Eχε γεια, μην κλαις το μαράζι

Η Ματίλντ Ιμέρ και ο Σαμουέλ Γκρζιμποφσκί γνωρίστηκαν τον Ιούνιο του 2020. Τριάντα χρόνων τότε η πρώτη, είκοσι οκτώ ο δεύτερος, με τις ίδιες ευαισθησίες και την ίδια λαχτάρα για κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, ένιωσαν αμέσως μια σύνδεση. Εκείνος είχε μεγαλώσει σε μία οικογένεια «καθολικών της Αριστεράς» στο Παρίσι, είχε ιδρύσει στα 16 του, επιστρέφοντας με το «Τρένο της Μνήμης» από το Αουσβιτς, έχοντας μόλις αποκτήσει μία εβραία και μία μουσουλμάνα φίλη, μία διαθρησκευτική οργάνωση νέων, τη «Συνύπαρξη», είχε σπουδάσει ιστορία και πολιτικές επιστήμες, το βιογραφικό του έγραφε πλέον «κοινωνικός επιχειρηματίας» – και καθηγητής Κοινωνικής Οικονομίας στη Sciences Po. Εκείνη είχε μεγαλώσει σε μία αντίστοιχη οικογένεια λίγο έξω από το Παρίσι, είχε σπουδάσει Βιολογία και Διεθνείς Σχέσεις, είχε συμμετάσχει στα 25 της στην COP21 του Παρισιού, στο πλευρό της πρώην καθηγήτριάς της, και επικεφαλής της γαλλικής διαπραγματευτικής ομάδας, Λοράν Τουμπιανά, τέσσερα χρόνια αργότερα έγινε η αρχιτέκτονας της Σύμβασης Πολιτών για το Κλίμα, οικολόγος ακτιβίστρια είναι ο τίτλος που την περιγράφει καλύτερα.

Δύο νέοι άνθρωποι, συναντήθηκαν μια μέρα σε ένα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας και αποφάσισαν να σώσουν τη γαλλική Αριστερά από τον θάνατο. Ή μάλλον, να τη νεκραναστήσουν.

Ηταν Φεβρουάριος του 2021 όταν η Ματίλντ και ο Σαμουέλ ίδρυσαν έναν σύλλογο ονόματι «2022 ou jamais», «Το 2022 ή ποτέ», με τη φιλοδοξία να οργανώσουν μέσω αυτού μία «Primaire populaire», «λαϊκές προκριματικές εκλογές», μία διαδικτυακή ψηφοφορία ανοιχτή στους πολίτες με σκοπό να αναδειχθεί ο υποψήφιος ή η υποψήφια της Αριστεράς που μπορεί στα μάτια τους να προωθήσει με τον καλύτερο τρόπο τους σκοπούς της οικολογίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, να συσπειρωθούν πίσω του ή πίσω της όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι και να αποκτήσει έτσι ελπίδα πρόκρισης η γαλλική Αριστερά στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών που θα πραγματοποιηθούν τον Απρίλιο – γιατί ως έχουν τα πράγματα, με έντεκα διαφορετικούς υποψήφιους που αθροίζουν – δεν αθροίζουν ένα 25% της ψήφου, δεν έχει καμία.

Η Primaire populaire θα διεξαχθεί μεταξύ 27ης και 30ής Ιανουαρίου, από την Πέμπτη έως την Κυριακή, διαδικτυακά, μέσω της πλατφόρμας Neovote, της ίδιας που χρησιμοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στις προκριματικές εκλογές των Οικολόγων δίνοντας τελικά το χρίσμα του υποψηφίου στον ευρωβουλευτή Γιανίκ Ζαντό όπως επίσης και τον Δεκέμβριο στο συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, της γαλλικής Δεξιάς, για τη ψηφοφορία των μελών του κόμματος που ανέδειξε νικήτρια και υποψήφια πρόεδρο την περιφερειάρχη του Ιλ-ντε-Φρανς, Βαλερί Πεκρές. Η διορία εγγραφής για συμμετοχή στην Primaire Populaire έληξε προχθές, συνολικά 467.000 άνθρωποι θέλουν να ψηφίσουν, δεν είναι και άσχημα αν αναλογιστεί κανείς πως στην primaire των Οικολόγων συμμετείχαν 122.000 ψηφοφόροι και στο συνέδριο των Ρεπουμπλικανών ψήφισαν 140.000 άνθρωποι, προ πενταετίας βέβαια στην primaire των Σοσιαλιστών και των συμμάχων τους είχαν ψηφίσει δύο εκατομμύρια άνθρωποι και στην primaire της Δεξιάς και του Κέντρου 4,4 εκατομμύρια, αλλά εκείνες ήταν κεντρικά οργανωμένες, εκείνη ήταν μια άλλη εποχή, οι νικητές τους (Μπενουά Αμόν και Φρανσουά Φιγιόν αντίστοιχα) τελικά πάτωσαν, ας τις αφήσουμε καλύτερα στην άκρη τις συγκρίσεις.

Ούτως ή άλλως, η κατάσταση της γαλλικής Αριστεράς από άσχημη που ήταν τότε είναι πλέον εφιαλτική. H Σοσιαλίστρια δήμαρχος του Παρισιού, η Αν Ινταλγκό, συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις για την πρόθεση ψήφου ένα 3,5%, η πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του Φρανσουά Ολάντ, Κριστιάν Τομπιρά, ένα 5%, ο οικολόγος Γιανίκ Ζαντό ένα 7%, ο επικεφαλής της ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λικ Μελανσόν ένα 8%. Αυτοί και ακόμη τρεις, ο ευρωβουλευτής Πιερ Λαρουτιρού, η ειδική στη δημόσια υγεία Σαρλότ Μερσαντίζ και η ακτιβίστρια κατά της κλιματικής αλλαγής Αν Αγκέμπ-Πορτερί, συμπεριλαμβάνονται στη λίστα των υποψηφίων που ενέκριναν οι διοργανωτές της Primaire populaire. Ολοι τους θα βαθμολογηθούν από τους ψηφοφόρους, νικητής θα αναδειχθεί εκείνος ή εκείνη που θα συγκεντρώσει τα περισσότερα «πολύ καλά», και μετά, και μετά τίποτα.

Γιατί ούτε ο Μελανσόν, ούτε ο Ζαντό ούτε η Ινταλγκό έχουν δεχθεί να συμμετάσχουν σε αυτή την primaire, ερήμην τους θα πραγματοποιηθεί. Γιατί σε προσωπικό επίπεδο, ο μεγαλοϊδεάτης Μελανσόν απεχθάνεται την πραγματίστρια Αν Ινταλγκό, η οποία απεχθάνεται τον φιλόδοξο Γιανίκ Ζαντό. Και σε πολιτικό επίπεδο, συμφωνούν μεν όλοι πως οι φτωχοί δεν πρέπει να γίνουν φτωχότεροι και πως ο πλανήτης δεν πρέπει να γίνει θερμότερος, σε όλα τα υπόλοιπα όμως – φορολογία, εργασιακός κώδικας, ενέργεια, ρόλος της ΕΕ, σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα ή τις ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, κοσμικότητα, κοινωνικές και φυλετικές διακρίσεις – ούτε συζήτηση για να βρεθεί κοινό έδαφος, πόσω μάλλον μία ενιαία πολιτική πλατφόρμα. Ακόμα και η Τομπιρά, που ανακοίνωσε επισήμως την υποψηφιότητά της πριν από μόλις μερικές ημέρες, ενώ είχε αρχικά δεσμευτεί να σεβαστεί το αποτέλεσμα της Primaire populaire, τώρα τα γυρίζει. Μπορεί να αλλάξει άραγε κάτι μετά την ψηφοφορία; Εδώ το έστρωσε μέσα σε μία μόλις ώρα στην Αθήνα, τα πάντα μπορεί να συμβούν σε αυτή τη ζωή. Οποιος δεν θέλει να σωθεί, όμως, δεν σώζεται.