Τις σκότωσαν {LF}γιατί ήταν γυναίκες

Τις γνωρίζουμε πια με τα μικρά τους. Μάθαμε την κάθε λεπτομέρεια της δολοφονίας τους: για το αίμα που λέρωσε τα ρούχα τους, τις κραυγές που έβγαλαν πριν τις ρίξουν στον γκρεμό, για το μαξιλάρι που τις έπνιξε. Εγιναν θέμα στις ειδήσεις και ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τώρα, όμως, που τις μετράμε μια-μια για να χωνέψουμε τον αριθμό δεκαεπτά, ανακαλύπτουμε πως ξέρουμε περισσότερα για τον θάνατό τους παρά για τη ζωή τους.

Πολλά αγόρια μεγαλώνουν πιστεύοντας πως ο κόσμος όλος τους ανήκει – και, μαζί του, τους ανήκουν οριστικά και αμετάκλητα οι καρδιές και τα σώματα των κοριτσιών που θα συναντήσουν. Πολλές γυναίκες φοβούνται να πουν «ως εδώ», γιατί ξέρουν πως υπάρχει πιθανότητα να μην προλάβουν να βγουν ζωντανές από την εξώπορτα. Η ελληνική κοινωνία αρνείται να παραδεχτεί πως η αντίληψη που έχει για τις γυναίκες μετριέται όχι σε γυναικοκτονίες αλλά σε μελανιές. Εκπαιδεύτηκε να ανέχεται ή ακόμα και να δικαιολογεί τη βία, δημιούργησε μαζί της μια σχέση εξάρτησης που δεν τελειώνει, που φτιάχνει θύτες και θύματα.

Τις σκότωσαν γιατί ήταν γυναίκες. Υπάρχει πιο βαθιά ομολογία αποτυχίας από αυτή; Τις δεκαεπτά που λείπουν φέτος από τα γιορτινά τραπέζια τις γνωρίζουμε με τα μικρά τους για τους λάθος λόγους. Ας τις θυμόμαστε, τουλάχιστον, για τους σωστούς.