Το πολιτιστικό βάθος και η ποινική επιφάνεια

^«Νομίμως ορισθείς Τριαδικός Εθνικός Νομοθέτης, Εκτελεστής, Δικαστής. Πρόεδρος του αντίστοιχου Συμβουλίου του Εθνους». Που σημαίνει ότι ελέγχει συνδυαστικά και αδιάκριτα όλες τις εξουσίες, Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική, αλλά προφανώς και τις τρεις υποστάσεις – ως τριαδικός. Σε ανάπτυξη – διάγγελμα μιας και πλέον ώρας αναλύει το πρόβλημα, τη λύση που ο ίδιος επιβάλλει, φυσικά εκτός κοινοβουλευτικού συστήματος, εφόσον αυτό αποτελείται από υποδουλωμένους και όργανα των ξένων.

Καμία έκπληξη. Είναι γνωστές απόψεις από άλλες πολιτικές «εφαρμογές». Στο Προσφυγικό, στο Μακεδονικό, έσκιζαν σαν τροχιοδεικτικά τον ουρανό μιας απίστευτης πολιτικής εκτράχυνσης. Αποτελούν τους θεματοφύλακες μιας αόριστης, αυτοσύστατης οντότητας. Είναι δύσκολο να είσαι κατηγορηματικός για το εύρος της επικράτειας και τη δύναμη της επιρροής, αλλά βλέπεις τα ανατριχιαστικά σημάδια στον λόγο, στα κείμενα, στην αισθητική. Μεσσιανικός λόγος, αναντίρρητος.

Με γνωστή κατάχρηση του όρου «εσχάτη προδοσία» (την περίοδο των Πρεσπών, κυκλοφορούσαν αντίστοιχες χειρόγραφες επιστολές – μηνυτήριες αναφορές, εγκλήσεις προς τους βουλευτές), όπως και την περίοδο της προσφυγικής έκρηξης διοργανώνονταν συλλαλητήρια κατά των μιασμάτων.

Πουσάρονταν από «κομματαρχαίους», τοπάρχες, ως αντιπολιτευτικές αιχμές το ’15-’19, κατέληξαν αποχαλινωμένοι σε έναν ταλιμπανισμό, πέρα από οποιαδήποτε λογική ή πολιτική κλίμακα. Μια αυτονομημένη, γενική άρνηση που ενδύεται την «αντίσταση». Αν ακούσει προσεκτικά κανείς τους «θεματοφύλακες», θα καταλάβει τον πυρπολημένο εγκέφαλο, θα δει την τεράστια κατανάλωση διαδικτυακής λάσπης, θα δει όμως το πιο ωμό και συγχρόνως γελοίο απότοκο της οικονομικής και θεσμικής εκτροπής πολλών δεκαετιών. Το έχω ξαναγράψει. Η ιδεολογία παραμένει και μετά την οργανωτική εξάλειψη της ΧΑ.

Πιθανόν άνθρωποι που «ξεβλάχεψαν», που χρεώθηκαν από μια αβάσταχτη πολιτιστική έπαρση του δόγματος «είμαι αυτό που έχω», άνθρωποι που αναζήτησαν τη μεταφυσική απαλλαγή από τα δεσμά του χρέους ή της οικονομικής κατάπτωσης που και με ευθύνη του πολιτικού συστήματος δημιουργήθηκε. Ενας «κισσός» προσωπικών μειώσεων, ανοησιών, χρέους περιπλέκεται γύρω από τη στοιχειώδη λογική. Ενίοτε ταύτισαν την εγωτική επιβεβαίωση και στη συνέχεια την προσωπική απαλλαγή τους με την αντίσταση. Εψαχναν φόρμα για να στεγάσουν μια ερειπωμένη, διάτρητη δυσφορία, που εξελισσόταν σε μίσος. Συχνά, προσχωρώντας σε ένα είδος μιλιταριστικού styling, με τις σκοποβολές στα βουνά, τις στολές, τα αναλφάβητα, εμπαθή κείμενα, τις μπρατσωμένες αναρτήσεις. Σήμερα μια πλευρά, του πολυετούς, υπαρκτού και εξελισσόμενου φαινομένου, εκφράζεται (και τάχα μου εκπλήσσει). Δεν υπάρχει πανδημία ή, αν υπάρχει, «οφείλεται στην πρακτορίστικη ιατρική ή στην ξεπουλημένη πολιτική διαχείρισή της», γιατί απλώς προϋποθέτει περιορισμούς και πειθαρχίες. Η υγειονομική πειθαρχία είναι «κατάλυση του Συντάγματος και της ανεξαρτησίας». Και όποιος την επιβάλλει (πολιτικό σύστημα, επιστήμονες και διοίκηση) διαπράττει «εσχάτη προδοσία».

Πειθαρχίες. «Κι άλλες; Δεν χορτάσατε, ξενόδουλοι, τόσα χρόνια;». Αυτά σκέφτονται. «Ρίχνει» ο ένας δύο εκατομμύρια πρόστιμο στη διευθύντρια του δημοτικού σχολείου. Οι άλλοι «συλλαμβάνουν» τον διευθυντή άλλου σχολείου. Δράσεις στο ημίφως μιας πολιτιστικής εκτροπής.

Αυτή η αποχαλίνωση (είχαν προηγηθεί ο μάρτυς Σώρρας, η ΧΑ αλλά και διάφορα γκρουπούσκουλα) είναι ο «πολιτισμός» μιας υπαρκτικής κρίσης απέναντι στην πολυετή, δομική, οικονομικοκοινωνική, πολιτιστική και υγειονομική κρίση. Να μην ξεχάσουμε και τα παράλληλα φαινόμενα. Εκρηκτική ανάπτυξη του εγκλήματος, με νέες ποιότητες και κατηγορίες εγκλημάτων. Βρασμός.

Το πολιτικό σύστημα, ως συνήθως, βυθισμένο στον εμπειρισμό του, δεν μπορεί να ασχοληθεί με το πολιτιστικό βάθος, αλλά μόνο με την ποινική επιφάνεια.