«Χρειάζεται ενιαίο μέτωπο κατά της βίας στα ΑΕΙ»

Ακόμη ένα περιστατικό ωμής βίας εντός πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είδε το φως της δημοσιότητας, αυτή τη φορά στο ΑΠΘ, όπου φοιτητές, οι οποίοι δίνουν τακτικό ραντεβού για να παίξουν ένα ομαδικό επιτραπέζιο παιχνίδι κάθε Τρίτη και Παρασκευή, δέχθηκαν αιφνίδια επίθεση από ομάδα 30 κουκουλοφόρων που – σύμφωνα με τα θύματα – πρόσκειται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Οι δράστες ξυλοκόπησαν τους φοιτητές, απειλώντας τους να μην ξαναπατήσουν το πόδι τους στον χώρο του πανεπιστημίου, διαφορετικά θα τους… σκοτώσουν. Εναν περίπου χρόνο μετά το φρικαλέο κρέμασμα της ταμπέλας στον λαιμό του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών από ομάδα αλληλέγγυων στις καταλήψεις, τα φαινόμενα βίας και τραμπουκισμού δεν λένε να εκλείψουν. Για την έξαρσης της βίας στα πανεπιστήμια μίλησαν στα «ΝΕΑ» η γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κατερίνα Κορωνιά και ο γραμματέας της ΠΑΣΠ και φοιτητής στο Πολιτικό Νομικής Ηλίας Σταθόπουλος.

Το βασικότερο πρόβλημα. «Τα περιστατικά βίας στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω με βάση τη βαρύτητα ή τη βιαιότητα. Για μένα αυτά τα περιστατικά απλώς δεν πρέπει να υπάρχουν. Για μένα, αυτό είναι το πρώτο και το βασικότερο πρόβλημα που έχουν αυτή τη στιγμή τα ελληνικά πανεπιστήμια» αναφέρει η γραμματέας της ΔΑΠ. «Η συνήθης πρακτική είναι η σωματική βία, αλλά και η λεκτική. Γενικά επικρατεί η φίμωση ώστε να μην μπορεί κάποιος να εκφράσει τις ιδέες του και η έντονη παρουσία βίαιων ατόμων που είναι “εξωσχολικοί” και συνδέονται κατά κάποιον τρόπο με τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Η ΔΑΠ πολεμάται συχνά από άτομα αυτού του χώρου, αλλά δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε επιθέσεις, όπως την πρόσφατη στο ΑΠΘ εναντίον ανεξάρτητων φοιτητών. Το ελληνικό πανεπιστήμιο, δυστυχώς, αποτελεί άντρο επιθέσεων γιατί δεν ελέγχεται ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Είναι εκτεθειμένο από παντού. Οι νόμοι της κοινωνίας δεν εφαρμόζονται εντός του. Αν στον δρόμο χτυπήσεις έναν άνθρωπο θα υποστείς τις συνέπειες, στο πανεπιστήμιο αυτό δεν υπάρχει. Υπάρχουν φοιτητές και καθηγητές που φοβούνται να μιλήσουν μην τυχόν και βρεθούν και οι ίδιοι στη θέση του θύματος. Θεωρώ ότι χρειάζεται μια συνεργασία κοινωνίας – πρυτανείας – πανεπιστημιακής κοινότητας για τη φύλαξη και την ελεγχόμενη είσοδο – με την οποία η ΔΑΠ παραδοσιακά συμφωνεί και για την οποία δέχεται επιθέσεις. Δεν γίνεται οι φοιτητές να μην αισθάνονται ασφαλείς μέσα στο δεύτερο σπίτι τους. Η βία στα πανεπιστήμια είναι ένα μελανό σημείο που αν λυθεί θα δούμε μεγάλη διαφορά» καταλήγει.

Ενα νέο άσυλο. «Ηταν σοκαριστικό ότι το τελευταίο περιστατικό έγινε εντός πανεπιστημίου και ότι ακούστηκε η φράση “είχαμε καιρό να δείρουμε”. Εχουμε ζήσει τραμπουκισμούς που δεν έχουν πολιτικό χρώμα, γίνονται από όλα τα πολιτικά φάσματα. Σοκαριστικό επίσης ήταν το περιστατικό με τον πρύτανη του ΟΠΑ που, αφού του φόρεσαν την ταμπέλα, προχώρησαν στην πρωτοφανή ανάρτηση για να τον διαπομπεύσουν. Ηταν σαν να ζούμε σε άλλη περίοδο της ιστορίας. Το σίγουρο είναι ότι αυτές οι βίαιες συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με φοιτητές, αλλά με εξωπανεπιστημιακούς τραμπούκους. Το κυβερνών κόμμα διεμήνυε προεκλογικά ότι θα καταστείλει την ανομία στα πανεπιστήμια και ότι θα το πετύχαινε αυτό με την κατάργηση του ασύλου. Η αντιπολίτευση σε αυτό ήταν το “μην αγγίζετε το άσυλο. Για τα προβλήματα βιαιοπραγιών, όμως, στα πανεπιστήμια δεν ευθυνόταν το άσυλο, το οποίο δεν απαγόρευε την παρέμβαση της αστυνομίας για κακουργήματα ή εγκλήματα κατά της ζωής ή αυτόφωρα αδικήματα. Ακόμα και άτομα που συλλαμβάνονταν από την αστυνομία, αφήνονταν στη συνέχεια ελεύθερα από τη Δικαιοσύνη να συνεχίσουν το… έργο τους. Εμείς λέμε ότι θα χρειαστεί να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε όλοι οι φορείς της πανεπιστημιακής κοινότητας, της κοινωνίας και της πολιτικής σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο ειλικρίνειας μεταξύ δικαστικής εξουσίας, πανεπιστημιακών Αρχών και αστυνομίας, όπου απλώς θα εφαρμόζεται ο νόμος και τίποτε άλλο. Ενα νέο άσυλο βασισμένο σε μια νέα νοοτροπία πανεπιστημίου» σημειώνει ο γραμματέας ΠΑΣΠ Πολιτικού Νομικής.