NON PAPER

Τα πιρούνια κάτω
Σήμερα απεργεί η εστίαση. Που σημαίνει κλειστά όλα τα καφέ, μπαρ και εστιατόρια. (Το «όλα» βέβαια είναι υπό συζήτηση γιατί ήδη από προχθές έχω δεχθεί δύο τρία μηνύματα από αντίστοιχους χώρους ότι θα λειτουργήσουν κανονικά). Αρχικά, μαζί τους. Για λόγους, εκτός των γενικών, και προσωπικούς. Ως οικογένεια του ενός ατόμου, η κουζίνα μου υπολειτουργεί διότι, σε πολλές περιπτώσεις, είναι από δύσκολο έως αδύνατον να μαγειρέψεις μία μερίδα φαγητό.

Αφορμή της απεργίας η πτώση του τζίρου μετά την εφαρμογή των νέων μέτρων για τους ανεμβολίαστους. Να δούμε όμως και τι ζητάνε οι επιχειρηματίες της εστίασης. Αναπροσαρμογή των προστίμων για μη τήρηση των μέτρων και μετατόπισή τους στον παραβάτη – πελάτη. Συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στις αρμόδιες επιτροπές. Μεταβολή επιστρεπτέας προκαταβολής σε μη επιστρεπτέα. Επιδότηση ενεργειακού κόστους και ενοικίου. Επιδότηση εργοδοτικών εισφορών ή αναστολή των συμβάσεων εργασίας. Απαλλαγή από την καταβολή δημοτικών τελών. Μείωση του ΦΠΑ στο 6%. Συνέχιση της επιδότησης των δόσεων δανείων. Χρηματοδοτήσεις ανάλογες εκείνων του 2020 και των αρχών του 2021.

Ολο αυτό, με απλά λόγια, σημαίνει ότι ζητούν από το κράτος να μπει μέτοχος στην επιχείρηση, αναλαμβάνοντας μεγάλο μέρος των εξόδων της. Και, κατά κάποιον τρόπο, όπως προκύπτει από το πρώτο αίτημα, να μην έχουν την ευθύνη της τήρησης των μέτρων για την πανδημία. Εντάξει, και από εμένα ένα κουτί με δέκα πάστες στον καθένα – σεράνο και αμυγδάλου. Διότι έτσι ανοίγω επιχείρηση κι εγώ που, ως προς την οικονομική διαχείριση, δεν μπορώ να μοιράσω δυο γαϊδάρων άχυρα.

Καταλαβαίνω ότι το lockdown ήταν ένα μεγάλο ψυχολογικό και οικονομικό σοκ για καταστήματα που, από τη φύση της λειτουργίας τους, βασίζονται στο μπες – βγες του κόσμου. Τα οποία δεν είναι μόνο τα εστιατόρια, μπαρ και καφέ αλλά και τα εμπορικά. Ξέρω όμως ότι και οι επιδοτήσεις ήταν, συνολικά, παχουλούτσικες. Και όχι μόνο σε αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο (γνωρίζω, για παράδειγμα, θεατρικούς επιχειρηματίες που με βαριά καρδιά, όσον αφορά τα οικονομικά, άνοιξαν τα θέατρά τους).

Αυτό που ίσως δεν έχει καταλάβει η συμπαθής, επαναλαμβάνω, τάξη των επιχειρηματιών της εστίασης, είναι ότι η πτώση του τζίρου οφείλεται όχι μόνο στους περιορισμούς (αν και κατά πόσο αυτοί τηρούνται) των ανεμβολίαστων αλλά και στη δυσπιστία των εμβολιασμένων. Ισως και περισσότερο στη δεύτερη. Ομιλώ εκ πείρας.

Τις ελάχιστες φορές που πήγα σε καφέ ή εστιατόριο τον τελευταίο καιρό, ο έλεγχος ήταν από πλημμελής έως ανύπαρκτος. Μια ματιά στο πιστοποιητικό εμβολιασμού και ούτε λόγος για επίδειξη ταυτότητας. Σε γνωστή «μεταταβέρνα» του Περιστερίου η κυρία στην είσοδο με κοίταξε με βδελυγμία όταν έκανα να τη βγάλω από το πορτοφόλι μου. «Δεν είναι δική μου δουλειά να κοιτάζω ταυτότητες. Να τη δείξετε αν έρθουν για έλεγχο».

Θα έφευγα αν δεν με περίμενε μέσα η παρέα μου. Αισθάνθηκα αυτό που αρχίζει από «μ» και, από φωνήεντα έχει μόνο «άλφα». Και θυμήθηκα τον πατέρα μου που μου έλεγε «Αλίμονο αν έρθει η μέρα που θα πρέπει να υπερασπιστείς το αυτονόητο». Μπαμπά, σου έχω νέα. Η μέρα αυτή έχει ήδη έρθει.

Περί εκλογών ΚΙΝΑΛ
Το ΚΙΝΑΛ (ή όπως, τέλος πάντων, θέλει να το λέει ο καθένας) ξαναμπαίνει στο παιχνίδι, η προχθεσινή δημοσκόπηση δείχνει, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, διαφορά μικρότερη των δέκα μονάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 5 Δεκεμβρίου λοιπόν έχουμε την πρώτη ψηφοφορία. Και η προσέλευση του κόσμου φαίνεται ότι θα είναι μεγάλη αφού αναμένεται να ψηφίσουν και πολίτες που δεν είχαν ψηφίσει ΚΙΝΑΛ στις προηγούμενες εκλογές.

Απορία. Τι μέτρα κατά της πανδημίας θα τηρηθούν στην ψηφοφορία. Θα γίνεται έλεγχος; Θα χρειάζεται πιστοποιητικό εμβολιασμού ή rapid test; Και, αν όχι, τι; Πολύ θα εκτιμήσω τον πρώτο εκ των υποψηφίων που θα θίξει και αυτό το θέμα.