Τα των ανθρώπων

Δεν είναι η πρώτη φορά που αποθεώνουν τον Σέρτζιο Ματαρέλα στη Σκάλα του Μιλάνου. Είχε συμβεί και το 2018, όταν τον είδαν να απομακρύνεται πεζή μετά την παράσταση, κι εκείνος ντράπηκε, κι έκανε χειρονομίες σαν να λέει «φτάνει τώρα, φτάνει». Προχθές το βράδυ, όμως, ήταν λίγο διαφορετικά. Οταν ο ιταλός πρόεδρος μπήκε στην αίθουσα, σηκώθηκαν όρθιοι όλοι και τον χειροκροτούσαν επί έξι λεπτά. Ο μαέστρος κρατούσε όρθια την μπαγκέτα του σε ένδειξη σεβασμού. Κάποιοι άρχισαν να φωνάζουν «bis, bis», κι ακολούθησαν κι άλλοι, και δεν εννοούσαν αυτό που ζητείται συχνά από τους τραγουδιστές, ένα ανκόρ δηλαδή, αλλά να μείνει ο Ματαρέλα και για μια δεύτερη θητεία. Επειδή είναι ένας εξαιρετικός πρόεδρος. Αλλά κι επειδή οι Ιταλοί, ή μάλλον οι σοβαροί Ιταλοί, ανησυχούν ότι αν αποχωρήσει, θα πάρει τη θέση του ο Μάριο Ντράγκι, και η χώρα θα μπει σε νέες περιπέτειες.

Τι συμβαίνει; Δεν μας αρέσουν πια οι εκλεγμένοι και θέλουμε να κυβερνούν οι τεχνοκράτες; Οι μεγαλοαστοί που πηγαίνουν στις Σκάλες και στα Μέγαρα θέλουν να επιβάλουν ηγεσίες; Να ανεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στα κάγκελα και να καταγγείλει την περιφρόνηση προς τη δημοκρατία, όπως είχε κάνει πριν από δέκα χρόνια με αφορμή την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Μάριο Μόντι και τον Λουκά Παπαδήμο;

Δεν θα χρειαστεί. Γιατί χθες αποθεώθηκε κι ένας άλλος πολιτικός, εκλεγμένος αυτή τη φορά, ο Ολαφ Σολτς. Οχι από όλη την Μπούντεσταγκ, οι Χριστιανοδημοκράτες και οι ακροδεξιοί έμειναν καθιστοί. Οι υπόλοιποι όμως επιδοκίμασαν αυθόρμητα την προσωπικότητα του νέου καγκελαρίου. Κι εκείνος έκανε δύο πράγματα. Ορκίστηκε να αφοσιωθεί στην ευημερία του γερμανικού λαού. Και, αντίθετα με την προκάτοχό του, δεν ζήτησε τη βοήθεια του Θεού για να το πετύχει. Τα του Θεού με τον Θεό και τα των ανθρώπων με τους ανθρώπους.

Ποιο είναι το βασικό κοινό σημείο του Σολτς, του Ντράγκι και του Ματαρέλα; Η ικανότητα, φυσικά. Τείνουμε μερικές φορές να το ξεχνάμε, αλλά ένας ηγέτης δεν κρίνεται από το αν είναι καλύτερος από τον προηγούμενο ή αν πηγαίνει καλά στις δημοσκοπήσεις. Κρίνεται από το αν επιτυγχάνει τους στόχους του. Ο Αλέξης Τσίπρας δικαίως κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ήταν κατώτερος των περιστάσεων σε ένα εθνικής σημασίας θέμα όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να υπερηφανεύεται και για πολλές άλλες επιτυχίες της Πρώτη Φορά Αριστεράς. Γι’ αυτό δεν μπορεί να ξεκολλήσει στις δημοσκοπήσεις: επειδή δεν πείθει ότι έχει τις ικανότητες να τα πάει καλύτερα αν επιστρέψει στην εξουσία. Αντιθέτως, πολλοί φοβούνται ότι θα τα πάει χειρότερα.

Ο νέος αρχηγός του ΚΙΝΑΛ δεν είναι βέβαιο ότι θα εκλεγεί με βάση το κριτήριο της ικανότητας, το κόμμα αυτό είναι πολύ σύνθετο. Μοιραία, όμως, σε αυτό το πεδίο θα αξιολογηθεί.