Νέοι, μόνοι, αναζητούν το όνειρο

Από το μότο της κιόλας, «μια φαντασμαγορική σύνθεση – ένα οικουμενικό road trip», η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, που ανήκει στον χώρο του ντοκιμαντέρ, είναι ικανή να κινήσει την περιέργεια, χάρισμα που διακρίνει όλο το έργο του ιδιαίτερου αυτού, «αθόρυβου», αλλά με ένα τρόπο πάντα παρόντα, δημιουργού («Ηλέκτρα», 2015, «Attractive Illusion», 2012, «Τρεις στιγμές», 2007, «Ανεμος στην πόλη», 1997). Η ταινία τιτλοφορείται «Η βοή του κόσμου», είναι ενταγμένη στο τμήμα του ελληνικού προγράμματος Μια Δεύτερη Ευκαιρία και – πέρα των οnline προβολών της στην πλατφόρμα του Φεστιβάλ – η φυσική προβολή της θα γίνει αύριο Παρασκευή 12 Νοεμβρίου, στις 18:00, στην αίθουσα Σταύρος Τορνές παρουσία του σκηνοθέτη.

Διαβάζοντας τη σύνοψη μπαίνεις αμέσως σε σκέψεις: «Ελλάδα, Ρωσία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Κίνα, Σενεγάλη. Συναντώντας νέους σ’ αυτές τις χώρες νιώσαμε τον παλμό τους να προμηνύει μια βοή και μια έκρηξη. Η πτώση του κομμουνισμού, η κρίση του καπιταλισμού, οι οικολογικές καταστροφές, τα μεταναστευτικά κύματα, η παγκοσμιοποίηση ήταν τα θέματα που ξεπετάγονταν στα ταξίδια μας. Η νέα γενιά βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, εκτεθειμένη, αβοήθητη, χωρίς να μπορεί να οραματιστεί ένα πιο αισιόδοξο μέλλον. Αυτή η “Βοή” ήταν η “φωνή” της νέας γενιάς. Τα λόγια, οι εικόνες, οι ήχοι και η μουσική τους συνθέτουν τις νότες μιας οπτικοακουστικής συμφωνίας με τίτλο: “Η βοή του κόσμου”».

Μπορείς με ασφάλεια να υποθέσεις ότι οι σπουδές στην κοινωνιολογία που έκανε στο Παρίσι ο γεννημένος στη Μόσχα σκηνοθέτης, γιός του Γιώργου Σεβαστίκογλου και της συγγραφέως Αλκης Ζέη, τον βοήθησαν στην έρευνα, προετοιμασία και κυρίως στην προσέγγιση επί το έργον των ανθρώπων που καταγράφει στη «Βοή του κόσμου». Στο σκηνοθετικό σημείωμα που συνοδεύει το υλικό της «Βοής του κόσμου» ο Σεβαστίκογλου γίνεται περισσότερο αναλυτικός μιλώντας για έναν κόσμο που πέρα από τις καταστροφές που βιώνουμε καθημερινά (κρίση, πόλεμοι, οικολογία) είναι επίσης ένα κόσμος «χωρίς προσανατολισμό, χωρίς κοινωνική πολιτική, ούτε ιδεολογία. Η οικονομία του κέρδους ορίζει την απάντηση στο κάθε ερώτημα. Η οικονομία δεν εξηγεί όμως ούτε από πού προερχόμαστε ούτε πού πηγαίνουμε ούτε γιατί πάμε. Εχει να μας προσφέρει μόνο ένα πιο φαινομενικά ορθολογικό μέλλον, ένα μεγαλύτερο συλλογικό πλούτο».

Ο ΚΟΙΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ. Ομως την ίδια ώρα υπάρχει ο νέος κόσμος, ή τουλάχιστον ένα μέρος του, οι νέοι εκείνοι που δεν έχουν σταματήσει να «ψάχνονται», να αμφισβητούν και να αναζητούν «ένα κοινό όραμα που θα τους βγάλει από την απομόνωση». Η συνύπαρξη είναι ο κοινός στόχος που θα τους κάνει να ανήκουν σε κάτι μεγαλύτερο «από την ταπεινωτική ιδιότητα του καταναλωτή, έναν τόπο όπου τα καίρια ερωτήματα μπορούν να επανατεθούν».

Ολα αυτά τα ταξίδια, όλες αυτές οι συναντήσεις με νέους ανθρώπους έφεραν τον σκηνοθέτη αντιμέτωπο με τη «Βοή» αυτής της νέας γενιάς, τη «Βοή» που ενδεχομένως να προμηνύει την έκρηξη. Ο ίδιος λέει: «Η κρίση του καπιταλισμού και του οικονομικού μοντέλου της ανάπτυξης, η οικολογική καταστροφή, η τρομοκρατία, η ανύψωση τειχών και η παγκοσμιοποίηση με την επιβολή του δυτικού κυρίαρχου μοντέλου πολιτισμού φέρνουν τη νέα γενιά στην πρώτη γραμμή αυτών των αλλαγών. Είναι εκτεθειμένη, αβοήθητη και προπάντων χωρίς καμιά συλλογική πολιτική πρόταση που να της επιτρέπει να οραματιστεί ένα πιο αισιόδοξο μέλλον».