Ισλαμολαγνεία

Απορούμε μπροστά στην έντονη παρουσία μουσουλμάνων στο κέντρο της Αθήνας και στον εντοπισμό τζιχαντιστών, λες και θα μπορούσαμε να αποτελέσουμε εξαίρεση. Η πολυπολιτισμικότητα είναι πανευρωπαϊκό και επίμαχο φαινόμενο εδώ και κάμποσες δεκαετίες: δεν πρόκειται για θρησκευτική πολυμορφία που μπορεί να γίνει αντιληπτή με όρους ανεξιθρησκίας· πρόκειται για ζήτημα νομιμότητας.

Η διαλεκτική είναι παρόμοια σε όλες τις δυτικές χώρες: αν και στη Γαλλία, εξαιτίας της συνταγματικής κατοχύρωσης του κοσμικού κράτους, ίσως γίνεται περισσότερος λόγος για την ισλαμική διείσδυση, παρόμοια διαδικασία εκτυλίσσεται στη Βρετανία, στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στον Καναδά. Οι παρατηρητές της ισλαμικής παρουσίας στη Δύση τη σχολιάζουν με βλέμμα που καθορίζεται από την ιδεολογία, όχι από την πραγματικότητα: μερικοί φαίνεται ότι εντοπίζουν το πρόβλημα στην ισλαμοφοβία, όχι στον εξισλαμισμό· υπάρχουν και κάποιοι που μισούν τόσο τον δυτικό πολιτισμό ώστε θεωρούν την ισλαμοποίηση ευπρόσδεκτη· και καθώς δεν γνωρίζουν την ιστορία, θεωρούν την επιθετικότητα του Ισλάμ δικαιολογημένη ιστορική εκδίκηση.

Στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών του προσεχούς Απριλίου φαίνεται ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα βρεθεί απέναντι είτε στην κεντροδεξιά Βαλερί Πεκρές, είτε στη Μαρίν Λεπέν. Η κύρια αιτία που τα κόμματα της αριστεράς δεν καταφέρνουν να ενωθούν σε μια κοινή πλατφόρμα και να φτάσουν στον δεύτερο γύρο είναι, εκτός από την απομάκρυνσή τους από την εργατική τάξη, η απόρριψη της δυσαρέσκειας των περισσότερων Γάλλων για τον εξισλαμισμό της γαλλικής κοινωνίας και της Ευρώπης γενικότερα. Το μεταναστευτικό πρόβλημα και η μη ένταξη αλλοδαπών -νεοφερμένων και μη- προκαλεί εχθρότητα για την Ενωμένη Ευρώπη και, βεβαίως, για τα κόμματα που έχουν αναδείξει την παραδοσιακή τους ισλαμοφιλία σε πολιτική ταυτότητα. Η ισλαμοφιλία -απόρροια αντιαποικιοκρατικών και αντιδυτικών κινημάτων- κατέληξε να ορίζει τις παρατάξεις: οι δεξιοί είναι «ισλαμοφοβικοί», οι αριστεροί είναι «ισλαμόφιλοι» και αγωνίζονται εναντίον της ισλαμοφοβίας την οποία θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως. Οι κεντρώοι αιωρούνται σε ένα είδος Καθαρτηρίου.

Άνθρωποι που γνωρίζουν το Ισλάμ, όπως η Fatima Houda-Pepin, πρώην βουλευτής στο Κεμπέκ, λένε το αυτονόητο: στον Καναδά τα τζαμιά χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία -εννοείται, το ξέρουμε- και κάνουν σαλαφιστικό κήρυγμα. Το ξέρουμε κι αυτό. Στην Ευρώπη χρηματοδοτούνται επίσης από το Κατάρ και την Τουρκία· τους εμπορικούς και στρατηγικούς «συμμάχους» μας. Η αλήθεια είναι ότι καθώς στο Παρίσι εκτυλίσσεται η δίκη των τζιχαντιστών του Μπατακλάν, γίνεται συχνότερα λόγος για την ισλαμική τρομοκρατία και σπανιότερα για το ευρύτερο και αθόρυβο πρόβλημα: την όλο και μεγαλύτερη θεαματικότητα των ισλαμιστών στην πολιτική και κοινωνική ζωή.

Στη Γαλλία, ήδη από το 2003 η επιτροπή Stasi και ο επιθεωρητής της δημόσιας παιδείας Jean-Pierre Obin προειδοποιούσαν για τον εξισλαμισμό του σχολείου. Η ομάδα του Obin επισκέφτηκε τότε 61 γυμνάσια και λύκεια όπου συμπέρανε ότι η μουσουλμανική θρησκεία είχε κατακτήσει μεγάλο μέρος της νεολαίας: κυρίως εκείνης που προερχόταν από τη μετανάστευση, αλλά και Γάλλους οι οποίοι είχαν αρχίσει να βλέπουν το Ισλάμ ως «επαναστατικό», ανδροπρεπές και cool. O Obin παρατήρησε επίσης αλλαγές στο ντύσιμο της νεολαίας, στη διατροφή -στα σχολεία υπήρξε απαίτηση για χαλάλ στις καντίνες: μερικά σχολεία υπέκυψαν, άλλα εισήγαγαν φυτοφαγικά μενού για να παρακάμψουν το δίλημμα- στη συμπεριφορά προς τις γυναίκες, στις τελετουργίες του ραμαζανιού και στην αντιμετώπιση κοσμικών καθηγητών. Όταν δημοσιοποιήθηκε η έκθεση, ο Obin κατηγορήθηκε για ισλαμοφοβία.

Το 2020, ο Obin επέστρεψε με το βιβλίο «Πώς αφήσαμε το Ισλάμ να εισδύσει στο σχολείο» όπου κατέγραφε τον ισλαμιστικό προσηλυτισμό στο δημοτικό. Είχαν προηγηθεί οι αναλύσεις του Gilles Kepel -ο οποίος μιλούσε για τη γέννηση της γαλλικής τζιχάντ και για την αλλοίωση των ευρωπαϊκών αξιών υπό την επήρεια του σαλαφισμού- καθώς και ρεπορτάζ όπως εκείνα των Christian Chesnot και Georges Malbrunot που απεκάλυπταν πώς το Κατάρ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν στρογγυλοκαθίσει στην Ευρώπη μέσω ενός πλέγματος προσηλυτιστικών οργανώσεων. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η Ιταλία είναι η χώρα με το μεγαλύτερο δίκτυο τέτοιων ισλαμιστικών επενδύσεων, δεύτερη έρχεται η Γαλλία, την τρίτη θέση μοιράζονται η Ισπανία και η Βρετανία, ενώ ακολουθούν ο Καναδάς, η Γερμανία, η Πολωνία, η Ουκρανία, η Ελβετία και οι Κάτω Χώρες. Εκτεταμένα εδάφη έχουν αποκοπεί νομικά και κοινωνικά από την ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική επικράτεια: έχει κυριαρχήσει μια φανατική, πουριτανική, μισογυνική θρησκεία και οι πληθυσμοί έχουν στραφεί εναντίον της δημοκρατίας. Κάπως έτσι εξελίσσεται η κατάσταση και στην Ελλάδα, αλλά, παρά την ευρωπαϊκή και βορειοαμερικανική εμπειρία, παραμένουμε αδρανείς· συχνά υφέρπει ρητορική έξαλλης ισλαμοφιλίας.

Το 2007 το βιβλίο με τίτλο «Montréalistan» του Fabrice de Pierrebourg μιλούσε για σαλαφιστές ιμάμηδες που πρότειναν την εφαρμογή της σαρία στο Κεμπέκ και για Αδελφούς Μουσουλμάνους στο Οντάριο ζητούσαν να δημιουργηθεί ισλαμικό δικαστήριο. Κανείς δεν έδωσε σημασία στον de Pierrebourg, ο οποίος συνέχισε εκδίδοντας ένα ακόμα βιβλίο, με τίτλο «Djihad.ca», απ’ όπου μαθαίνουμε ότι η καναδική κυβέρνηση ήξερε ότι η Χαμάς χρηματοδότησε τα τζαμιά και δεκατρείς ισλαμικές οργανώσεις στη Mississauga -αλλά δεν έκανε τίποτα. (Σήμερα στη Mississauga λειτουργούν 19 ισλαμικά «κέντρα».)

Η απαξίωση της ισλαμοφοβίας γίνεται με το συνθετικό «φοβία» και, προπάντων, με την απόδοσή της στην άκρα δεξιά. Αλλά οι ανόητοι και οι δόλιοι που ταυτίζουν την ανησυχία για την ισλαμιστική άνοδο με τον ρατσισμό βρίσκονται σήμερα σε αμηχανία: μολονότι η ακαδημαϊκή κοινότητα στηρίζει τις ισλαμολάγνες τάσεις, τηρεί σιωπή και λειαίνει τις αιχμές, στο εσωτερικό της υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί σε βάθος με αυτά τα φαινόμενα και που τους είναι αδύνατο να συμμορφωθούν με το groupthink.

Επιπλέον, καθώς η ισλαμολαγνεία εντάσσεται σε πλαίσιο πολιτικής ορθότητας, μαζί με ιστορικό ρεβιζιονισμό, σεμνοτυφία και οικο-φεμινιστικές ακρότητες, αρχίζει να γίνεται αντιληπτή ως αυτό που είναι: μια πολιτική που ενισχύει τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κινήματα -εκείνα που διαμαρτύρονται διότι στην Αψίδα του Θριάμβου αναρτήθηκε η ευρωπαϊκή σημαία αντί για τη γαλλική.