ΗΧΟΔΥΝΑΜΑ

Ραφαέλ Κούμπελικ: Οι ηχογραφήσεις στη MERCURY (10 CD) και στη DECCA (12 CD)

Ιγκόρ Μάρκεβιτς: Οι ηχογραφήσεις στη PHILIPS (26 CD) και στην DEUTSCHE GRAMMOPHON (21 CD), ELOQUENCE

Δεν έχει τέλος η επέλαση της αυστραλιανής εταιρείας ELOQUENCE στον «βαθύ κατάλογο» της δισκογραφίας. Δεν περνάει μήνας χωρίς να «επιτεθεί», και μάλιστα με σοβαρή εμπορική επιτυχία, στη δισκογραφική αγορά, φέρνοντας στην επιφάνεια όλο και πιο ενδιαφέρουσες ηχογραφήσεις, και πλέον συστηματικά με τη μορφή πλήρων εκδόσεων που αφορούν κορυφαίες μορφές της μουσικής του 20ού αιώνα. Αυτή τη φορά, σειρά έχουν δύο πολύ σπουδαίες μορφές: ο Ραφαέλ Κούμπελικ και ο Ιγκόρ Μάρκεβιτς. Οι Αυστραλοί, που αντλούν το υλικό τους από τον κατάλογο της UNIVERSAL, έχουν πρόσβαση όχι μόνο στις μεγάλες εταιρείες του ομίλου, αλλά και σε μικρότερες σε όγκους αλλά όχι σε σημασία, που ο όμιλος έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια, αφήνοντας όμως μεγάλο μέρος της περιουσίας τους να κάθεται στις ντουλάπες με τα αρχεία.

Και τα τέσσερα αυτά κουτιά ανήκουν σε αυτή την κατηγορία: σε ένα υλικό που δεν μπορεί κανείς να το βρει πουθενά συγκεντρωμένο, αλλά, για πρώτη φορά, σε αυτές τις εκδόσεις. Τμήματά του έχουν ασφαλώς εκδοθεί ξανά στο παρελθόν, αλλά ποτέ στη συνολική τους μορφή και μάλλον ποτέ τόσο προσεγμένα στις ηχητικές επεξεργασίες όπως συμβαίνει τώρα – με την εξαίρεση ίσως των tapes του Κούμπελικ στη MERCURY, καθώς η εταιρεία υπήρξε εμβληματική ως προς τις καινοτομίες της στον απόλυτο ηχογραφημένο ήχο -, όμως, και πάλι, παρά τις διάφορες εκδόσεις, σημαντικά μέρη δεν ήταν διαθέσιμα, όπως λ.χ. η Πρώτη Συμφωνία του Μπραμς υπό τον τσέχο αρχιμουσικό. Τα αντίστοιχα ισχύουν και για την περίοδο που πέρασε ο Κούμπελικ γράφοντας στην DECCA, στη χρυσή περίοδο της εταιρείας – και εδώ, πολλά είναι εκείνα που δεν ήταν εύκολο να βρεθούν, παρά το γεγονός ότι πρόκειται επίσης για διαμάντια της δισκογραφίας.

Οσον αφορά τον Μάρκεβιτς, όλα τα παραπάνω ισχύουν εις τη νιοστή δύναμη. Πρόκειται για έναν από τους πιο αξιοσέβαστους μαέστρους του μεταπολεμικού κόσμου, που, αν και ηχογράφησε πολύ, δεν έχει μέχρι στιγμής υπάρξει ένα επαρκές «σώμα» του συνόλου, ή, έστω, ικανοποιητικού μέρους, του έργου του. Ισως αυτό οφείλεται σε έναν βαθμό στο ότι δούλεψε με πολλές ορχήστρες και ηχογράφησε σε πολλές εταιρείες, ενώ, παράλληλα, δεν επιδόθηκε στη λογική των ολοκληρωμένων κύκλων έργων των συνθετών με τους οποίους καταπιάστηκε – ήταν ένας εξαιρετικά εκλεκτικός μαέστρος, κάτι που ακούγεται πολύ καθαρά σε ό,τι έχει αφήσει πίσω του.