρόνος. Φυσικά, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το να έρχεται τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και να κουνάει το δάχτυλο δεν θα είναι εξίσου υποκριτικό με όσα ακούστηκαν σε εκείνο το βίντεο της ντροπής. Δεν πρόκειται να πείσει κανέναν. Ακριβώς επειδή η λογική αυτή είναι γενικευμένη και η κοινή γνώμη δεν αμφιβάλλει γι’ αυτό. Τόσο γενικευμένη και «χαλαρή», ώστε να γίνεται αντικείμενο πλακίτσας και κομπασμού, ενώ θα έπρεπε όσοι την εφάρμοσαν να τρέμει το φυλλοκάρδι τους μπας και τους πάρει κανείς χαμπάρι. Αλλά όχι: είναι «δάσκαλοι»! Εμεινε όμως μια απορία, πατριώτη: πόσο σου πήγε η ψήφος στα καμένα; Α, και από πού ήρθαν τα λεφτά. Ολα αυτά λίγο πριν από την πτώχευση της χώρας…