Το διπλό πρόσωπο του Ιανουαρίου
Δανείζομαι τον τίτλο του εξαιρετικού μυθιστορήματος της Πατρίτσια Χάισμιθ που διαδραματίζεται στην Ελλάδα (και του οποίου η κινηματογραφική μετάφραση ήταν, κατά τη γνώμη μου, κατώτερη του μυθιστορήματος) γιατί θεωρώ ότι εκφράζει εξαιρετικά και καίρια τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την πανδημία. Ως τίτλος μόνο βέβαια διότι η στρατηγική (εντάξει, λέμε και κανένα αστείο για να συμπληρώσουμε τις λέξεις μας) του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει ούτε ξέφτι από τη λογοτεχνική «φόδρα» της αμερικανίδας συγγραφέως. Ούτε, βέβαια, η ποιότητα του λόγου του.
Στην αρχή της πανδημίας, αποσβολωμένα τα στελέχη του από τις πρωτοφανείς συνέπειες, σιώπησαν. Κι εγώ λέω σήμερα να είμαι καλοπροαίρετη και να δεχθώ ότι το έκαναν από πολιτική ωριμότητα και όχι επειδή ήθελαν να εμπεδώσουν (λέμε τώρα) την κατάσταση ώστε να ανασυνταχθούν για νέα επίθεση. Γι’ αυτό και είχαμε τόσο εξαιρετικές αποδόσεις που μας έκαναν το παράδειγμα της Ευρώπης. Με πολύ σύντομη ημερομηνία λήξης όμως όλα αυτά – τα γιαούρτια που έχω στο ψυγείο μου είναι μεγαλύτερης διάρκειας. Από το καλοκαίρι του 2020 ο «Μανωλιός» δεν είχε τη διάθεση ούτε να αλλάξει ούτε καν να βάλει τα ρούχα του αλλιώς.
Θυμάμαι πέρυσι, τέτοια εποχή, τις καθημερινές πορείες για τον Κουφοντίνα, για το Πολυτεχνείο, για τα μέτρα περιορισμού. Θυμάμαι και τον κύριο Τσίπρα να «παίρνει το ρίσκο για την εξάπλωση της πανδημίας» χωρίς όμως να παίρνει ποτέ και την ευθύνη. Τότε είναι που νομίζω ότι πρωτακούσαμε και τα περί «χούντας Κούλη» (ο Πολάκης είχε αρχίσει ήδη να βγάζει τις κορώνες του, να καταστρατηγεί τα μέτρα, να μπουκάρει αμάσκωτος σε εντατικές). Οι πρώτες διαδηλώσεις εναντίον της μάσκας είχαν ήδη γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ – έτσι πολύ ανέμελα, πολύ διακριτικά, σαν welcome drink ένα πράγμα – έπαιρνε, υποτίθεται, τις αποστάσεις του. Ελα όμως που έχουν περάσει μόλις λίγα χρόνια από τις άνω και κάτω πλατείες και εμείς δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Και θυμόμαστε ότι αν σε κάτι έχει σουξέ το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι στην (υπόγεια) δημιουργία μετώπων.
Και μετά ήρθαν τα εμβόλια. Τα οποία, αρχικά, κατά τον κύριο Τσίπρα «δεν υπήρχαν». Και όταν «υπήρξαν», ο αψύς πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας άρχισε να παρλάρει πότε για την αναποτελεσματικότητά τους και πότε για την επικινδυνότητά τους. Ο ίδιος δε ο αρχηγός της παράταξης είχε μιλήσει, όπως όλοι θυμόμαστε, περί «ξεσκαρταρίσματος». Ναι, επισήμως, δεν είχε σχέση με το αντιεμβολιαστικό κίνημα ούτε με τις συγκεντρώσεις του Βόβολη ούτε με τα τσιπάκια του Γκέιτς. Απλώς περνούσαν κάποιοι βουλευτές του από τις διαδηλώσεις τους (ο Πολάκης, η Χρηστίδου) και είπαν «Για να δούμε τι γίνεται εδώ» και εντελώς τυχαία τους τσίμπησε ο φακός. Οπως δεν είχε σχέση και με την άνω πλατεία του αντιμνημονίου και με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής. Και με τον Καμμένο, μη νομίζετε, βρεθήκαν μια μέρα έξω από τις τουαλέτες της Βουλής και επειδή, από αμηχανία, δεν είχαν τι να πουν, είπαν να συγκυβερνήσουν.
Ονειρικός ρεαλισμός
Δεν θυμάμαι άλλη φορά στην Ελλάδα, τα στελέχη και ο αρχηγός ενός κόμματος να είναι τόσο αποκομμένοι από την πραγματικότητα. Μιλάμε για έξαρση ονειρικού ρεαλισμού. Που πλήττει το ίδιο το κόμμα περισσότερο από τους οπαδούς του. Διότι ναι μεν κάποιες γραφικές κυρίες και κύριοι μιλούν για «χούντα Κούλη», ο ίδιος ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ όμως τουιτάρει περί «κυβέρνησης σε αποδρομή» και, γενικώς, σε πνεύμα «Ενα λεπτό να αλλάξω παντελόνι κι έρχομαι να κάνω κυβέρνηση». Τι να τις κάνει αυτός τις δημοσκοπήσεις (αναρωτιέμαι, πραγματικά, μήπως και δεν του τις δείχνουν).
Είναι όμως τραγικό για μια χώρα να έχει τόσο αναξιόπιστη αντιπολίτευση. Διότι, επί της ουσίας, σημαίνει ανεξέλεγκτη κυβέρνηση.














