«Το οδυνητό στη συγγραφή {LF}είναι η διόρθωσή της»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… όταν ξαναδιάβασα την «Πάνω μεριά του κόσμου» της Καδιώς Κολύμβα. Η συγγραφέας περιγράφει τη ζωή μέσα από τα μάτια των ανθρώπων του μόχθου και της προκοπής, στη Σαντορίνη και την Ελλάδα μιας άλλης εποχής.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα... τη μουσική εκείνη που μου δημιουργεί τα συναισθήματα που θέλω να νιώσει ο αναγνώστης μέσα από τις λέξεις μου. Οχι, δεν σας λέω τι μουσική ακούω τώρα.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής είναι… η διόρθωση αυτού που έχεις γράψει. Οταν αναμετράσαι με τον εαυτό σου και τον κρίνεις, ενίοτε πολύ πιο αυστηρά από οποιονδήποτε άλλον.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη λυκείου θα ήταν… αυτά που θα άγγιζαν τον κάθε έφηβο ξεχωριστά. Ας γεμίσουμε τα σχολεία βιβλιοθήκες κι ας αφήσουμε τους μαθητές να βρουν μόνοι τους τα βιβλία που θα αγαπήσουν.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… οτιδήποτε. Αρκεί να είναι καλόπιστη, εποικοδομητική και συνεπώς ωφέλιμη.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από την παραδοχή της ανθρώπινης ατέλειας. Στη συγγραφή, από την πρώτη λέξη, πρόταση, παράγραφο που θα μπορούσε να γραφτεί καλύτερα· ίσως και από ένα ολόκληρο βιβλίο που πρέπει να γραφτεί από την αρχή.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι: «Μια φορά κι έναν καιρό, στο Βερολίνο, στη Γερμανία, ζούσε ένας άνθρωπος που τον λέγανε Αλμπίνους. Ηταν πλούσιος, ευυπόληπτος, ευτυχισμένος· μια μέρα, εγκατέλειψε τη γυναίκα του για μια μικρή του ερωμένη· αγάπησε, δεν αγαπήθηκε και η ζωή του τελείωσε ολέθρια. Κοντολογίς αυτή είναι η ιστορία και ίσως να την αφήναμε έτσι, αν η αφήγησή της δεν ήταν ευχάριστη και διδακτική». (Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, Γέλιο στο σκοτάδι)

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης», σκέφτομαι ότι η κρίση γεννάει λογοτεχνία και το αντίστροφο. Ο συγγραφέας δεν είναι αποκομμένος απ’ αυτά που τον περιβάλλουν, τα γραπτά του το ίδιο. Οποιος κρίνει κρίνεται και ο λογοτέχνης το ίδιο, αρκεί οι ρόλοι να είναι ξεκάθαροι: οι βιβλιοκριτικοί κάνουν κριτική βιβλίων, οι συγγραφείς και οι αναγνώστες γράφουμε την άποψή μας, συνήθως με τακτ και ευγένεια.

Το βιβλίο του Ξενοφώντα Φύτρου «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» κυκλοφορεί από τις εκδ. Bell. Είναι ένα δυστοπικό αστυνομικό θρίλερ, που διαδραματίζεται στην Αθήνα του 2031, την πρωτεύουσα μιας χώρας σε παρακμή που έχει εκδιωχτεί από την Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ ένας φονικός ιός είναι ανεξέλεγκτος κι ένας δολοφόνος σκοτώνει χωρίς αιτία, κρύβοντας τα μυστικά του στο ημερολόγιό του.