Κομψότητα με το τίποτα

«Εκανα την αγορά του αιώνα!» μου είπε πριν από λίγο καιρό ενθουσιασμένη η γυναίκα μου ενώ μου έδειχνε εκείνο το πολύ κομψό φορεματάκι που όντως με εντυπωσίασε. Βέβαια, όταν είδα την τιμή, χωρίς να κρύψω την παγωμάρα και το τρέμουλο στη φωνή μου είπα «είναι πράγματι θαυμάσιο, όμως 799 ευρώ δεν είναι κάπως πολλά;».

«Ποια 799;!» απάντησε έκπληκτη εκείνη. «7,99 λέει! Fast Fashion!».

Ξανακοίταξα το υπόλευκου χρώματος ρούχο και είδα ότι ήταν πραγματικά πολύ φίνο – τόσο φίνο που αν το κόστος του ήταν στ’ αλήθεια 799 και όχι 7,99 ευρώ θα το είχα πιστέψει (γι’ αυτό άλλωστε και η αρχική έκπληξή μου). Εντάξει, δεν θεωρώ τον εαυτό μου εξπέρ σε ζητήματα μόδας, ξέρω όμως τα στοιχειώδη, να ξεχωρίζω ας πούμε το καλό από το μέτριο ή το κακό προϊόν.

Και θυμήθηκα όλη αυτή την παραφιλολογία που τώρα τελευταία έχει ξεκινήσει σε σχέση με τις φθηνές αγορές και το σνομπάρισμα κάποιων απέναντι σε εκείνους που αγοράζουν από τα καλάθια και τα πανέρια. Υπάρχουν μάλιστα ειδικές ιστοσελίδες που μιλούν για τρόπους «απογείωσης στο ντύσιμο» απευθυνόμενες και σε συγκεκριμένες ηλικίες (π.χ. πάνω από τα 50).

Χα! Μήπως πρέπει να τα ξανασκεφτούμε όλα αυτά;

Ετσι όπως το βλέπω εγώ το θέμα δεν είναι πόσο κοστίζει κάτι, ένα ρούχο στην περίπτωσή μας, αλλά το πώς μπορείς να το υποστηρίξεις. Κανείς δεν θα πει όχι σε ένα ακριβούτσικο ρούχο, ραμμένο ειδικά για τον άνθρωπο που το αγοράζει και να πω εδώ ότι η γυναίκα μου είναι πιστή ακόλουθος του προσωπικού της μόδιστρου, του Χάρη Μητσιόπουλου στο Κουκάκι – όπου παρεμπιπτόντως, μετέφερε την επιχείρησή του από το Κολωνάκι!

Αν όμως κάποιος έχει το γούστο και το μεράκι να ασχοληθεί με τον εαυτό του, θα το κάνει ακόμα και με το ρούχο από το πανέρι. Εχω δει κυρίες να κυκλοφορούν με τουαλέτες υψηλού κόστους, χωρίς αυτό να τις έχει βοηθήσει να μη θυμίζουν παρτάλια καθώς πέφτουν πάνω στο σώμα τους σαν σακιά.

Σε μια σκηνή της ταινίας «Δεσποινίς διευθυντής» του Ντίνου Δημόπουλου η Τζένη Καρέζη μοστράρει το πουλοβεράκι της στη Λίλη Παπαγιάννη καμαρώνοντας που έχει και πετσιά στα μανίκια. Η Παπαγιάννη την κοιτάζει αφ’ υψηλού και της λέει με υψωμένο το φρύδι «έψαξες πολύ για να το βρεις;». Βέβαια, η Παπαγιάννη υπήρξε η επιτομή του στυλ, οπότε ναι, από αυτήν ένα τέτοιο σχόλιο να το δεχτώ. Δεν θα το δεχτώ όμως από κάποιον που παριστάνει τον κριτή ανακατεύοντας στο ίδιο καζάνι κακά ελληνικά, φτηνό χιούμορ, κουτσομπολιό και μόδα.

Και μια και μίλησα για την Τζένη Καρέζη, την ίδια ώρα τη θυμάμαι π.χ. στην ταινία «Κοντσέρτο για πολυβόλα» όπου κυκλοφορούσε με μια κατοχική φούστα – μπλούζα και με έναν περίεργο τρόπο έλαμπε. Θα μου πείτε Κατοχή ήταν, τι θα φορούσε; Μα, αυτό λέω κι εγώ! Να μια γυναίκα που είχε τέτοιον τύπο και τόσο γούστο που έδειχνε κομψή ακόμα και με το κατοχικό ρούχο!

‘Η θυμάμαι την Ελλη Λαμπέτη να δίνει συνεντεύξεις στην Κρατική Τηλεόραση φορώντας μια ζακετούλα που όχι απλώς θύμιζε αγορά από πανέρι αλλά από πανέρι στο πιο άσημο κατάστημα της Αιόλου. Και όμως, το στυλ της ήταν τόσο δικό της που θαρρείς ότι φορούσε κομμάτι από την τελευταία κολεξιόν του Ιβ Σεν Λοράν. Στο «Κορίτσι με τα μαύρα» του Κακογιάννη η Λαμπέτη φορά ένα απλό μαύρο φουστανάκι, αλλά η εικόνα της δεν ξεχνιέται. Ποιες, αλήθεια, είναι οι σύγχρονες διάδοχοι αυτών των γυναικών στην κομψότητα με το τίποτα; Με το χέρι στην καρδιά, λίγες μου έρχονται στο μυαλό και μία που θα ήθελα να αναφέρω είναι η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Η καραντίνα τελειώνει, το καλοκαίρι έρχεται. Νέοι ρυθμοί βρίσκονται μπροστά μας μετά από την κατ’ οίκον εξορία δύο χρόνων. Προμηνύεται κέφι, αλλά στους περισσότερους το πορτοφόλι τσιμπά – ή κάνω λάθος; Επομένως, πράγματι, το πανέρι είναι μια καλή λύση για φτηνό, άνετο και, γιατί όχι, κομψό ντύσιμο. Αρκεί να ξέρεις τι να πάρεις και πώς να το φορέσεις.