Το top 10 του 2021

1      «Digger»

Ελλάδα, 2020 – Τζώρτζης Γρηγοράκης

Mε φόντο ένα κομμάτι της ελληνικής φύσης που σπανίως βλέπουμε στην εγχώρια κινηματογραφική μυθοπλασία, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Τζώρτζη Γρηγοράκη αρχίζει από μια κλασική ιστορία «γεφύρωσης σχέσεων» –  ανάμεσα σε έναν μοναχικό αγρότη (Βαγγέλης Μουρίκης) και τον επί χρόνια εξαφανισμένο γιο του (Αργύρης Πανταζάρας) – και εν συνεχεία «παντρεύει» σχεδόν αυθόρμητα τον ρεαλισμό με την ποίηση μιλώντας με πάθος για το δισυπόστατο της φύσης, όχι μόνο της ανθρώπινης αλλά της φύσης γενικότερα.

Α’ προβολή 17 Ιουνίου

2      «Υποσχόμενη νέα γυναίκα»

ΗΠΑ, 2020 – Εμεραλντ Φενέλ

H γυναικεία ερμηνεία σε α’ ρόλο που κατά τη γνώμη του υπογράφοντος θα έπρεπε να διακριθεί στα Οσκαρ του 2020 είναι της Κάρεϊ Μάλιγκαν σε αυτό το παράξενο δράμα που με πανέξυπνο τρόπο ακολουθεί το πνεύμα κινημάτων υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών. Χωρίς να καταφεύγει στους «κανόνες» του θρίλερ, η «Υποσχόμενη νέα γυναίκα» είναι μια από τις πιο πρωτότυπες ταινίες εκδίκησης που έχουμε δει ποτέ, καθώς χωρίς φασαρία, βία και αίμα στηρίζει στον ορθολογισμό ενός υποδειγματικά καλοστημένου σχεδίου τις μεθόδους εκδίκησης μιας ταλαιπωρημένης γυναίκας (Μάλιγκαν).

Α’ προβολή 17 Ιουνίου

3      «Ασπρο πάτο»

Δανία, 2020 – Τόμας Βίντερμπεργκ

Στιγμές από τη ζωή τεσσάρων καθηγητών που έχουν βρει διέξοδο στον αλκοολισμό. Με κέντρο βάρους έναν από την παρέα (Μαντς Μίκελσεν) ο  Βίντερμπεργκ ερευνά κάθε σπιθαμή της ψυχής τους, αφουγκράζεται την απελπισία τους, μοιράζεται μαζί μας τη ζωή τους. Το τραγικό και το κωμικό καταλήγουν σε ένα εύγευστο κοκτέιλ συμπεριφορών, νοοτροπιών και διαλόγων σε μια ταινία που δεν αναφέρεται στον αλκοολισμό αλλά μοιάζει με στοχασμό πάνω στην προσπάθεια των απεγνωσμένων να μη χάσουν το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει: την ελπίδα. Οσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας 2020.

Α’ προβολή 1 Ιουλίου

4      «Ο πατέρας»

Αγγλία, 2020 – Φλόριαν Ζέλερ

Αναφερόμενος στον «Πατέρα» είσαι αναγκασμένος να ξεκινήσεις με την αυτονόητη επισήμανση για την τρομερή και συγχρόνως γενναία ερμηνεία του Αντονι Χόπκινς που του έδωσε το δεύτερο Οσκαρ της καριέρας του. Τρομερή γιατί ο ουαλός ηθοποιός καταφέρνει κυριολεκτικά να σε καθηλώσει ενώ παίζει έναν άνθρωπο στα όρια της άνοιας και την ίδια στιγμή γενναία διότι ο Χόπκινς μοιάζει να εκφράζει τις προσωπικές του φοβίες: ο ήρωάς του έχει το ίδιο όνομα και την ίδια ακριβώς ηλικία (αναφέρεται ότι γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1937).

Α’ προβολή 8 Ιουλίου

5      «Cry Macho»

HΠA, 2021 – Κλιντ Ιστγουντ

Για λογαριασμό του πρώην αφεντικού του (Ντουάιτ Γιόακιμ), ένας γερασμένος πρώην αναβάτης αλόγων του ροντέο (Kλιντ Iστγουντ) πηγαίνει στο Μεξικό για να βρει τον έφηβο γιο του πρώτου και να τον μεταφέρει στην Αμερική. Αν και η τελευταία ταινία του κορυφαίου αμερικανού δημιουργού δεν έχει τη δύναμη αριστουργημάτων του («Ασυγχώρητοι», «Σκοτεινό ποτάμι», «Gran Torino»), εκπέμπει μια ευπρόσδεκτη τρυφερότητα με την αγάπη της για τη ζωή χάρη στη γενικότερη φιλοσοφία της: «macho (δυνατός) είναι ένας υπερτιμημένος όρος, απλώς το συνειδητοποιείς όταν τα χρόνια έχουν πια περάσει», όπως λέει στον μικρό ο γερο-σωτήρας του.

Α’ προβολή 15 Σεπτεμβρίου

6      «No time to die»

Αγγλία/ΗΠΑ, 2021 – Κάρι Τζόγκι Φουκουνάγκα

Η τελευταία περιπέτεια «Μποντ» (και η τελευταία με τον Ντάνιελ Κρεγκ στον ρόλο του 007) δεν ενδιαφέρεται τόσο για αυτή καθαυτήν την αποστολή του πράκτορα αλλά για τους ανθρώπους γύρω του και κυρίως τον μεγάλο έρωτά του (Λεά Σεϊντού). Συγχρόνως ο σκηνοθέτης Φουκουνάγκα ενσωματώνει στοιχεία από προηγούμενες ταινίες «Μποντ», οπότε χωρίς ποτέ να γίνεται ένα patchwork παλιών ιδεών, το «No time to die» αποκτά μια ρομαντική «απόχρωση», μια γλύκα ασυνήθιστη για ταινία 007, αλλά και μια νοσταλγία για τις παλιές καλές εποχές που όλοι πάντα θα θυμόμαστε.

Α’ προβολή 30 Σεπτεμβρίου

7      «Παράλληλες μητέρες»

Ισπανία, 2021 – Πέδρο Αλμοδόβαρ

Σιντριβάνι συναισθημάτων που σε λούζει ευχάριστα, η τελευταία ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ μυρίζει ανθρωπιά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο των 120 λεπτών διάρκειάς της, ενώ αυτή τη φορά – περισσότερο ίσως από κάθε άλλη δημιουργία του σκηνοθέτη – η έννοια του παρελθόντος δεν είναι απλώς καταλυτική, αλλά τελικά το ίδιο το «κλειδί» της ταινίας. Σε μια από τις πιο συμφιλιωτικές στιγμές της καριέρας του, ο ισπανός σκηνοθέτης αγγίζει και πολιτικές πτυχές της ιστορίας της πατρίδας του, αναζητεί και βρίσκει τρόπους εξισορρόπησης με τους δαίμονες παλαιών, σκληρών εποχών.

Α’ προβολή 28 Οκτωβρίου

8      «Εξόριστος»

Γερμανία/Βέλγιο/Κόσοβο, 2020 – Βίσαρ Μορίνα

Ενας χημικός, μετανάστης στη Γερμανία από το Κόσοβο (Μίσελ Ματίτσεβιτς), νιώθει μόνος και απροστάτευτος απέναντι στη σιωπηλή μισαλλοδοξία όλων όσοι τον περιτριγυρίζουν. Πόσο όμως μπορείς ν’ αντέξεις τις νύξεις αδιακρισίας, τα αστραπιαία βλέμματα απαξίωσης, την ψεύτικη ευγένεια, τις επαγγελματικές τρικλοποδιές; Ανορθόδοξη στη δομή της ταινία καταδίκης του ρατσισμού, το bullying και των διακρίσεων, κάτι που καταφέρνει χωρίς να καταφεύγει σε ηχηρές ακρότητες.

Α’ προβολή 11 Νοεμβρίου

9      Η γαλλική αποστολή

ΗΠΑ/Γερμανία, 2021 – Γουές Αντερσον

Γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον μεγάλο μαέστρο της «Οικογένειας Τένενμπαουμ» και του «Ξενοδοχείου Grand Budapest», αυτή η ταινία υποκλίνεται (κυριολεκτικά) στην έννοια του ρετρό, του βίντατζ και της ευρωπαϊκής κουλτούρας, αφηγούμενη την ιστορία ενός ελίτ περιοδικού που σε εποχές περασμένες και με βάση τη Γαλλία λειτουργεί ως πηγή ευρωπαϊκών πληροφοριών για το αναγνωστικό κοινό του Κάνσας (και αργότερα όλου του κόσμου). Το περίβλημα της ταινίας είναι τόσο εντυπωσιακά ακριβές και καλοδουλεμένο, που σχεδόν αποσπά την προσοχή σου από το τι ακριβώς συμβαίνει στην ίδια την ταινία.

Α’ προβολή 2 Δεκεμβρίου

10      «Μην κοιτάτε πάνω»

ΗΠΑ, 2021 – Ανταμ ΜακΚέι

Με αφορμή τη μάταιη προσπάθεια δύο επιστημόνων (Λεονάρντο ντι Κάπριο, Τζένιφερ Λόρενς) να πείσουν ότι η Γη απειλείται με ολική καταστροφή από την επικείμενη (και αναπόφευκτη) σύγκρουσή της με έναν κομήτη, ο ΜακΚέι σατιρίζει έξοχα την εποχή μας, όπου το πιο σημαντικό θέμα υποσκελίζεται από το πιο ασήμαντο, είτε μέσω των κοινωνικών δικτύων είτε μέσω της τηλεόρασης είτε λόγω των προσωπικών συμφερόντων στα πρόσωπα της εξουσίας. Αν μια ταινία έχει καταφέρει να μιλήσει πλήρως για την παράνοια των ημερών μας, αυτή είναι το «Μην κοιτάτε πάνω», του οποίου το άκρως πεσιμιστικό φινάλε είναι παρόμοιο με εκείνο του «ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Α’ προβολή 9 Δεκεμβρίου