Πώς η κλασική ροκ μουσική «σκοτώνει» τη νέα

To 70% της μουσικής αγοράς στις ΗΠΑ τροφοδοτείται από το παλιό ρεπερτόριο, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της MRC. Τα νέα τραγούδια και η καλλιτεχνική δημιουργία, όπως αποδεικνύουν οι αριθμοί, περνούν στο περιθώριο. Αυτό παρατηρεί στο περιοδικό «Atlantic» ο έγκριτος μουσικοκριτικός και συγγραφέας 11 βιβλίων Τεντ Τζόια, ο οποίος παραθέτει και την προσωπική του εμπειρία από επίσκεψη σε δισκοπωλεία. Οπως για παράδειγμα ότι τα 200 πιο δημοφιλή τραγούδια στις λίστες και τις μουσικές πλατφόρμες μόλις που αγγίζουν το 5% – πριν από τρία χρόνια ήταν διπλάσιο. Ολοένα και περισσότεροι μουσικόφιλοι έχουν στρέψει την προσοχή τους σε δίσκους περασμένων δεκαετιών. Το iTunes έχει κατακλυστεί με ονόματα συγκροτημάτων που μεσουρανούσαν τον προηγούμενο αιώνα, όπως οι Creedence Clearwater Revival, The Police κ.ά.

Αλλά και η αύξηση των πωλήσεων του βινυλίου συνηγορεί στην άποψη αυτή αφού, σύμφωνα με έρευνες, κυριαρχεί στις νεότερες γενιές όπως η Gen Ζ (όσοι έχουν γεννηθεί από το 1997 μέχρι το 2012). Τα στοιχεία της MRC Data δείχνουν ότι το 15% στη συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα αγοράζει δίσκους, ενώ από τους Millennials το 12%.

Η εξασθένηση του ενδιαφέροντος για τα καινούργια τραγούδια καθρεφτίζεται, παρατηρεί ο Τζόια, και στις παράπλευρες δραστηριότητες, όπως τα βραβεία Γκράμι. Η τηλεθέαση πέρυσι μειώθηκε κατά 53% σε σχέση με πρόπερσι, με 8,8 εκατομμύρια τηλεθεατές έναντι 18,7 εκατ. το 2020. Αν γυρίσει κανείς πίσω μια δεκαετία θα δει ότι τα συγκεκριμένα νούμερα έφταναν ακόμη και τα 40 εκατ. τηλεθεατών για την απονομή των Γκράμι.

Η εξερεύνηση του μουσικού παρελθόντος θα μπορούσε να αποδοθεί στην παγκόσμια πανδημία. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος σύμφωνα με τον Τεντ Τζόια. Είναι και η συνεχής αύξηση του ενδιαφέροντος των μεγάλων μουσικών εταιρειών να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα των παλαιών αστέρων της ποπ και της ροκ. Μάλιστα δαπανούν τεράστια ποσά που σε προηγούμενες εποχές θα τα διέθεταν για την παραγωγή νέων δίσκων. Οι δισκογραφικές εταιρείες δεν αφιερώνουν χρόνο και χρήμα για να ερευνήσουν και να ανακαλύψουν νέους καλλιτέχνες. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ακολουθούν αυτόν τον ρυθμό δίνοντας όλο και λιγότερο χώρο σε καινούργια τραγούδια.

Διέξοδο βρίσκουν οι νέοι καλλιτέχνες για να προβάλουν τη δημιουργία τους στις λίστες αναπαραγωγής των πλατφορμών ή σε διαφημίσεις. Είναι ένας τρόπος για να εξασφαλίσουν ένα εισόδημα, όχι όμως και αναγνώριση και να επιβεβαιώσουν την προφητεία του Ερίκ Σατί για την κυριαρχία των «μουσικών – επίπλων», τραγουδιών που απλώς θα λειτουργούσαν ως «χαλί» στη ζωή μας.