Κανένας σεβασμός στη Θεά

Είναι τόσο καλή η Αταλάντα ώστε να τρομάζει τον Ολυμπιακό; Είναι τόσο ανώτερη από την Ντόρτμουντ, την Πόρτο και τη Σεβίλλη ή ακόμα και την Μπαρτσελόνα;

Αν είναι τόσο δυνατή όσο την περιγράφουν γιατί πέτυχε μόλις μία νίκη στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και στο κρίσιμο παιχνίδι με τη Βιγιαρεάλ που κρινόταν η πρόκριση βρέθηκε να χάνει στο 51′ με 3-0;

Η σημερινή Αταλάντα είναι ό,τι ήταν κάποτε η ΑΖ 67, η Μπράγκα, η Οσέρ και τόσες ομάδες που λόγω συγκυριών άνοιξαν κάποτε έναν επιτυχημένο κύκλο στην ιστορία τους, σύμφωνα πάντοτε με τα δικά τους στάνταρ. Γιατί αλλιώς νοείται η επιτυχία για τη Ρεάλ και αλλιώς για την Αταλάντα.

Από το 2018 η ομάδα του ιταλικού βορρά έχει μπει σφήνα στους μεγάλους μιας αδύναμης όμως Serie A.

Η τελευταία φορά που ιταλική ομάδα κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ είναι το μακρινό 2010 – η Ιντερ του Μουρίνιο. Το άλλοτε αγαπημένο τρόπαιο των Ιταλών, το Κύπελλο UEFA και μετέπειτα Γιουρόπα Λιγκ έχει να μπει σε τροπαιοθήκη ιταλικού συλλόγου πριν από το Μιλένιουμ.

Πριν από δύο μήνες η Ρόμα του Μουρίνιο συνετρίβη με 6-1 από την Μπόντο-Γκλιμτ στο Κόνφερενς Λιγκ. Και η μέχρι πριν από μία εβδομάδα πρωτοπόρος της Serie A Μίλαν, μετατράπηκε σε παιχνίδι στις ορέξεις των παικτών της Λίβερπουλ που έπαιζε με οκτώ αναπληρωματικούς σε σχέση με το τελευταίο της παιχνίδι στην Πρέμιερ Λιγκ.

Το μόνο βέβαιο στοιχείο της Αταλάντα είναι το επιθετικό της ποδόσφαιρο και η επίμονη άρνησή της να κάνει εκπτώσεις σε όποια έδρα κι αν αγωνίζεται.

Η διεκδίκηση του Σκουντέτο στην παρούσα φάση, το σερί των έξι εκτός έδρας νικών και οι επιτυχίες της στις έδρες της Γιουβέντους και της Νάπολι ίσως προκαλούν τρόμο σε κάποιους. Οποιος υποτιμά την Αταλάντα το πληρώνει ακριβά. Το ίδιο όμως συμβαίνει και όποιος της δείχνει μεγαλύτερο σεβασμό απ’ ό,τι αξίζει. Η δύναμή της κρύβεται στο κέντρο. Οποιος καταφέρνει να το αποκωδικοποιήσει τη στριμώχνει στα σχοινιά. Ο Μαρτίνς έχει πολύ χρόνο μπροστά του για να βρει την αχίλλειο πτέρνα της Θεάς.