Ενδείξεις

Οι αναλυτές του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, μελετώντας 34 γκάλοπ που δημοσιεύτηκαν από τον Αύγουστο μέχρι σήμερα, διάβασαν ανάμεσα στις γραμμές τους σημάδια ανάκαμψης του ΣΥΡΙΖΑ – ή μάλλον, σύμφωνα με την ανάγνωση των φίλα προσκείμενων στην Κουμουνδούρου, βρήκαν ενδείξεις που νομιμοποιούν την ελπίδα της για ένα comeback, αφού «καταγράφεται μια προς τα κάτω τάση σύγκλισης των δύο μεγάλων κομμάτων, με την έννοια ότι οι απώλειες του κυβερνώντος κόμματος είναι, τουλάχιστον προς το παρόν, μεγαλύτερες ή ταχύτερες από τα κέρδη της αξιωματικής αντιπολίτευσης». Οι συριζαίοι έχουν, λένε οι κομματικές πηγές, λόγους να χαμογελούν. Ας πούμε, σκάβοντας μέσα στον λάκκο της αδιευκρίνιστης ψήφου οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να τον εγκαταλείπουν – ένα 1,9% αυτών δεν εντάσσει πια εαυτόν στην αδιευκρίνιστη ψήφο -, ενώ ψηφοφόροι της ΝΔ το 2019 δείχνουν να κατευθύνονται προς τα εκεί – 3,4% περισσότεροι από τον Ιούλιο του 2021. Κι όχι μόνο. Βρήκαν ότι οι απευθείας μετακινήσεις από το δεύτερο προς το πρώτο κόμμα έχουν μειωθεί.

Συνθήκες

Τον Ιούλιο οι εισροές από τον ΣΥΡΙΖΑ στη ΝΔ ήταν 7,9%, και σήμερα έχουν πέσει στο 6,5% – βέβαια, την αντίστροφη κατεύθυνση ακολουθούσε τότε ένα 3,6%, ενώ τώρα κινείται σ’ αυτή το 3,9%. Τα ποσοστά που επικαλούνται οι συριζαίοι εκλογολόγοι ως οιωνούς ενός καλύτερου αριστερού μέλλοντος, όμως, μπορούν να ιδωθούν κι από διαφορετική οπτική γωνία. Μπορούν να αναλυθούν σε αντιπαραβολή με τη ρητορική των στελεχών της μείζονος αντιπολίτευσης, τα οποία κραυγάζουν εναντίον της «χειρότερης κυβέρνησης που έζησε η Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση» όταν διαπιστώνουν πως «ήρθε η ώρα να φεύγουν το συντομότερο δυνατόν». Αν το κυβερνών κόμμα στην πιο δύσκολή του περίοδο διατηρεί το προβάδισμα έναντι του πολιτικού του αντιπάλου, κι ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώνει να καρπωθεί τη δυσαρέσκεια του 0,3% της νεοδημοκρατικής εκλογικής βάσης, σε ποιες συνθήκες έχει πιθανότητες να ευοδωθεί η μεταστροφή που ο τελευταίος οραματίζεται; Εφόσον δηλαδή το προηγούμενο τρίμηνο ήταν γεμάτο κρίσεις που δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί ως ευκαιρίες η συριζαϊκή Αριστερά, μήπως τα παραπάνω νούμερα υποδηλώνουν και ότι εκείνη δεν πείθει σαν εναλλακτική;