Προοδευτικά άλογα

Ο Γιώργος Παπανδρέου επέστρεψε και διεκδικεί εκ νέου τα ηνία του ΠΑΣΟΚ (το ΚΙΝΑΛ κανείς δεν το υπολογίζει, όλοι οι υποψήφιοί του μιλούν πλέον με δεδομένο την επιστροφή στις ρίζες), προτάσσοντας ως βασικό προσόν, όπως λέει, την προοδευτικότητά του και ονειρευόμενος μια προοδευτική συμμαχία. Αλλά όταν ερωτάται ποιες είναι οι προοδευτικές δυνάμεις με τις οποίες θα συμμαχήσει, μπλοκάρει: αποκλείει τη Δεξιά, αποκλείει και την Αριστερά. Προχτές, έδωσε συνέντευξη στην τηλεόραση. Και φρόντισε να αποκλείσει μελλοντική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ: «Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πελατειακή, βασισμένη στον κρατισμό, τον συγκεντρωτισμό, με παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη και στα ΜΜΕ. Τους δόθηκε η ευκαιρία και απέτυχαν», είπε. Σαν να μιλάει ο Ανδρέας Λοβέρδος.

Τι δηλοί η εξέλιξη; Οτι ωραία είναι η επίκληση του προοδευτικού μετώπου, αλλά όπως πολύ καλά έμαθαν στη διάρκεια της κρίσης οι έλληνες πολίτες δεν φτάνει ο προοδευτισμός ούτε η διακήρυξή του. Η δεκαετία της χρεοκοπίας, της κρίσης που τροφοδότησε και των Μνημονίων απομυθοποίησε πολλούς και πολλά. Εκτός των άλλων, διέλυσε το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» που επικαλούνταν η Αριστερά – η φωτογραφία στο κότερο μιας πλούσιας του Αλέξη Τσίπρα είναι το σήμα αυτής της κατάλυσης. Εξάλλου, η κυβερνητική συμμαχία, οι εναγκαλισμοί και η κοινή πορεία με τον «σύντροφο» Πάνο Καμμένο (έτσι αποκαλούσε τους συνεταίρους του ο πρόεδρος των αλήστου μνήμης ΑΝΕΛ σε κομματικό συνέδριο) διέλυσαν ό,τι υπόλειμμα αριστερού μύθου είχε απομείνει: απέμεινε γυμνό ένα κόμμα που προσπάθησε να φτιάξει το δικό του πελατειακό σύστημα, προσβάλλοντας και τους στοιχειώδεις δημοκρατικούς κανόνες.

Θα μπορούσε ένα τέτοιο κόμμα να αναδιαταχθεί μετατρεπόμενο σε δημοκρατική δύναμη; Χωρίς σοβαρή αυτοκριτική και, κυρίως, χωρίς την αλλαγή προσώπων, προτεραιοτήτων και συμβολισμών, είναι αδύνατο. Η μόνη προοπτική αυτού του κόμματος είναι, στις επόμενες εκλογές με απλή αναλογική, να εκφράσει ένα νέο ρεύμα ανορθολογικής αγανάκτησης – για την οποία, όμως, δεν βλέπω πρόθυμους τους πολίτες. Ασε που στο μέτωπο του αντιεμβολιασμού, παρά τις προσπάθειες του Πολάκη και την έμμεση στήριξη του Τσίπρα, διεκδικούν ηγετικό ρόλο πιο μπρουτάλ ηγέτες. Δεν μένει δηλαδή τίποτα άλλο παρά η υπόσχεση της σταθερότητας, την ισχυρής ευρωπαϊκής Ελλάδας και της προόδου. Με τις σημερινές συνθήκες, αυτές τις προϋποθέσεις τις πληροί η στρατηγική Μητσοτάκη: όχι πειράματα, αν δεν υπάρξει πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές πάμε αμέσως για τις μεθεπόμενες. Απλά μαθήματα πραγματισμού.

Για να λέμε μάλιστα και του στραβού το δίκιο, σε μια χώρα οι πολίτες της οποίας εύκολα πιστεύουν σε παραμύθια, πράσινα και προοδευτικά άλογα, ο πραγματισμός είναι η όντως προοδευτική στάση στην πολιτική. Και στη διακυβέρνηση.