NON PAPER

Αυτοί κι ο γρύλος τους
Το ανέκδοτο είναι παλιό, να το θυμίσω όμως για τους νεότερους. Ενας τύπος, ενώ οδηγεί στο μέσον του πουθενά, μια νύχτα με κρύο και βροχή, μένει από λάστιχο. Προσπαθεί, όχι με την καλύτερη διάθεση, να το αλλάξει αλλά διαπιστώνει ότι δεν έχει ανυψωτικό γρύλο. Κοιτάζει γύρω του απελπισμένος και βλέπει στο βάθος ένα φωτισμένο σπίτι. Είναι η μόνη του ελπίδα, μπορεί να έχουν γρύλο να του δανείσουν. Ξεκινάει, στον δρόμο σκοντάφτει, πέφτει, λασπώνεται και κάνει δυσοίωνες σκέψεις. «Θα χτυπήσω την πόρτα. Δεν θα μου ανοίξουν. Θα ξαναχτυπήσω. Θα ακουστεί από μέσα μια αγριοφωνάρα. “Δεν είμαστε εδώ” θα μου πουν. Θα τους μιλήσω ευγενικά, θα τους εξηγήσω τι έγινε. “Και τι θέλεις από εμάς;”. Θα το πιάσω από την αρχή, θα τους πω για το λάστιχο, θα τους ζητήσω έναν γρύλο. “Σίγα μην ψάχνω νυχτιάτικα να βρω τον γρύλο” θα μου απαντήσουν. Θα τους παρακαλέσω, θα αρνηθούν ξανά. Θα κάνω άλλη μια προσπάθεια, θα μου ξαναπούν ότι τους ενοχλώ. Τότε, θα αρχίσω να τα παίρνω κι εγώ. Θα χτυπήσω δυνατά την πόρτα. Δεν θα μου απαντήσουν. Θα τη χτυπήσω με τις γροθιές μου. Θα με βρίσουν. Θα τους βρίσω κι εγώ. Θα τους απειλήσω ότι θα μπουκάρω στο σπίτι, θα με απειλήσουν κι εκείνοι…».

Εν τω μεταξύ ο τύπος έχει φτάσει έξω από το σπίτι. Χτυπάει. Του ανοίγει αμέσως ένας άνθρωπος που τον ρωτάει, πολύ ευγενικά, τι του συμβαίνει. Και ο δικός μας, «φτιαγμένος» από το σενάριο που έπλαθε στο μυαλό του, του απαντά οργισμένος: «Βρε άντε στον διάολο κι εσύ κι ο γρύλος σου».

Κάπως έτσι αρθρώνεται και ο αντιπολιτευτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς καν να χρειάζεται σενάριο για να ντοπάρει αυτούς που τον εκφέρουν. Είναι αυτή η εγγενής εχθροπάθεια που αυτοεκρήγνυται κάτω από όλες τις συνθήκες. Με ήλιο και βροχή, με μπονάτσες και φουρτούνες.

Κουμπουριές στον αέρα
Υπάρχουν αιτίες; Βεβαίως και υπάρχουν. Ποια κυβέρνηση που θα είχε διαχειριστεί την πανδημία και θα είχε σκάσει στα χέρια της η  ενεργειακή κρίση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, δεν θα έδινε στο πιάτο της αντιπολίτευσης αιτίες για σκληρή κριτική; Το αυτοντοπάρισμα όμως προσπερνά τις αιτίες και, στον δρόμο, καταπίνει αμάσητες και τις αφορμές. Και έτσι, σαν τον ήρωα του ανέκδοτου, αρχίζουν, με το καλημέρα, τα μπινελίκια. Πώς απειλεί, χωρίς λόγο, ο αψύς κρητικός ότι «…θα σας κρεμάσουμε σε δημόσια θέα και την άλλη φορά θα είναι αλλιώς»; Ε, έτσι ακριβώς ο Δημήτρης Τζανακόπουλος εξισώνει την κυβέρνηση με εγκληματική οργάνωση χωρίς να το τεκμηριώνει, ο Γιάννης Ραγκούσης, πάλι στο φλου, θεωρεί ότι είμαστε υποανάπτυκτη χώρα γι’ αυτό δεν λιθοβολούμε τον Μητσοτάκη (διότι αν ήμασταν ανεπτυγμένη, θα τον παίρναμε με τις πέτρες), ο Αλέξης Τσίπρας καλεί τον λαό να απαιτήσει να φύγει η κυβέρνηση των ενόχων. Και δεν ξέρω αν στην τσιπρική διάλεκτο (που, απ’ ό,τι έχω καταλάβει, δεν τη λες και την πιο πλούσια του κόσμου) η απαίτηση σημαίνει ψήφος, πάντως στις ανεπτυγμένες χώρες (εκεί που κατά τον τομεάρχη του ΣΥΡΙΖΑ λιθοβολούν τους πολιτικούς) οι κυβερνήσεις πέφτουν με εκλογές. Μην κοιτάτε που εμείς είμαστε υποανάπτυκτοι και τους ρίχνουμε με ένα «μπουουουου».

Μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές. Στον αέρα, χωρίς στόχο. Και τόσο άτσαλα που οι σφαίρες, τις περισσότερες φορές, εξοστρακίζονται και επιστρέφουν στους κουμπουροφόρους. Οπως τα υβριστικά στιχάκια που άνθισαν για μια μέρα (όσο κρατάει ένας στεναγμός δηλαδή) στο Διαδίκτυο. Μια και μοναδική φορά η συριζαϊκή βωμολοχία βρήκε στόχο. Τον Ιανουάριο του 2015 όταν ο Αλέξης Τσίπρας, στην προεκλογική του ομιλία στη Ρόδο, είχε πει εκείνο το «Ιδού η Ρόδος, σε λίγο έρχεται και το πήδημα». Για να μην ψάχνουμε δηλαδή αν ο Πολάκης κρύβεται πίσω από τον Τσίπρα ή ο Τσίπρας πίσω από τον Πολάκη.