Η αντοχή της δημοκρατίας

Η πολιτική είδηση της χθεσινής ημέρας (αν το χιόνι δεν είχε σκεπάσει οποιοδήποτε θέμα από τη δημόσια συζήτηση) είναι η αρχειοθέτηση, με απόφαση του επικεφαλής της οικονομικής εισαγγελίας Χρ. Μπαρδάκη, των κατηγοριών κατά του Αδωνη Γεωργιάδη και του Δημήτρη Αβραμόπουλου που σχετίζονταν με τη λεγόμενη υπόθεση Novartis. Οι εκκρεμείς αυτές υποθέσεις ακολούθησαν τον δρόμο των ανάλογων κατηγοριών, που επίσης κατέληξαν στο αρχείο, κατά των Αντώνη Σαμαρά, Παναγιώτη Πικραμμένου, Ευάγγελου Βενιζέλου, Γιάννη Στουρνάρα, Γιώργου Κουτρουμάνη, Ανδρέα Λυκουρέντζου, Μάριου Σαλμά. Εκκρεμεί ακόμα η περίπτωση του Ανδρέα Λοβέρδου.

Η χθεσινή απόφαση επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά ότι η περίφημη υπόθεση Novartis ήταν μια σκευωρία. Μια απόπειρα πολιτικοδικαστικού πραξικοπήματος, παραβίασης του Συντάγματος, προσβολής των θεσμών, κατάχρησης εξουσίας και αλλοίωσης του πολιτεύματος. Οπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία της δημοσιότητας, πολλά από τα οποία ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια της διερεύνησης της υπόθεσης από τη σχετική προανακριτική επιτροπή της Βουλής, γύρω από την υπόθεση αυτή κινήθηκε ένα παραδικαστικό και παρακρατικό κύκλωμα από παράγοντες και στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, κάποιων δικαστικών λειτουργών που υπήρξαν ανεπαρκείς είτε ήσαν εξαρτώμενοι, κάποιων εκδοτών και δημοσιογράφων και μερικών «προστατευόμενων» μαρτύρων οι μαρτυρίες των οποίων αποδομήθηκαν δραστικά.

Η σκευωρία Novartis, δηλαδή, στηρίχτηκε σε ένα πραγματικό διεθνές σκάνδαλο αθέμιτων πρακτικών και χειραγώγησης των αγορών φαρμάκου, το οποίο διερευνήθηκε στο εξωτερικό, αλλά ουσιαστικά στην Ελλάδα δεν διερευνήθηκε ποτέ. Στο ξεδίπλωμα της υπόθεσης, πολιτικά κέντρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με έδρα το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Δικαιοσύνης, σχεδίασαν και έστησαν ένα μηχανισμό σπίλωσης και ηθικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, με στόχο να «στείλουν κάποιους φυλακή για να κερδίσουν τις εκλογές». Την εξέλιξη της υπόθεσης ανήγγειλε πρώτος, το 2017, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ενώ, κατόπιν, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης μίλησε για «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους». Ακολούθησε μπαράζ δημοσιευμάτων, από συγκεκριμένα έντυπα, πολλά από τα οποία στηρίζονταν σε διαρροές των καταθέσεων των προστατευόμενων μαρτύρων, κάποιες από αυτές τις καταθέσεις μάλιστα δημοσιεύονταν πριν ακόμα δοθούν στην Εισαγγελία.

Η δικογραφία διαβιβάστηκε στη Βουλή και, στις 21 Φεβρουαρίου 2018, συνεστήθη Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή που διενήργησε προκαταρκτική εξέταση για την ενδεχόμενη τέλεση των αδικημάτων της δωροληψίας και δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, κατά το άρθρο 86 παρ. 3 Σ, τα άρθρα 153 επ. του Κανονισμού της Βουλής και το άρθρο 5 του Ν. 3126/2003 περί «ποινικής ευθύνης των υπουργών». Ακολούθησε το σόου στην Ολομέλεια της Βουλής, με τις δέκα κάλπες που στήθηκαν, μία για κάθε κατονομαζόμενο πρόσωπο – για να εμπεδωθεί η βεβαιότητα στους πολίτες ότι για τη χρεοκοπία της χώρας ευθύνονταν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, το «παλιό σύστημα», όπως έλεγε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στη συνέχεια η σκευωρία κατέρρευσε. Εν μέρει, επειδή στήθηκε παράνομα και πρόχειρα. Οχι όμως μόνο γι’ αυτό. Κυρίως, επειδή ορισμένοι δημόσιοι λειτουργοί, κυρίως δικαστικοί, δεν ενέδωσαν στις μεθοδεύσεις επιμένοντας να κάνουν ανεπηρέαστοι τη δουλειά τους. Η απόπειρα του πολιτικοδικαστικού πραξικοπήματος απέτυχε και πλέον η Δικαιοσύνη μπορεί να καταλογίσει ευθύνες στους φυσικούς, ηθικούς αυτουργούς και συνεργούς αυτής της ζοφερής σκευωρίας.

Ηθικόν επιμύθιον: αυτό που έχει σημασία είναι η αντοχή των θεσμών, η αντοχή της δημοκρατίας. Η οποία οφείλει τη διερεύνηση αυτής της υπόθεσης ως το τέλος και τον καταλογισμό των ευθυνών που τους αναλογούν στα φυσικά πρόσωπα. Είναι θέμα δικαιοσύνης.