Λάσπη στον ανεμιστήρα

Λάσπη στον ανεμιστήρα

Εχει ενδιαφέρον αυτό που κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου στην προσπάθειά του να αποφύγει μία ντροπιαστικών διαστάσεων ήττα στις εκλογές της Κυριακής. Βουτάει τα χέρια στη λάσπη, την πετάει στον ανεμιστήρα και την εκτοξεύει παντού. Χωρίς έλεος, και χωρίς καμία σκέψη για τα παρεπόμενα αυτού που κάνει. Πήρε τον κατήφορο, και δεν λέει να σταματήσει. Δεν ξέρω πια και αν μπορεί, για να είμαι ειλικρινής. Επιτίθεται στον Ανδρουλάκη με όρους «Αυριανής» του παλιού… καλού καιρού – έκανες, τον καταγγέλλει, διορισμούς από κοινού με τον Παπαμιμίκο του Σαμαρά (δηλώσεις χθες το πρωί στην ΕΡΤ…). Πότε τους «έκανε» τους διορισμούς ο Ανδρουλάκης; Επί συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι ο Ανδρουλάκης έγινε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ σχεδόν έναν χρόνο μετά τη συγκυβέρνηση ΝουΔου – ΠΑΣΟΚ, άρα για ποιους διορισμούς μιλάει ο καταγγέλλων, μένω σε αυτή καθ’ εαυτή τη λασπωμένη «καταγγελία» Γιώργου. Τίποτε ξαδέλφια του διόριζε ο Ανδρουλάκης; Και διόριζε από μόνος του ή κατ’ εφαρμογήν μιας αναχρονιστικής έστω, απόφασης που είχαν λάβει οι τότε κυβερνητικοί εταίροι; Εκτός και αν ο Γιώργος θέλει να μας πει ότι μια ωραία πρωία, που καθόταν στη Χαριλάου Τρικούπη και δεν είχε τι να κάνει ο Ανδρουλάκης, πήρε τηλέφωνο τον Παπαμιμίκο, και του είπε, ρε φίλε, δεν βρισκόμαστε να κάνουμε κανένα διορισμό; Γελοιότητες…

Κωμωδία

Το άλλο… μεγάλο θέμα, για το οποίο εγκαλείται ο Ανδρουλάκης, είναι η Συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί δεν λέει τι θα κάνει με τη Συμφωνία των Πρεσπών! Μιλάμε για κανονική κωμωδία. Ζητείται από κάποιον που δεν έχει γίνει καν αρχηγός ακόμη του τρίτου σε μέγεθος κόμματος της Βουλής, να τοποθετηθεί για μία συμφωνία την οποία η κυβέρνηση της χώρας δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα την υλοποιήσει και πώς θα την υλοποιήσει! Που έχει στο συρτάρι της κλεισμένες τρεις συμβάσεις που είναι υποχρεωμένη να ψηφίσει στη Βουλή, κατ’ εφαρμογήν της συμφωνίας, και δεν τις ψηφίζει, διότι φοβάται διαρροές. Και ανοίγουν συζήτηση οι τρίτοι, οι τάχα μου ανησυχούντες, για το τι θα κάνει με τη συμφωνία ο Ανδρουλάκης! Δεν είναι τρελό; Είναι. Εγώ απορώ, πώς δεν τον έχουν ακόμη θέσει ενώπιον σοβαρότατων ζητημάτων, του είδους πώς τοποθετείστε που η χώρα αποφάσισε να ενισχύσει το Ναυτικό με γαλλικές φρεγάτες και όχι με γερμανικές ή τι λέτε εσείς που προμηθευόμαστε Rafale πολεμικά αεροσκάφη και όχι F-35!

Και απορώ διπλά που ο Ανδρουλάκης μπαίνει στη συζήτηση, και δεν τους το ξεκόβει διαμιάς, λέγοντάς τους, παιδιά, ακόμη είμαστε ένα μικρό κόμμα. Μόλις γίνουμε και πάλι κόμμα εξουσίας, τα ξαναλέμε…

Περί φίμωσης του Τύπου

Είδα στα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ, να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση σε δηλώσεις της κυρίας Βιέρα Γιούροβα, που είναι αντιπρόεδρος της Κομισιόν για θέματα αξιών και διαφάνειας, σχετικά με τον Τύπο. Η έμφαση δόθηκε κυρίως σε απάντηση που έδωσε η επίτροπος σε στοχευμένη (πολύ στοχευμένη μάλιστα) ερώτηση για τον Τύπο στην Ελλάδα. Και τι είπε η επίτροπος;

«Ναι, η Ελλάδα είναι από τις χώρες με αυξημένο κίνδυνο. Εκεί σκοτώθηκε πρόσφατα ένας ερευνητής δημοσιογράφος».

Κατά την «Αυγή, από την οποία αλίευσα τη σχετική είδηση, η αντιπρόεδρος της Κομισιόν επεσήμανε ότι θα αναλάβει πρωτοβουλία να συζητήσει διμερώς το θέμα της ελεύθερης δημοσιογραφίας με όλες τις χώρες όπου υπάρχει αυξημένος κίνδυνος, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Δηλώνω πρόθυμος να συνομιλήσω μαζί της. Θέλω να την ενημερώσω για μερικές πρακτικές φίμωσης του Τύπου και ειδικότερα μέσω της οικονομικής και επαγγελματικής εξόντωσης των δημοσιογράφων. Διότι όντως είναι τεράστιο θέμα, αστυνομικοί να επιτίθενται σε δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων, αλλά είναι εξίσου τρομερή απειλή η διά της επιβολής εξοντωτικών προστίμων μέσω αγωγών, απόπειρα να στραγγαλιστεί η δημοσιογραφία. Θα την ενημερώσω συγκεκριμένα για την πρακτική ενός πρώην πρωθυπουργού που απαιτεί με αγωγές του την επιβολή προστίμων ύψους 1 εκατομμυρίου η κάθε μία, αλλά και κυβερνητικού εταίρου υπουργού του, που ασκούσε την ίδια μέθοδο με πλήθος αγωγών. Κυρία Γιούροβα, κυρία επίτροπε, είμαι στη διάθεσή σας…

Αρχισαν τα όργανα

Στον ΣΥΡΙΖΑ τώρα, η ταραχή που προκάλεσε η περασμένη Κυριακή με τις εκλογές στο ΚΙΝΑΛ, και λογικά θα επιταθεί την προσεχή με την ολοκλήρωση της διαδικασίας, έδωσε το έναυσμα να αρχίσουν να παίζουν τα όργανα – τα κάθε λογής όργανα. Αυτοί γίνονται κόμμα, εμείς τι κάνουμε; Τίποτε δεν κάνουν, πέραν από περιοδείες ενημερώνω. Ο γραμματέας Τζανακόπουλος, στέλνεται απεσταλμένος στην Ηπειρο και ακολουθεί απόψε ο «Λεγάμενος» με ομιλία στα Ιωάννινα, προκειμένου να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, διότι η περιφέρεια έδωσε στον Νίκο Ανδρουλάκη ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά του πανελληνίως. Αυτοί που μένουν πίσω, έπιασαν κλωστή και βελόνα, κι άρχισαν το κέντημα. Από τη θολούρα που βλέπει στο κόμμα της χαράς ο «επιστήμων» Βερναρδάκης, μέχρι τις βαθυστόχαστες αναλύσεις στα μέσα ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούν απεγνωσμένα να καταδείξουν ότι εντάξει μωρέ δεν έγινε και τίποτε, στην ουσία μπορεί να έχασε ο Λοβέρδος αλλά αφού στηρίζει τον Ανδρουλάκη, φιλοδεξιοί είναι, και ο Ανδρουλάκης θα συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη.

Κούνια που τους κούναγε, έχω να πω – ούτε που έχουν καταλάβει τι τους έχει συμβεί. Σύντομα θα το δουν το έργο, και σε 3D…

Δεν αντέχουν τη Δημοκρατία

Μία από τις αναλύσεις που διάβασα αναφέρει ότι η εκλογή προέδρου (στο ΠΑΣΟΚ) από τη βάση έχει γίνει, δε, παράδοση στον χώρο, από την οποία δεν μπορούν να υπάρξουν υποχωρήσεις. Αναγνώρισα πίσω από αυτό, έναν υπέροχα εύσχημο τρόπο να δοθεί μια απάντηση στο θέμα που τίθεται πλέον από διάφορες πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το κόμμα τους είναι ένα κόμμα αποκλειστικά μηχανισμών, περίκλειστο, και ως εκ τούτου αδύναμο να ανοιχτεί στην πραγματική κοινωνία. Οτι ακόμη και αυτή η εκλογή προέδρου, και εν προκειμένω του «Λεγάμενου» που ουσιαστικά δεν έχει αντίπαλο να τον αμφισβητήσει, γίνεται από ένα συνέδριο, εν πολλοίς στημένο από τους μηχανισμούς που διαθέτουν τα διάφορα κομματικά «μαγαζάκια».

Νεοκομμουνιστές οι άνθρωποι, και σταλίνες βαθιά στο DNA τους, δεν την αντέχουν τη δημοκρατία και τις διαδικασίες της. Κι όπου τις βλέπουν να αναπτύσσονται και να λειτουργούν, σπεύδουν να τις απαξιώσουν, χαρακτηρίζοντάς τες, εμμέσως πλην σαφώς… συνήθεια! Παράδοση, λέει. Σαν να πρόκειται για κάτι το οποίο εντάξει δεν είναι και κάτι σοβαρό, πολύ περισσότερο δεν έχει τίποτε το προοδευτικό, μια παράδοση είναι, που τηρείται!! Και τηρείται, επειδή αυτοί, τους ξέρετε τώρα, είναι κάτι συντηρητικοί, οι οποίοι είναι και έτοιμοι να συνεργαστούν με τον Μητσοτάκη.

Συνεχίστε παλικάρια μου, στο ίδιο μονοπάτι. Μια χαρά το πάτε…