Κέρδισε άνετα την ηγεσία των γάλλων Ρεπουμπλικανών

Τον Ιούνιο του 2019, λίγες ημέρες μετά τις ευρωεκλογές, η Βαλερί Πεκρές είχε εγκαταλείψει το κόμμα με το οποίο είχε πρωτοεκλεγεί βουλευτής 17 χρόνια νωρίτερα, τους Ρεπουμπλικανούς, καταγγέλλοντας τη «δεξιοποίηση» και τη «συρρίκνωσή» του. Επέστρεψε σε αυτό μόλις τον Οκτώβριο, διεκδικώντας την ψήφο των μελών του για το προεδρικό χρίσμα. Δεν ήταν η ισχυρότερη, δημοσκοπικά, μεταξύ των συνολικά πέντε υποψηφίων. Είχε όμως το πιο λεπτομερές πρόγραμμα, όργωσε προεκλογικά τη Γαλλία και πρόταξε πρωτίστως την επιτυχημένη (κατά γενική ομολογία) εξαετή της θητεία ως περιφερειάρχου της πρώτης περιφέρειας της Γαλλίας, του Ιλ-ντε-Φρανς. Κατάφερε να προκριθεί στον δεύτερο γύρο με διαφορά μόλις μερικών εκατοντάδων ψήφων από τον πρώτο, τον ακροδεξιό ουσιαστικά Ερίκ Σιοτί. Και κέρδισε τον δεύτερο γύρο με διαφορά 60,95%-39,05% αφού τη στήριξαν και οι τρεις αποκλεισθέντες υποψήφιοι – Χαβιέ Μπερτράν, Μισέλ Μπαρνιέ και Φιλίπ Ζουβέν.

«Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το κόμμα του στρατηγού Ντε Γκολ, του Ζορζ Πομπιντού, του Ζακ Σιράκ και του Νικολά Σαρκοζί αποκτά γυναίκα υποψήφια για την προεδρία», δήλωσε συγκινημένη αυτή η 54χρονη πολιτικός, που αυτοπεριγράφεται ως «κατά δύο τρίτα Μέρκελ και κατά ένα τρίτο Θάτσερ». Εχει μπροστά της ωστόσο πολύ δύσκολο δρόμο, πρέπει να ενώσει τη Δεξιά, να φέρει πίσω στο κόμμα τους απογοητευμένους που ψήφισαν τον «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» Εμανουέλ Μακρόν ή την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν στις προεδρικές εκλογές του 2017, να συγκρατήσει εκείνους που δελεάζονται τώρα από τον ακόμα πιο ακροδεξιό, δις καταδικασμένο για υποκίνηση φυλετικού μίσους, Ερίκ Ζεμούρ – και να διαψεύσει όλες τις δημοσκοπήσεις που έχουν δημοσιευτεί μέχρι στιγμής.

Γιατί καμία δεν έχει δώσει στην πρώην υπουργό Ανώτατης Εκπαίδευσης και Ερευνας, Προϋπολογισμού, καθώς και κυβερνητική εκπρόσωπο της κυβέρνησης Φιγιόν, επί προεδρίας Σαρκοζί, ποσοστό μεγαλύτερο του 10% όσον αφορά την πρόθεση ψήφου στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Και μπορεί η ίδια να φρόντισε να στείλει μήνυμα ενότητας ανεβάζοντας πάνω στη σκηνή όλους τους ηττημένους συνυποψηφίους της, ο Ερίκ Σιοτί, ωστόσο, ο μόνος εκ των πέντε που έχει δηλώσει ότι σε περίπτωση μονομαχίας μεταξύ Μακρόν και Ζεμούρ στον δεύτερο προεδρικό γύρο θα ψήφιζε τον δεύτερο, φρόντισε πολύ γρήγορα να αυξήσει την πίεση σε βάρος της δηλώνοντας πως «δεν έστειλε το σωστό μήνυμα» αφού αρνήθηκε να υιοθετήσει ορισμένες εμβληματικές προτάσεις του – όπως η δημιουργία ενός Γκουαντάναμο α λα γαλλικά ή η εθνική προτεραιότητα για την απασχόληση.

Οχι ότι η Πεκρές είναι περιστερά στα θέματα ασφαλείας και μετανάστευσης, στην πραγματικότητα σκλήρυνε και η ίδια τις θέσεις της το τελευταίο διάστημα, «πάμε να αποκαταστήσουμε την υπερηφάνεια της Γαλλίας και να προστατεύσουμε τους Γάλλους» είναι το σύνθημά της, καλείται ωστόσο τώρα να ισορροπήσει σε ένα λεπτό σχοινί ανάμεσα σε εκείνους που ελκύονται από το μετριοπαθέστερο προφίλ της, και εκείνους που ελκύονται από τον εξτρεμισμό του Σιοτί – στο μεταξύ, Λεπέν και Ζεμούρ τείνουν ήδη ανερυθρίαστα το χέρι στους υποστηρικτές του τελευταίου. Ειδικά ο Ερίκ Ζεμούρ έκανε το παν προκειμένου να επισκιάσει τις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα της γαλλικής Δεξιάς: μία ημέρα πριν ξεκινήσουν ανακοίνωσε και επισήμως την υποψηφιότητά του για τη γαλλική προεδρία, μία ημέρα μετά την ολοκλήρωσή τους πραγματοποίησε χθες στο Βιλπέντ, λίγο έξω από το Παρίσι, την πρώτη του μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση (εν μέσω διαδηλώσεων διαμαρτυρίας) και αποκάλυψε τον τίτλο του νέου του κόμματος: Reconquête, Ανακατάκτηση.