ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ 90ΑΡΗ

Σόμερσετ Μωμ: Περπατάω

χέρι – χέρι με τον θάνατο

ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΩ

Περπατάω χέρι με χέρι με τον θάνατο και το χέρι του θανάτου είναι πιο ζεστό απ’ το δικό μου. Κάθε βράδυ, καθώς λέω «καληνύχτα» στον Αλαν Σήριο, το άνθρωπο που ταξίδεψε 40 χρόνια στη ζωή μαζί μου, τον παρακαλώ να προσεύχεται να κοιμηθώ μια για πάντα. Δεν επιθυμώ να ζήσω άλλο. Η ζωή μου στάθηκε τόσο γεμάτη, ώστε αντιμετωπίζω ό,τι είναι να ‘ρθει ήρεμα. Δεν φοβάμαι τον θάνατο, γιατί δεν πιστεύω στο υπερπέραν κι έτσι αν αμάρτησα στα μάτια των ανθρώπων και δεν τιμωρήθηκα δεν φοβάμαι την τιμωρία όταν θα πάψω ν’ ανήκω σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός ή όχι. Κανένα από τα επιχειρήματα που προβάλλονται για ν’ αποδείξουν την ύπαρξή Του δεν είναι πειστικό και η πίστι πρέπει να βασίζεται, όπως το είπε κι ο Επίκουρος, στο «άμεσον δέος». Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και δεν έχει καμμιά σημασία πώς θα τον ανταμώσης. Δεν νομίζω, ωστόσο, πως μπορεί να κατηγορηθή κάποιος, αν ελπίζη να μην αντιληφθεί την παρουσία του και να πεθάνη χωρίς οδύνη. Πριν από λίγο καιρό είχα μία πολύ σοβαρή αρρώστεια – και τώρα, δηλαδή, δεν είμαι καλύτερα – κι ένα πρωινό ήμουνα τόσο αδύνατος, που αισθάνθηκα πως λίγο ν’ αδυνάτιζα ακόμη θα πέθαινα. Είπα στον εαυτό μου πως αν ο θάνατος είναι κάτι τόσο εύκολο, τότε είχα τελειώσει. Με πείραξε λίγο το γεγονός ότι θ’ άφηνα ένα βιβλίο που έγραφα τότε ατελείωτο, αλλά παρηγορήθηκα με τη σκέψι πως και να το τελείωνα σ’ ένα – δύο χρόνια θα λησμονιόταν.