Συγκλονίζουν μαρτυρίες θυμάτων του Επστάιν: «Με βίασε 200 φορές» – «Ήμασταν σκλάβες»

Σοκαριστικές αποκαλύψεις για τον τρόπο με τον οποίο ο Τζέφρι Επστάιν προσέγγιζε νεαρές γυναίκες, χρησιμοποιώντας τον χώρο του μόντελινγκ ως «βιτρίνα» για τη σεξουαλική τους εκμετάλλευση, έρχονται στο φως μέσα από μαρτυρίες γυναικών που αποφάσισαν να μιλήσουν για πρώτη φορά δημόσια.

Γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη, οι οποίες πίστευαν ότι θα έκαναν καριέρα στη μόδα και θα αποκτούσαν πρόσβαση σε κορυφαία πρακτορεία μοντέλων, περιγράφουν πώς βρέθηκαν εγκλωβισμένες σε ένα οργανωμένο σύστημα χειραγώγησης, εκφοβισμού και σεξουαλικής κακοποίησης.

«Ήμασταν εκεί για να εξυπηρετούμε τον Επστάιν. Ήμασταν σκλάβες, που παράλληλα βιάζονταν», λέει η Σιμόνα (δεν είναι το πραγματικό της όνομα), μιλώντας στο BBC World Service για το νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο The Model Trap: Exposing Jeffrey Epstein’s Network.

Η ίδια υποστηρίζει ότι στα δύο χρόνια που βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Επστάιν, εκείνος τη βίασε περίπου 200 φορές και έλεγχε κάθε πτυχή της ζωής της.

Η υπόθεση αποκαλύπτει ένα εκτεταμένο δίκτυο πρακτορείων ταλέντων και κυνηγών μοντέλων, οι οποίοι φέρονται να έδιναν στον δισεκατομμυριούχο πρόσβαση σε εκατοντάδες νεαρές γυναίκες. Πολλές από αυτές ήταν μετανάστριες στις ΗΠΑ, χωρίς οικογενειακή υποστήριξη ή ανθρώπους στους οποίους θα μπορούσαν να απευθυνθούν.

«Ήταν σαν αίρεση» – Οι γυναίκες που στρατολογούσαν νέα θύματα

Ανάμεσα στις γυναίκες που μιλούν στο ντοκιμαντέρ είναι και η Άνκα (επίσης ψευδώνυμο), η οποία γνώρισε τον Τζέφρι Επστάιν στο Παρίσι, όταν ήταν λίγο πάνω από 20 ετών.

Όπως περιγράφει, ο Επστάιν δεν περιοριζόταν στη σεξουαλική κακοποίηση των γυναικών που είχε ήδη προσεγγίσει, αλλά τις εξανάγκαζε να φέρνουν και άλλες νεαρές κοπέλες στο περιβάλλον του.

«Ήταν σχεδόν σαν αίρεση. Φέρναμε συνεχώς όλο και περισσότερα θύματα, σαν να εξαρτιόταν από αυτό η επιβίωση της αίρεσης. Είχε εμμονή με το να έχει όλο και περισσότερες γυναίκες για να κακοποιεί», αναφέρει.

Η Άνκα λέει ότι για χρόνια υπέστη βιασμούς, ενώ παράλληλα είχε αναλάβει να βοηθά στη στρατολόγηση νέων γυναικών.

«Μας έλεγχαν μέσω του μεταναστευτικού καθεστώτος, των οικονομικών και της στέγασής μας. Δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής για μια γυναίκα σαν εμένα», περιγράφει, χαρακτηρίζοντας το σύστημα ένα ολόκληρο «οικοσύστημα κακοποίησης».

Τα εκατομμύρια στα πρακτορεία μοντέλων και οι εκατοντάδες πτήσεις

Η δημοσιοποίηση, τον Ιανουάριο, των αρχείων του Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έφερε στο φως νέες λεπτομέρειες για τις οικονομικές και επαγγελματικές του σχέσεις με μεγάλα πρακτορεία μοντέλων.

Σύμφωνα με τα έγγραφα, το 2005 ο Επστάιν έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια στην MC2 Model Management, ένα διεθνές πρακτορείο μοντέλων που είχε συνιδρύσει ο Γάλλος ατζέντης Ζαν-Λικ Μπρουνέλ.

Την περίοδο εκείνη πρόεδρος της MC2 στις ΗΠΑ ήταν ο Τζεφ Φούλερ, ο οποίος σήμερα διευθύνει άλλο αμερικανικό πρακτορείο μοντέλων, με την επωνυμία The Source Models.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στον κυνηγό μοντέλων και φωτογράφο Ντάνιελ Σιάντ, το όνομα του οποίου εμφανίζεται σχεδόν 2.000 φορές σε μηνύματα και επικοινωνίες με τον Επστάιν, με την πρώτη καταγεγραμμένη επαφή να χρονολογείται από το 2004.

Σύμφωνα με το BBC, ο Σιάντ πραγματοποίησε σχεδόν 100 ταξίδια αναζήτησης μοντέλων για λογαριασμό του Επστάιν, σε συνολικά 21 χώρες, μεταξύ των οποίων η Λετονία, το Μαρόκο, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία. Για τις υπηρεσίες του φέρεται να έλαβε συνολικά σχεδόν 100.000 δολάρια.

Τα αρχεία αποκαλύπτουν επίσης την έκταση των αεροπορικών μετακινήσεων που οργάνωνε ο Επστάιν. Είχε κλείσει σχεδόν 200 πτήσεις από το Παρίσι προς τη Νέα Υόρκη και περισσότερες από 60 από τη Νέα Υόρκη προς το Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, όπου κατοικούσε.

Παράλληλα, είχαν καταγραφεί σχεδόν 400 πτήσεις μεταξύ Παρισιού και Ανατολικής Ευρώπης, με περισσότερες από τις μισές να έχουν προορισμό ή αφετηρία τη Μόσχα.

Τα ονόματα των επιβατών έχουν διαγραφεί από τα σχετικά έγγραφα, σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, προκειμένου να προστατευθούν γυναίκες που θεωρείται ότι υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.

Ρόζα Γκιλς: «Ήμουν 18 ετών και δεν θα με άκουγε κανείς»

Μία από τις πιο συγκλονιστικές μαρτυρίες είναι εκείνη της Ρόζα Γκιλς από το Ουζμπεκιστάν, η οποία για χρόνια αναφερόταν στα δικαστικά έγγραφα με το ψευδώνυμο «Jane Doe», προκειμένου να διατηρηθεί η ανωνυμία της.

Τον Ιανουάριο, το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ δημοσιοποίησε κατά λάθος τα ονόματα εκατοντάδων γυναικών που περιλαμβάνονταν στα αρχεία του Επστάιν, παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά τους. Ανάμεσά τους ήταν και η Γκιλς.

Για πρώτη φορά, η ίδια περιγράφει πώς, όπως καταγγέλλει, υπέστη συστηματικούς βιασμούς από τον χρηματοδότη επί τρία χρόνια, με τις συνέπειες να τη συνοδεύουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, προκαλώντας της κατάθλιψη, άγχος και μετατραυματικό στρες.

«Δεν επρόκειτο απλώς για έναν άνθρωπο. Ήταν ένα δίκτυο ατόμων», τονίζει.

Μεγαλωμένη σε φτωχή οικογένεια, ξεκίνησε το μόντελινγκ σε ηλικία μόλις 15 ετών, έχοντας ως όνειρο να πετύχει επαγγελματικά και να προσφέρει καλύτερη ζωή στους γονείς της.

Στα 18 της υπέγραψε συμβόλαιο με την ανερχόμενη τότε αμερικανική εταιρεία MC2. Ωστόσο, δυσκολευόταν να εξασφαλίσει δουλειές και μέχρι το τέλος του 2009 είχε συσσωρεύσει χρέη ύψους 20.000 δολαρίων.

Τότε, σύμφωνα με την ίδια, ο Φούλερ της είπε ότι υπήρχε λύση και την έστειλε σε δύο φωτογραφίσεις στο παραθαλάσσιο σπίτι του Επστάιν στη Φλόριντα.

Εκείνη την περίοδο, το 2009, ο Επστάιν εξέτιε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανήλικης, μετά από έρευνα για καταγγελίες που είχαν γίνει από 30 ανήλικα κορίτσια. Ωστόσο, του επιτρεπόταν να εργάζεται καθημερινά από την κατοικία του στο Γουέστ Παλμ Μπιτς, όπου είχαν σημειωθεί πολλές από τις καταγγελλόμενες πράξεις.

Λίγο μετά τη δεύτερη φωτογράφιση, ο Επστάιν της πρότεινε να εργαστεί ως προσωπική βοηθός του. Το πρακτορείο της τη μετέφερε στο γραφείο του στο Μαϊάμι, σε απόσταση περίπου μίας ώρας από την κατοικία του.

Μία εβδομάδα μετά την έναρξη της νέας της εργασίας, σύμφωνα με την καταγγελία της, άρχισε η κακοποίηση.

«Πονούσα αφόρητα. Όταν δέχεσαι σεξουαλική επίθεση για πρώτη φορά στη ζωή σου, είναι σαν να βγαίνεις έξω από το σώμα σου. Απλώς πάγωσα», περιγράφει.

«Ο Τζέφρι Επστάιν ήταν καταδικασμένος εγκληματίας για τον βιασμό ανήλικης και βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, ενώ με βίαζε».

Η ίδια εξηγεί ότι δεν πίστευε πως θα μπορούσε να βρει δικαίωση αν κατήγγειλε όσα συνέβαιναν.

«Ήξερα ότι αν κατήγγειλα τη σεξουαλική επίθεση, αν κατήγγειλα τον βιασμό από αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα είχε αποτέλεσμα. Γιατί να είχε; Κανείς δεν θα με άκουγε. Ήμουν μια μετανάστρια, ένα 18χρονο κορίτσι από το Ουζμπεκιστάν. Η ζωή μου θα καταστρεφόταν».

Αφού κατάφερε να ξεφύγει από τον Επστάιν, μετακόμισε στο Μάντισον του Ουισκόνσιν. Παντρεύτηκε, έγινε τέσσερις φορές εθνική πρωταθλήτρια CrossFit για το Ουζμπεκιστάν και σήμερα είναι συνιδιοκτήτρια γυμναστηρίου, όπου εργάζεται ως αθλήτρια και προπονήτρια.

Οι «βοηθοί» που στρατολογούσαν νέα κορίτσια

Η Άνκα γνώρισε τον Επστάιν μέσω του Ντάνιελ Σιάντ στο Παρίσι. Εκείνος της είχε μιλήσει για έναν ισχυρό επιχειρηματία με διασυνδέσεις σε κορυφαία πρακτορεία μοντέλων και της υποσχέθηκε ότι θα μπορούσε να της κανονίσει συνάντηση μαζί του την ίδια κιόλας βραδιά.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην πολυτελή κατοικία του Επστάιν στη λεωφόρο Φος, με θέα την Αψίδα του Θριάμβου.

«Ο Επστάιν έμοιαζε με τον άνθρωπο που συναντάς μία φορά στη ζωή σου και μπορεί να αλλάξει την πορεία της», λέει.

Όπως αναφέρει, της υποσχέθηκε ότι θα τη βοηθούσε να εξασφαλίσει βίζα για τις ΗΠΑ και να συναντηθεί με τα κορυφαία πρακτορεία μοντέλων.

«Ήμουν απλώς μία από τις πολλές νεαρές γυναίκες που χειραγώγησε».

Η Άνκα υποστηρίζει ότι κάθε φορά που ο Επστάιν ταξίδευε στο Παρίσι, ο Σιάντ ετοίμαζε μια λίστα γυναικών για να τον συναντήσουν. Θυμάται τουλάχιστον 20 γυναίκες που είχε φέρει σε επαφή μαζί του.

Στη συνέχεια, ο Επστάιν τη μετέφερε αεροπορικώς στις ΗΠΑ, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την MC2 στο Μαϊάμι, το ίδιο πρακτορείο με τη Ρόζα Γκιλς.

Η ίδια εκτιμά ότι μετά την καταδίκη του το 2008, ο Επστάιν δημιούργησε ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την πρόσληψη νεαρών γυναικών ως προσωπικών βοηθών.

«Δεν επρόκειτο για πραγματική δουλειά. Ήταν ένα πολύ περίπλοκο σχέδιο που είχε δημιουργήσει για να συνεχίσει να κακοποιεί νεαρές γυναίκες στις αρχές της δεκαετίας των 20, οι οποίες όμως έμοιαζαν με έφηβες», αναφέρει.

Όπως καταγγέλλει, υποχρεωνόταν να του κάνει μασάζ, κατά τη διάρκεια των οποίων εκείνος την κακοποιούσε σεξουαλικά.

«Δεν υπήρχε τρόπος να του πεις όχι. Αν θύμωνε πραγματικά μαζί σου, έφτανες στο σημείο να θέλεις να πεθάνεις. Μας κακοποιούσε, μας έλεγχε και μας χειραγωγούσε».

Σε κάποια περίοδο, η Άνκα ήταν μία από τις επτά προσωπικές βοηθούς του Επστάιν. Βασική αποστολή τους ήταν να τον φέρνουν σε επαφή με περισσότερες νεαρές γυναίκες.

Μάλιστα, όπως περιγράφει, όταν έφτανε μια καινούργια κοπέλα, έπρεπε να βρίσκεται πάντα εκεί μία από τις ήδη υπάρχουσες βοηθούς, ώστε να την πείθει ότι όλα ήταν φυσιολογικά.

Εάν δεν κατάφερναν να στρατολογήσουν νέα θύματα, ο Επστάιν ενίσχυε τη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση σε βάρος τους.

Η δικηγόρος Σίγκριντ ΜακΚόλεϊ, η οποία εκπροσωπεί περισσότερα από 100 θύματα του Επστάιν, αναφέρει ότι ο χρηματοδότης έλεγε συστηματικά πως ήθελε «τρία διαφορετικά κορίτσια την ημέρα».

Συνολικά, περισσότερες από 1.000 γυναίκες φέρονται να υπέστησαν κακοποίηση από τον Επστάιν.

Τα email του ατζέντη με τις χυδαίες περιγραφές γυναικών

Στα αρχεία του Επστάιν περιλαμβάνονται επίσης περισσότερα από 1.000 email που αντάλλαξε, από το 2007 και μετά, με τον πρώην ατζέντη μοντέλων Ράμσεϊ Ελκόλι.

Ο Ελκόλι, ο οποίος σήμερα αυτοπροσδιορίζεται ως ανθρωπολόγος, μουσικός και παραγωγός, είχε εργαστεί ως ατζέντης μοντέλων τη δεκαετία του 2010.

Στην αλληλογραφία του με τον Επστάιν χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένη και προσβλητική γλώσσα για να περιγράψει γυναίκες.

Σε ορισμένα μηνύματα έγραφε χαρακτηριστικά ότι μια κοπέλα «είναι 23 ετών, αλλά αποπνέει σεξουαλικότητα», ενώ σε άλλο προέτρεπε τον Επστάιν να τη δοκιμάσει στο κρεβάτι. Σε άλλες περιπτώσεις περιέγραφε γυναίκες ως «μηχανές του σεξ με επιχειρηματικό μυαλό» και ως σώματα «φτιαγμένα για σαρκικές απολαύσεις».

Σε ένα email αναφερόταν σε συγκεκριμένο μοντέλο, γράφοντας: «Θα βρίσκεται στο Λονδίνο, αν θέλεις να την εισαγάγεις».

Σύμφωνα με το BBC, ο Ελκόλι επιχείρησε να φέρει σε επαφή 34 γυναίκες με τον Επστάιν.

Ανάμεσά τους ήταν και μια κοπέλα από την Τσεχία, η οποία φέρεται να ήταν 18 ετών και να φοιτούσε ακόμη στο σχολείο. Ο Ελκόλι προσπαθούσε να την εντάξει στο πρακτορείο του, ενώ παράλληλα την πρότεινε στον Επστάιν.

Τα αρχεία δείχνουν ότι υπήρχαν σχέδια να μεταφερθεί στη Φλόριντα. Η ίδια αρνήθηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι το όνομά της συζητούνταν στις επικοινωνίες των δύο ανδρών.

«Οι κυνηγοί μοντέλων είχαν καθοριστικό ρόλο, καθώς ήταν εκείνοι που εντόπιζαν τις γυναίκες που άρεσαν στον Επστάιν», λέει η δικηγόρος ΜακΚόλεϊ.

Η ίδια ζητά να διερευνηθεί ο ρόλος τόσο του Ελκόλι όσο και του Σιάντ, καθώς, όπως υποστηρίζει, υπήρχαν πολλές ενδείξεις που θα έπρεπε να είχαν κινητοποιήσει τις αρμόδιες αρχές.

Η καταγγελία μοντέλου κατά του κυνηγού ταλέντων που βρέθηκε νεκρός

Το ντοκιμαντέρ φιλοξενεί και τη μαρτυρία της πρώην Σουηδής μοντέλου Έμπα Κάρλσον, η οποία καταγγέλλει ότι δέχθηκε σεξουαλική κακοποίηση από τον Ντάνιελ Σιάντ στα πρώτα βήματα της καριέρας της στη Γαλλία.

Τότε ήταν 20 ετών και ο άνδρας είχε συστηθεί σε εκείνη με διαφορετικό όνομα, ως Ντάνιελ Γκόλντμπεργκ.

Για δεκαετίες, η Κάρλσον δεν μπορούσε να εντοπίσει πληροφορίες για τον συγκεκριμένο άνδρα. Μόνο στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς, μετά τη δημοσιοποίηση της πρώτης σειράς αρχείων του Επστάιν, δημοσιογράφος επικοινώνησε μαζί της και την ενημέρωσε ότι είχε ταυτοποιηθεί.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Ντάνιελ Σιάντ.

Έναν μήνα μετά την ανακάλυψη των στοιχείων, η Κάρλσον έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέθεσε στις γαλλικές αρχές για τον Σιάντ, κατηγορώντας τον για βιασμό και εμπορία ανθρώπων.

Δύο ακόμη γυναίκες είχαν ενημερώσει τη γαλλική αστυνομία το 2019, μετά τη δεύτερη σύλληψη του Επστάιν, ότι ο Σιάντ τις είχε μεταφέρει στον χρηματοδότη για να τις εκμεταλλευτεί. Ωστόσο, ο ίδιος δεν ανακρίθηκε ποτέ.

Στις 20 Ιουλίου του 2026, ο 69χρονος εντοπίστηκε νεκρός στο σπίτι του στην Κολόμπ, βορειοδυτικά του Παρισιού. Οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Η Κάρλσον κατηγορεί πλέον τις γαλλικές αρχές για «άρνηση απονομής δικαιοσύνης» και προσφεύγει κατά του γαλλικού κράτους, υποστηρίζοντας ότι χάθηκαν ευκαιρίες να διερευνηθούν εγκαίρως οι καταγγελίες της.

Η Σιμόνα, η συνάντηση με κορυφαίο πρακτορείο και το ιδιωτικό νησί

Η Σιμόνα γνώρισε τον Επστάιν όταν ήταν 20 ετών και είχε ήδη συμβόλαιο με πρακτορείο μοντέλων στη Νέα Υόρκη.

Εκείνος της προσφέρθηκε να τη συστήσει στη στενή του φίλη Φέιθ Κέιτς, επικεφαλής τότε του Next Management, ενός από τα μεγαλύτερα πρακτορεία μοντέλων στον κόσμο.

Η Κέιτς αποχώρησε από την ανώτερη διοικητική της θέση τον Δεκέμβριο του 2025, ωστόσο εξακολουθεί να εμφανίζεται νομικά ως διευθύντρια της εταιρείας.

«Πίστευα ότι ήθελε πραγματικά να βοηθήσει νεαρές γυναίκες», λέει η Σιμόνα.

Η ίδια υποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια της συνάντησης η Κέιτς της πρότεινε να υποβληθεί σε πλαστική επέμβαση και έστειλε στον Επστάιν τα στοιχεία ενός χειρουργού.

«Πιστεύω ότι η Φέιθ έπαιξε τον ρόλο του δολώματος, γιατί ο ρόλος αυτών των ανθρώπων δεν ήταν ποτέ να προσφέρουν στις γυναίκες αυτό που χρειάζονταν», αναφέρει.

Σύμφωνα με τη Σιμόνα, μετά τη συνάντηση ο Επστάιν την έπεισε να εγκαταλείψει το μόντελινγκ και να εργαστεί ως προσωπική βοηθός του, όπως συνέβη και με την Άνκα και τη Ρόζα.

Τα αρχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης δείχνουν ότι ο Επστάιν ζήτησε από την Κέιτς να συναντήσει ακόμη πέντε μοντέλα, χωρίς να είναι σαφές πόσες από αυτές τις συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν.

Σε ένα από τα email, μάλιστα, ο Επστάιν της ζητούσε να μη δεχθεί ένα συγκεκριμένο μοντέλο στο πρακτορείο της, αλλά απλώς να της αφιερώσει πέντε με δέκα λεπτά από τον χρόνο της.

Η Κέιτς απάντησε θετικά, γράφοντας: «Φυσικά… θα τη δω τη Δευτέρα».

Όπως συνέβη και με άλλα θύματα, ο Επστάιν μετέφερε αεροπορικώς τη Σιμόνα στο ιδιωτικό του καταφύγιο στην Καραϊβική, στο νησί Λιτλ Σεντ Τζέιμς, στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους.

Ο ίδιος αποκαλούσε την κατοικία του «Λιτλ Σεντ Τζεφ», ωστόσο οι κάτοικοι της περιοχής χρησιμοποιούσαν πολύ διαφορετικά προσωνύμια, όπως «Νησί της Αμαρτίας», «Νησί των Παιδόφιλων» και «Νησί των Οργίων».

Ακόμη και λίγους μήνες πριν εντοπιστεί νεκρός στο κελί του, τον Αύγουστο του 2019, ο Επστάιν εξακολουθούσε να μεταφέρει νεαρές γυναίκες στο νησί.

Εργαζόμενος στον αεροδιάδρομο του γειτονικού νησιού Σεντ Τόμας, από όπου οι επισκέπτες μεταφέρονταν με ελικόπτερο ή πλοιάριο στο απομονωμένο Λιτλ Σεντ Τζέιμς, είχε περιγράψει στο Vanity Fair τα μακάβρια αστεία που έκαναν μεταξύ τους για τον δισεκατομμυριούχο.

«Κάθε φορά που προσγειωνόταν ή απογειωνόταν, το θέμα επανερχόταν. Αστειευόμασταν πάντα: “Πόσα παιδιά έχει μέσα αυτή τη φορά;”», είχε πει ανώνυμα.

Ο ίδιος παρομοίασε την εικόνα του Επστάιν με το να παρακολουθείς έναν κατά συρροή δολοφόνο στο φως της ημέρας, καθώς, όπως περιέγραψε, ο χρηματοδότης κυκλοφορούσε χωρίς να δείχνει ντροπή, περιτριγυρισμένος από ανήλικα κορίτσια, παρά το γεγονός ότι ήταν εγγεγραμμένος για χρόνια στο μητρώο σεξουαλικών παραβατών του νησιού.

Για τη δική της εμπειρία στο νησί, η Σιμόνα λέει χαρακτηριστικά: «Περάσαμε καλά; Όχι».

Περιγράφει ότι ο Επστάιν τη βίαζε στην αίθουσα μασάζ και ότι, για να αντέξει την κακοποίηση, προσπαθούσε να αποσυνδέεται πλήρως από το σώμα της.

«Το ότι κάποιος που είναι σαν πατέρας σου, που είναι μέντοράς σου και υποτίθεται ότι σου εύχεται το καλό, μπορεί να σου κάνει τόσο επώδυνα πράγματα», αναφέρει.

Οι απαντήσεις των εμπλεκομένων και η προσπάθεια για νέες διώξεις

Ο Ζαν-Λικ Μπρουνέλ, συνιδρυτής της MC2, είχε βρεθεί νεκρός στο κελί του το 2022, έπειτα από 14 μήνες προσωρινής κράτησης. Αντιμετώπιζε κατηγορίες για βιασμούς ανηλίκων και σεξουαλική παρενόχληση, τις οποίες αρνούνταν.

Ο Επστάιν πέθανε στη φυλακή το 2019, ενώ περίμενε να δικαστεί για υποθέσεις σεξουαλικής διακίνησης ανθρώπων.

Από την πλευρά της, η νομική ομάδα της Φέιθ Κέιτς δήλωσε στο BBC ότι ο Επστάιν ήταν «ένας εξαιρετικά επιδέξιος χειραγωγός» και ότι η πελάτισσά τους είχε παραπλανηθεί σε μεγάλο βαθμό από εκείνον.

«Αν γνώριζε τότε όσα γνωρίζει σήμερα η ίδια, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, δεν θα είχε συνδεθεί ποτέ μαζί του», αναφέρουν οι δικηγόροι της. Πρόσθεσαν, επίσης, ότι η Κέιτς δεν ζήτησε ποτέ από μοντέλο να υποβληθεί σε πλαστική επέμβαση.

Ο Ράμσεϊ Ελκόλι δήλωσε ότι απορρίπτει πλήρως οποιαδήποτε κατηγορία ότι γνώριζε ή διευκόλυνε οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης.

Όπως ανέφερε, εκείνη την περίοδο δεν γνώριζε τίποτα για τις πράξεις του Επστάιν και είχε ενημερωθεί μόνο από την εκδοχή του ίδιου για τη δικαστική υπόθεση του 2008, την οποία, όπως παραδέχθηκε, πίστεψε λανθασμένα.

Ο Τζεφ Φούλερ είχε δηλώσει στο παρελθόν σε αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ότι δεν γνώριζε πως η Ρόζα θα πήγαινε στην κατοικία του Επστάιν και ότι αγνοούσε την κακοποίηση που εκείνη περιγράφει σήμερα. Πρόσθεσε ότι τότε γνώριζε μόνο γενικά για την καταδίκη του χρηματοδότη, χωρίς να έχει παρακολουθήσει στενά την υπόθεση.

Την ίδια ώρα, ο γερουσιαστής Ζέλνορ Μάιρι επιχειρεί να δώσει στις διωκτικές αρχές μεγαλύτερες εξουσίες για τη διερεύνηση όσων διευκόλυναν τη δράση του Επστάιν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν για τις εγκληματικές δραστηριότητές του.

Το νομοσχέδιο με την ονομασία Trafficking Survivor Recovery and Accountability Act αποσκοπεί στο να καταστήσει υπόλογους συνεργάτες και πρόσωπα που ενδεχομένως συνέβαλαν στη λειτουργία του δικτύου.

«Όταν αυτό το νομοσχέδιο γίνει νόμος, εάν είστε επικεφαλής ενός πρακτορείου, στέλνατε μοντέλα στον Επστάιν και γνωρίζατε τι έκανε ή θα έπρεπε να το γνωρίζετε, θα λογοδοτήσετε», δήλωσε στο BBC.

Οι μαρτυρίες των γυναικών, σε συνδυασμό με τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από τα αρχεία του Επστάιν, επαναφέρουν στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσοι άνθρωποι και πόσες επιχειρήσεις συνέβαλαν στη λειτουργία του δικτύου του, επιτρέποντάς του να συνεχίζει την κακοποίηση ακόμη και μετά την πρώτη του καταδίκη.