Ποδοσφαιρική νομενκλατούρα

Το «εγώ» πάνω από το «εμείς». Ο ευτελισμός του ποδοσφαιρικού βίου κρυμμένος μέσα σε οιδηματοποιημένους εγωισμούς σύγχρονων Φαραώ που πιστεύουν πως κρατούν τον κόσμο μέσα στις χούφτες τους.

Πλούσιοι και διάσημοι με μοναδικό προσόν το ποδόσφαιρο. Ούτε καν το ταλέντο αφού σε κάποιες περιπτώσεις η προπόνηση αναπληρώνει τη φύση.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έκανε τον απολογισμό του 2021 και ως άλλος πρόεδρος μιας ανάπηρης ποδοσφαιρικής δημοκρατίας μας υπενθύμισε τα κατορθώματά του των δώδεκα προηγούμενων μηνών. «Το 2021 δεν ήταν μια εύκολη χρονιά παρά τα 47 γκολ που πέτυχα». Πάλι καλά που δεν έγραψε πως με τα τέρματά του νίκησε την πανδημία. Το δυσάρεστο δεν είναι το πώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο ο Ρονάλντο αλλά το πώς τον αντιμετωπίζει ο ψηφιακός όχλος και ο Τύπος, κυρίως ο ηλεκτρονικός που λειτουργεί ως χρυσοθήρας στην Αγρια Δύση.

Ο Ρονάλντο δεν αποτελεί μοναδική περίπτωση. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι εκλεκτό μέλος μιας ιδιόμορφης συντεχνίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Νέοι, διάσημοι που κερδίζουν σε μία εβδομάδα όσα ένας κοινός θνητός μπορεί να βγάλει σε μία ζωή, ζουν στη φούσκα της συλλογικής αυταπάτης πως μπορούν να τα ορίζουν όλα. Ο Λουκάκου πρόδωσε την Ιντερ και τους φίλους της που του προσέδωσαν διαστάσεις ήρωα σε μία δύσκολη φάση της καριέρας του. Και τώρα, βλέποντας πως κατεβαίνει ξανά τα σκαλιά της ανυποληψίας του Στάμφορντ Μπριτζ κουτρουβαλώντας θυμήθηκε ξανά τους Νερατζούρι, ενώ δεν δίστασε να αφήσει αιχμές για τον προπονητή του Τόμας Τούχελ και τις επιλογές του. Τουλάχιστον ο Γερμανός είχε τα cojones να τον στείλει σπίτι του και να μην τον ανέχεται όπως έκαναν ο Πίρλο στη Γιουβέντους και ο Σόλσκιερ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τον Ρονάλντο.

Μέσα σ’ αυτόν τον ποδοσφαιρικό αναβατήρα υπάρχουν και οι τύποι όπως ο Νεϊμάρ. Παρτάρει στη Βραζιλία, διοργανώνει τουρνουά πόκερ, περνάει τις νύχτες του με πανέμορφα μοντέλα και την ίδια στιγμή οι λογαριασμοί του συνεχίζουν να γεμίζουν από τους αφελείς της Παρί Σεν Ζερμέν.

Η ποδοσφαιρική ανευθυνότητα μιας σύγχρονης νομενκλατούρας.