Το στυλ του Αλέκου Φασιανού

Είχα γνωρίσει τον Αλέκο Φασιανό, πολλά πολλά χρόνια πριν, στην Τζια. Ηταν πολύ απλός, στον αντίποδα της πληθωρικότητας της ζωγραφικής του. Μιλούσε για τα νεανικά του χρόνια, έλεγε ότι σπούδασε βιολί, θυμόταν τα χρόνια της πείνας στην Κατοχή. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί ξεχώριζε. Το κατάλαβα πολλά χρόνια αργότερα: επειδή ο ίδιος βρισκόταν πίσω από το στυλ του, το τόσο προσωπικό και τόσο αναγνωρίσιμο. Το στυλ είναι η προσωπικότητα κάθε καλλιτέχνη, κι αυτό το είχε καταλάβει νωρίς ο Φασιανός.

Αλλά ήταν ένα στυλ εύκολα επικοινωνήσιμο: πρόσωπα, κορμιά, πουλιά. Τα βασικά υλικά της ζωής ως συμβολισμοί. Νομίζω, όμως, ότι έγινε ευρύτερα γνωστός επειδή δεν έμεινε στο τελάρο, επειδή δημοσίευε σκίτσα του στις εφημερίδες, επειδή έκανε εξώφυλλα και σχέδια σε δημοφιλή βιβλία (θυμάμαι, πρόχειρα, τα βιβλία του Ηλία Πετρόπουλου στις εκδόσεις Νεφέλη, αλλά και τα εξώφυλλα «κοινωνικών» μυθιστορημάτων του Βασίλη Βασιλικού, όπως ο «Ιατροδικαστής») και, ιδίως, στη δισκογραφία: ο «Σταυρός του Νότου» του Θάνου Μικρούτσικου χρωστάει, νομίζω, μερίδιο του σουξέ του στο εξώφυλλο του Φασιανού. Μια περίοδο ένα πουλί του κοσμούσε τα τρόλεϊ, κρίμα που δεν κράτησαν τη ζωγραφιά του ως σήμα. Η εκδημία του Αλέκου Φασιανού θυμίζει ότι, αν και ζούμε σε εποχή κυριαρχίας της εικόνας, είναι λιγότερο σπάνιες οι αναγνωρίσιμες ζωγραφικές στην καθημερινότητά μας.