Μικρός απολογισμός

Το 2021 δεν ξέρω αν τελικά θα καταγραφεί ως μια χρονιά που έβγαλε το θέατρο νικητή. Σε κάθε περίπτωση όμως και παρά τις απώλειες που είχε, θα αποτελέσει μια χρονιά-ορόσημο, από την οποία βγήκε σίγουρα πιο δυνατό και πιο ισχυρό.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Πρώτον: Κατάφερε να διασχίσει και το 2021 εν μέσω κορωνοϊού, καραντίνας και lockdown και να επιβιώσει. Και ήταν η δεύτερη συνεχής μετά την ξαφνική έφοδο στη ζωή μας – τον Μάρτιο του ’20. Με κλειστές τις σκηνές κατά το ήμισυ του έτους, τουλάχιστον, το θέατρο βρήκε και πάλι τρόπους να είναι παρόν και δημιουργικό. Είτε μέσω των διαδικτυακών παραστάσεων τους χειμερινούς μήνες είτε προσαρμοσμένο στα επιβεβλημένα μέσα τους θερινούς, οι ηθοποιοί δούλεψαν και το κοινό δεν στερήθηκε τις παραστάσεις τους.

Δεύτερον: Μέσα σε αυτή τη συγκυρία – ή ίσως και λόγω αυτής – αποδείχθηκε πρωτοπόρο και τολμηρό, επιβεβαιώνοντας πως οι καλλιτέχνες έχουν πάντα κάτι παραπάνω να προσφέρουν. Με τις καταγγελίες και το κίνημα #MeToo που αναπτύχθηκε στη συνέχεια, έσπασαν ταμπού δεκαετιών. Αν η κοινωνία είχε λίγο, έστω, από το θάρρος και την τόλμη του θεάτρου και των ανθρώπων του, σίγουρα θα ήταν λιγότερα τα θύματα κάθε είδους κακοποίησης. Γιατί ακόμα και αν οι εν δυνάμει θύτες δεν σέβονται, τουλάχιστον ας φοβούνται – ο δρόμος της Δικαιοσύνης είναι πάντα ανοιχτός.

Τρίτον: Ακόμα κι αν αυτή η αποκαλυπτική χρονιά επέφερε βαριά τραύματα στο θέατρο και είδε κάποιους από τους μύθους του να καταρρέουν. Ακόμα κι αν στον δρόμο προς την «κάθαρση» κάποιοι «παραστράτησαν» και μπέρδεψαν τους στόχους αυτού του κινήματος με ένα «ξεκαθάρισμα λογιαριασμών». Ακόμα κι αν αδικήθηκαν -που αδικήθηκαν – καλλιτέχνες ως «παράπλευρες απώλειες» και βίωσαν μια άδικη πολεμική.

Το θέατρο έχει τελικά τον τρόπο να βάλει τον καθένα στη θέση του. Κανένας δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε στο καλό ούτε στο κακό, ούτε στο ταλέντο ούτε στο «ατάλαντο». «Εκαστος εφ’ ω ετάχθη»…