«Παρακολουθούμε την ανάπτυξη {LF}μιας πλανητικής οικολογίας»

Η Εύα φον Ρέντεκερ είναι μια σύγχρονη φιλόσοφος, η οποία μέσα από τις θεωρητικές σπουδές της έχει δώσει βάρος στην έρευνά της με θέμα τον αυταρχικό χαρακτήρα. Η γερμανίδα θεωρητικός, η οποία σπούδασε Φιλοσοφία στο Κίελο, στο Τίμπινγκεν, στο Κέιμπριτζ και στο Πότσνταμ, μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα βιολογικών προϊόντων όπου έμαθε πολλά για την καλλιέργεια της φράουλας, την άμεση διάθεση προϊόντων στην αγορά και την εκτροφή αλόγων. Γι’ αυτό και δεν την ενδιαφέρει να ζει μέσα στις μεγάλες πόλεις. Μάλιστα έχει αναπτύξει σοβαρά επιχειρήματα για τον θεσμό της ιδιοκτησίας ως συστατικού της μοντέρνας κοινωνίας, που θα παρουσιάσει στη δημόσια ομιλία της στην Αθήνα, αύριο, ως καλεσμένη του Ινστιτούτου Γκαίτε. Με τον τρόπο αυτόν εγκαινιάζει τη θεματική «New Old Properties». Ακολουθεί το Σάββατο η Θεσσαλονίκη, όπου στο πλαίσιο της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου επιχειρεί μια φιλοσοφική ανάλυση του νέου ακτιβισμού, τον οποίο μελέτησε στο βιβλίο της «Επανάσταση για τη ζωή».

«Το βιβλίο γράφτηκε από την ανυπομονησία μου να καταλάβω τη στιγμή μέσα στην οποία βρισκόμαστε τώρα» θα πει κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας στο Ζoom. «Είναι ένας συνδυασμός κριτικής του καπιταλισμού και μιας συγκεκριμένης ερμηνείας ορισμένων μορφών διαμαρτυρίας που βλέπουμε να συμβαίνουν στο παρόν. Θεωρώ ότι είναι νέες μορφές και δεν αποτελούν τη συνέχεια των κινημάτων για πολιτικά δικαιώματα, αλλά ούτε είναι ένα κλασικό ορθόδοξο σχήμα με την έννοια της μαρξιστικής υλικο-οικονομικής επανάστασης. Αναφέρομαι στο Black Lives Matter, στα κινήματα για κλιματική δικαιοσύνη Extinction Rebellion, Fridays for Future, στα γυναικεία κινήματα από τη Λατινική Αμερική κατά της βίας των γυναικών NiUnaMenos, καθώς και σε κάποιες διαμαρτυρίες αυτοχθόνων για τους αγωγούς πετρελαίου στην Αλάσκα. Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον είναι ότι ενώ όλα αυτά τα κινήματα αναφέρονται στη ζωή, τα συνθήματά τους έχουν κεντρικό θέμα τον θάνατο. Ωστόσο δεν τονίζουν μόνο κρίσεις και καταστροφές. Τα κινήματα για το κλίμα, οι φεμινιστικές και αντιρατσιστικές μάχες ασχολούνται με τις συνθήκες της επιβίωσης όλων μας. Βρισκόμαστε στη στιγμή ανάπτυξης μιας πλανητικής οικολογίας και το ερώτημα της ζωής είναι το κυρίαρχο».

Πιστεύετε ότι ο καπιταλισμός θα καταρριφθεί από αυτά τα κινήματα;

Καθώς τα μελετούσα διαπίστωσα ότι έχουν πλούσιους και σοφιστικέ τρόπους για να μιλήσουν για τη ζωή που θέλουν να έχουν οι άνθρωποι ή τη ζωή την οποία υπερασπίζονται. Δεν πρόκειται για τη ζωή απλά ως μια ζωτική επεκτατική δύναμη. Είναι η ζωή ως μια αλληλένδετη, πολυφωνική συλλογικότητα. Ως ένας κοινός πόρος για τη ζωή όλων. Βρήκα ότι ήταν σημαντικό να το διευκρινίσω και να το εξηγήσω. Γράφοντας για επανάσταση με σκοπό τη ζωή αναφέρομαι στους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αναδιοργανώσουμε την καθημερινή μας συμπεριφορά για να σώσουμε μάλλον τη ζωή παρά να συνεχίσουμε να την καταστρέφουμε. Θα μπορούσαμε να φροντίζουμε αντί να καταδυναστεύουμε, να ανανεώνουμε αντί να εκμεταλλευόμαστε, να συμμετέχουμε αντί να αξιοποιούμε. Η κοινή βάση της ζωής μας δεν είναι ο τροχός της τύχης που γυρίζει ο καπιταλισμός ανάλογα με τους σκοπούς του, κρατώντας μας δεσμευμένους στα συμφέροντά μας. Είναι ένας στρογγυλός, μπλε πλανήτης, ο οποίος κατοικείται από ανθρώπους που μπορούν να καθορίσουν τη δική τους κατεύθυνση ταξιδιού».