Ο τελευταίος λαϊκός ήρωας

Κι όποιος πέρναγε έξω από το κτίριο που φιλοξενούσε το θερινό σινεμά της Πλατείας Εξαρχείων, το θρυλικό Βοξ, άκουγε μέσα από τα έγκατά του στεντόρειες φωνές που θύμιζαν βρυχηθμούς. Ηταν το μεγάλο σχολείο του δασκάλου, του Σταμάτη Χαρισιάδη, του λεγόμενου Υπερπόντιου. Εκεί μέσα στα υπόγεια του Βοξ έχτιζε τους λαϊκούς ήρωες του 20ού αιώνα. Πενήντα χρόνια δάσκαλος, κι από τα χέρια του βγήκαν όσοι αγαπήθηκαν από τον ελληνικό λαό, τα δυνατά παιδιά του. Μια παράδοση χιλιάδων χρόνων, που στον καιρό μας αποθεώθηκε, βγαλμένη από το Εργαστήρι του Χαρισιάδη. Και ποιος δεν πέρασε από τα χέρια του: Καρπόζηλος, Λαμπράκης, Παπαλαζάρου, Καμπαφλής, Ναθαναήλ, Ασημάκης, Πεθάνης, Σουγλάκος και βενιαμίν, ο Γιώργος ο Τρομάρας, που άφησε χθες Δευτέρα την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 75 ετών.

Ερχόμενος από την ιστορική Τριχωνίδα, και στο χωριό του, την Αγία Σοφία, κρατάνε στη μνήμη τους τα κατορθώματα των παιδικών ακόμα χρόνων του. Κι ο Γιώργης δεν γνώρισε παιδικά χρόνια. Από 6 χρονών στο σκληρό μεροκάματο. Ηταν παράδοση η δύναμη στην οικογένειά του. Και το όνομα Τρομάρας δόθηκε στον προπάππο του, περίφημο για τη μυϊκή του δύναμη. Στα εννέα του χρόνια έκανε ήδη απίστευτα πράγματα που άφηναν άφωνους τους συντοπίτες του. Κάποια στιγμή, σε μια τάβλα κρεμάστηκαν οκτώ συνομήλικοί του. Εκανε βόλτα με τους οκτώ κρεμασμένους, σαν τσαμπιά. Σε ηλικία εννέα ετών, παρακινούμενος από έναν λαϊκό αθλητή, τον Δημήτρη Κωνσταντίνο, σήκωσε ένα γαϊδουράκι. Σε λίγα χρόνια, το καλοκαίρι του 1960, τον βρίσκουμε στο υπόγειο του Βοξ. Τον φέρανε δύο φίλοι του, κι ο παππούς, ο Σταμάτης Χαρισιάδης, διάβασε στον μικρό Ηρακλή τον ιδιαίτερο αθλητή. «Πρωτοπαλαιστή θα σε χρίσω, μπρε, και στην ελευθέρα πάλη, και στο παγκράτιον, γιατί αυτό είναι το πραγματικό όνομα του κατς. Ετσι μας το ‘λεγε ο δάσκαλός μας ο Τόφαλος».

Από το κατς. Από ‘κεί και μετά ο δρόμος ανοιχτός. Ο μικρός Τρομάρας, σφουγγάρι, ρούφαγε τα πάντα. Κι ήτανε η εποχή που το κατς κούρνιαζε στην καλύτερή του ώρα. Βογκούσαν οι εξέδρες στα γήπεδα από δεκάδες χιλιάδες κόσμο. Το θέαμα μαγικό και, παρά το παραμύθι που κουβαλούσε, ο φίλαθλος ταυτιζότανε μ’ αυτό. Και το «Ασημάκη τούμπα» γινότανε τραγούδι, και το «πάτα του την ουρά», του γιγαντόσωμου λιμενεργάτη από την Πάτρα, που του φορούσανε προβιά και τον φωνάζανε «Μόνστερ», το τέρας δηλαδή, ομόθυμη παρότρυνση. Γιατί μόνο άμα του πάταγες την ουρά, την αχίλλειο πτέρνα του, έσπαγε τη λαβή που μέχρι τότε έπνιγε τον Ασημάκη, τον Καρυστινό, τον κάθε του αντίπαλο. Και η εξέδρα το φώναζε, γιατί το πίστευε!

Ολα αυτά, στα μάτια του μικρού Γιώργου, μοιάζαν παραμύθια. Και η επιθυμία για αθλήματα δυναμικά έγινε έρωτας. Πρώτα απ’ όλα στην επαγγελματική ελευθέρα πάλη. Δύο φορές πρωταθλητής Ελλάδας και δύο φορές Ευρώπης. Παράλληλα με την πάλη ανταμώνει έναν άλλο μεγάλο δάσκαλο, τον Τζιμ Αρμάου, που του ξεκλειδώνει τα μυστικά των μυϊκών κατορθωμάτων. Κι εκεί, αρχίζοντας να λυγίζει σίδερα και να σπάει αλυσίδες, ζωντανεύει μέσα του το πρότυπό του, τον συμπατριώτη του τον Τιτορμό, που το όνομά του φιγουράρει περήφανα στο έμβλημα του Παναιτωλικού. «Αυτός ήταν ο ήρωάς μου», έλεγε και ξανάλεγε. Γιατί τη δύναμή του τη διέθετε για έργα κοινής ωφέλειας. Ητανε τα διδάγματά του που συνόδευαν κάθε του επίδειξη. Εκεί που το ανέφικτο γινότανε εφικτό. Εκεί τον είπανε και σύγχρονο Ηρακλή, γιατί κατάφερνε τα ακατόρθωτα. Αλλες φορές λύγιζε χοντρά σιδερικά, άλλες φορές ακινητοποιούσε αυτοκίνητα, άλλες φορές έσπαγε χοντρές αλυσίδες, και το μεγάλο του επίτευγμα, να τραβάει με τα δόντια του βαγόνια τρένου, γιατί με το σώμα του μετακινούσε ακόμα και αμαξοστοιχίες. Κάποια στιγμή τράβηξε με τα δόντια του δύο βαγόνια τρένου και κάποτε στην Αραβία τράβηξε με τα δόντια νταλίκα 35 τόνων.

Επίδειξη δύναμης. Από τότε που σταμάτησε την επαγγελματική πάλη, μέσα της δεκαετίας του ’90, στράφηκε στην επίδειξη δύναμης, στα λεγόμενα μυϊκά κατορθώματα. Με το φορτηγάκι του και μια εξέδρα που συναρμολογούσε στον χώρο επίδειξης, αλώνισε πολλές φορές ολόκληρη την Ελλάδα. Από την Ορεστιάδα μέχρι την Ιεράπετρα και από το Καστελλόριζο μέχρι τους Οθωνιούς. Δεν άφησε χωριό και κωμόπολη να μην επισκεφθεί, όχι μία αλλά πολλές φορές. Και παντού τον δεχόντουσαν σαν φίλο και συγκάτοικο. Πρωτεργάτης σε πολλές δραστηριότητες, παράλληλα με τον Μεγαρίτη και τον μεγάλο Ζαχόπουλο άνοιξε ιδιωτικά γυμναστήρια. Τέλη της δεκαετίας του ’60 στο Αιγάλεω, στην Ομόνοια, στον Κεραμεικό, στο Πασαλιμάνι, και το πρώτο γυναικείο γυμναστήριο στον Πειραιά. Ακολούθησαν 2-3 Κλαμπ Υγείας. Τέλος, διοργανώνει αγώνες Δυναμικού Τριάθλου και το άθλημα αυτό το συνεχίζει ο γιος του ο Κώστας. Είναι και ο μέντορας στο μιστεριλίκι, στο χτίζω, δηλαδή, κορμιά και το μπόντι-μπίλντινγκ το ενέταξε στους αγώνες του τριάθλου. Και σήμερα, αυτό που απαξίωσαν αρχικά σχεδόν οι πάντες απασχολεί πάνω από 200.000 αθλούμενους τον χρόνο και είναι η υπ’ αριθμόν ένα πηγή εσόδων για τα γυμναστήρια.

Πρωτοπόρος ο Τρομάρας, κι όλα αυτά τα δρομολόγησε παράλληλα με προγράμματα επίδειξης δύναμης σε καμιά 40αριά κράτη. Σε όλα αυτά να προσθέσουμε και μια λιγότερο γνωστή δραστηριότητά του, τη συμμετοχή του σε ταινίες ελληνικές και ξένες. Τον βλέπουμε κοντά στον Βέγγο, τον Ρίζο, στον Γιώργο τον Φούντα, αλλά και κοντά στον Αζναβούρ, στη Σουζάνα Γιορκ, την Κλάουντια Καρντινάλε.

Εφυγε ο Γιώργος ο Τρομάρας, σε ηλικία 75 ετών, παίρνοντας μαζί του μια εποχή θρύλων και αθωότητας. Το σημαντικό: άφησε πίσω του τον γιο του τον Κώστα που συνεχίζει το έργο του πατέρα του στο άθλημα του δυναμικού τριάθλου.