«Ενας υπέροχος άνθρωπος» {LF}στην Ευρωβουλή

«Στην πολιτική υπάρχουν εκείνοι που ακολουθούν τις εξελίξεις και εκείνοι που τις διαμορφώνουν. Ο Νταβίντ Σασόλι άφησε ανεξίτηλη την προσωπική του σφραγίδα στην ευρωπαϊκή μας ιστορία, υπερασπιζόμενος την ενδυνάμωση της δημοκρατίας στη διάρκεια της πανδημίας, σε μια αναπάντεχη πρόκληση για την ΕΕ» είπε για εκείνον ο Ενρίκο Λέτα.

Ηρθαμε αντιμέτωποι με τον πόλεμο της δικής μας γενιάς, την πολυετή μάχη με την πανδημία και την ανάγκη θωράκισης των δημοκρατικών διαδικασιών, ενώ όλα έκλειναν από χώρα σε χώρα, οι πτήσεις ακυρώνονταν η μία μετά την άλλη, οι διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες κατέρρεαν, το ιατρικό προσωπικό ξέμενε από βασικό εξοπλισμό σε μια απογοητευτική αποτυχία συνεννόησης των χωρών της Ευρώπης, τα φώτα σε οργανισμούς και φορείς έσβηναν για άγνωστο διάστημα, ο Σασόλι πήρε τη γενναία και διορατική απόφαση να κρατήσει ανοιχτό το Ευρωκοινοβούλιο δίνοντάς του πρωταγωνιστικό ρόλο, καινοτομώντας καθώς είχε προνοήσει και προμηθευτεί τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό για τη ραγδαία μετάβαση όλων των υπηρεσιών μας στην ψηφιακή εποχή. Εκανε μια συνειδητή και απαραίτητη επιλογή για να συνεχίσει να ακούγεται η φωνή των πολιτών, όπως είπε στην πρώτη τηλεδιάσκεψη του ΕΚ, «Η Δημοκρατία δεν αναστέλλεται, ειδικά εν μέσω μιας πρωτόγνωρης δραματικής εξέλιξης για την ανθρωπότητα».

Οσα επακολούθησαν έγραψαν ιστορία χάρη στην τόλμη του Νταβίντ Σασόλι, καθώς οδήγησαν σε ένα σύγχρονο Σχέδιο Ανάκαμψης της Επόμενης Γενιάς ΕΕ, σε μια μοναδική επίδειξη αλληλεγγύης ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ. Καθόλου δεδομένο, όπως οι Ελληνες γνωρίζουν από πρώτο χέρι. Αν το ΕΚ παρέμενε κλειστό εκτιμώ πως τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά σήμερα και ίσως απαιτούνταν Σχέδιο Διάσωσης από μια ανυπολόγιστη καταστροφή που θα υποθήκευε το μέλλον της Επόμενης Γενιάς ΕΕ.

Θυμάμαι για παράδειγμα, την κατάθεση της πρότασής μου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την έκδοση ευρωομολόγου όταν άνοιξε το Ευρωκοινοβούλιο, αφού υπολειτουργώντας τις πρώτες εβδομάδες, κανείς δεν κατέθετε επίσημα. Οι Νότιοι κάναμε την αρχή, με τη στήριξη και άλλων συναδέλφων μας, έχοντας πιθανώς αντανακλαστικά ενεργοποιημένα και μη έχοντας συνέλθει από τη βαθιά οικονομική κρίση στις χώρες μας. Κάπως έτσι άρχισε να καταφθάνει το πρώτο κύμα βοήθειας στις χώρες που έπεσαν πρώτες στη νέα κρίση της πανδημίας, όπως η Ιταλία. Σε αντίθεση με τα λάθη στη διαχείριση της κρίσης προ δεκαετίας, παραμερίστηκαν τα εθνικά βέτο και αποφασίστηκε μια κοινή ευρωπαϊκή προσέγγιση, λες και στην απομόνωση της πανδημίας να ήρθαμε πιο κοντά από ποτέ. Αν δεν ήταν πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου ο ιταλός χαρισματικός Νταβίντ Σασόλι, πιθανολογώ πως όλα θα ήταν αλλιώς.

Θυμάμαι τις μάχες που έδινε ακόμη και μέσα στην πολιτική μας ομάδα για τα πιο ουσιαστικά πολιτικά θέματα που πολλές φορές παραμερίζονταν από τα επουσιώδη, με συνείδηση της ανάγκης για διαρκείς μάχες υπεράσπισης δικαιωμάτων, δημοκρατίας, κράτους δικαίου, διαφάνειας, και ανεκτικότητας. Θυμάμαι να του ζητάμε μαζί με νέους συναδέλφους, να επανεξετάσουμε ζητήματα δημοκρατικής λειτουργίας και διαλόγου στο Ευρωκοινοβούλιο και όχι μόνο ξεκίνησε να συζητά μαζί μας, αλλά και να υιοθετεί τις προτεινόμενες αλλαγές. Ναι, σπανίζουν αυτές οι πολιτικές προσωπικότητες στην εποχή μας.

Είχε μια ήρεμη δύναμη ακόμη και όταν έμοιαζε καταπονημένος από τις πολιτικές αλλά και προσωπικές μάχες υγείας που με αξιοπρέπεια έδινε τελευταία. «Η υπεράσπιση και προώθηση των θεμελιωδών αξιών μας, της ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης, πρέπει να επιδιώκονται εντός κι εκτός ΕΕ ακατάπαυστα» – σε αυτές τις λέξεις κρύβεται το πνεύμα που διέκρινε όλη του την πορεία. Και είναι η κληρονομιά που μας άφησε. Η δύναμη της ΕΕ πραγματώνεται μέσα από την ικανότητά της να αναπτύσσει θεσμικές αρχιτεκτονικές στην καταπολέμηση των αδικιών και των ανισοτήτων, και η Ευρώπη μπορεί να καταφέρει να εγγυηθεί την προστασία και τη στήριξη εκείνων που αισθάνονται αδύναμοι να δώσουν αυτές τις διαρκείς μάχες, επισημαίνει ο Ενρίκο Λέτα. Αυτή η δύναμή της βρίσκεται σε προσωπικότητες όπως ο Σασόλι, και αυτή είναι τελικά η μεγαλύτερη πολιτική παρακαταθήκη που μας αφήνει.

Ο Νταβίντ Σασόλι πίστευα πως θα ήταν ο επόμενος πρόεδρος της Ιταλίας με κρίσιμο ρόλο στον ραγδαίο μετασχηματισμό της Ευρώπης, καθώς πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις. Αντιλαμβανόταν τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα στις προσδοκίες των πολιτών και τα συμφέροντα και τους εγωισμούς του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Είχε την εμπειρία να διακρίνει ότι η τράπουλα στα πολιτικά τραπέζια είναι σημαδεμένη, αλλά με το καθαρό βλέμμα του, τους έκανε να ντρέπονται να τη βάλουν στο τραπέζι. Πάντα ευγενής και μαχητικός. Κι όσο ψάχνω στο πλουσιότατο ελληνικό λεξιλόγιο λέξεις για να περιγράψω όσα ήταν, δεν βρίσκω καλύτερες από εκείνες που χρησιμοποίησε ο Κώστας Μποτόπουλος, «ένας υπέροχος άνθρωπος» που μας άφησε άδικα νωρίς. Αλλωστε δεν μοιάζει να υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από την κατάκτηση του σεβασμού και της εκτίμησης που έδειχναν ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά και την απώλεια που αισθανθήκαμε όλοι μας για αυτή τη μάχη που δεν κερδήθηκε. Ηταν να ξανασυναντηθούμε το επόμενο διάστημα. Προσπαθώ ακόμη να συνειδητοποιήσω ότι δεν είναι κοντά μας. Εχοντας μπροστά μας σοβαρές προκλήσεις και διαρκείς αβεβαιότητες, είναι χρέος μας να αντεπεξέλθουμε ακολουθώντας το παράδειγμα του προέδρου μας, μας έβαλε τον πήχη ψηλά.

Η Εύα Καϊλή είναι ευρωβουλευτής.