Τα όμορφα πρότζεκτ, όμορφα διαλύονται

Μάιος 2012 – Νοέμβριος 2021. Περόπου μια δεκαετία μετά την απόφασή του να μπει μπροστάρης στον Παναθηναϊκό και να αναλάβει τα ηνία της ΠΑΕ, αρχικά μέσω της Παναθηναϊκής Συμμαχίας και στη συνέχεια ως πρόεδρος και μεγαλομέτοχος, ο Γιάννης Αλαφούζος μοιάζει να έχει σαν… χόμπι τις αλλαγές. Δεν διστάζει να αλλάξει πρόσωπα και καταστάσεις, ακόμα και μετά από επιτυχίες.

Οπως έκανε με τον Νίκο Νταμπίζα, λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου του 2014, όταν και τον απομάκρυνε από τη θέση του τεχνικού διευθυντή, φέρνοντας νωρίτερα ως διευθυντή του ποδοσφαιρικού τμήματος τον Τάκη Φύσσα και ουσιαστικά… καπελώνοντάς τον και διαλύοντας το επιτυχημένο μοντέλο Αναστασίου – Νταμπίζα. Οπως έκανε με τον Γιώργο Δώνη, όταν έπειτα από 1,5 χρόνο επιτυχημένης πορείας (βάσει των συνθηκών που δούλευε) του ανακοίνωσε μέσω επιστολής ότι τον διώχνει από την ομάδα. Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Αλαφούζου έχει δει να κάθονται στον πάγκο του 12 προπονητές. Εχουμε και λέμε: Ζεσουάλδο Φερέιρα, Χουάν Ραμόν Ρότσα, Φάμπρι, Γιάννης Βονόρτας, Γιάννης Αναστασίου, Αντρέα Στραματσόνι, Μαρίνος Ουζουνίδης, Γιώργος Δώνης, Ντάνι Πογιάτος, Λάζλο Μπόλονι, Σωτήρης Συλαϊδόπουλος, Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Μέσα σε αυτά τα χρόνια εκτός από τους 12 προπονητές πέρασαν και 9 τεχνικοί διευθυντές: Ελευθεράκης, Φύσσας, Νταμπίζας (δύο φορές), Βόκολος, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Λυμπερόπουλος, Διαμαντόπουλος, Ρόκα, Ντρεοσί. Ολοι τους ήρθαν… μετά βαΐων και κλάδων, όλοι τους με την προοπτική να μείνουν χρόνια και να χτίσουν. Κανείς δεν πρόλαβε. Ούτε προπονητής, ούτε τεχνικός διευθυντής. Μέχρι που έφτασε ο Παναθηναϊκός στο φετινό του μοντέλο: να μην έχει καν έναν διευθυντή στο πλάι του προπονητή και ο Γιοβάνοβιτς να είναι επιφορτισμένος με όλα.

Η κοινή ποδοσφαιρική λογική λέει πως όταν μια ομάδα αλλάζει το πρότζεκτ της κάθε 1-2 χρόνια, αυτό είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Καμιά φορά ο κόσμος έχει απαιτήσεις από τους ποδοσφαιριστές, δίχως να κοιτάζει τις λεπτομέρειες – δεν είναι και δική του δουλειά άλλωστε αυτές.

Ποιος θέτει τους στόχους;

Στον Παναθηναϊκό μοιάζουν όλα να κινούνται στον… αέρα. Δίχως πλάνο. Και γι’ αυτό η ομάδα παραμένει μακριά από τους στόχους της. Ομως ποιος αλήθεια είναι αυτός που θέτει τους στόχους; Και ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι; Ο μεγαλομέτοχος παραμένει μακριά από τα media, όσο κι αν ο κόσμος θα ήθελε να τον ακούσει να μιλάει έπειτα από χρόνια. Αρνείται μονίμως να δώσει μια συνέντευξη Τύπου για να λύσει όλες αυτές τις απορίες χρόνων που έχουν δημιουργηθεί. Η μοναδική του παρουσία είναι κάποιες επισκέψεις του στο προπονητικό κέντρο της ομάδας και ομιλίες προς τους ποδοσφαιριστές, που ούτε εκεί μιλάει για στόχους.

Οι προπονητές που έρχονται δεν… τολμούν να ξεστομίσουν τη λέξη πρωτάθλημα. Η τελευταία φορά που μάθαμε για πλάνο της διοίκησης γύρω από την ομάδα ήταν όταν είχε δημοσιευτεί ένα πρότζεκτ προς υποψήφιους αγοραστές της ΠΑΕ που έλεγε πως τα βήματα είναι τα εξής: οικονομική εξυγίανση, έξοδος στην Ευρώπη, συμμετοχή στο Champions League, κατάκτηση πρωταθλήματος. Σε ένα βάθος τριών χρόνων. Ενα πρότζεκτ που όπως και όλα τα υπόλοιπα δεν τηρήθηκε από την υπάρχουσα διοίκηση του Παναθηναϊκού.

Η έξοδος στην Ευρώπη δεν θα έπρεπε να αποτελεί στόχο για τον Παναθηναϊκό, αλλά δεδομένο. Σε έναν… φυσιολογικό και κανονικό Παναθηναϊκό δεν χωράει καμία τέτοια κουβέντα. Ενας φυσιολογικός και κανονικός Παναθηναϊκός, ωστόσο, υπήρχε πριν από μια δεκαετία και βάλε. Τα πέτρινα χρόνια είναι πλέον πάρα πολλά, ο κόσμος έχει χάσει την υπομονή του και αν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό ο καιρός θα περνάει και το νόημα των όσων δήλωσαν οι Μπασινάς και Αποστολάκης θα παραμένει το ίδιο.