Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΡΕΠΕΙΑ

Ολη η ηθική μικρότης, όλη η πονηρά ατολμία, όλη η ευτελής παράδοσις του παλαιού δικολάβου περασμένη εις την ψυχήν ενός προέδρου κυβερνήσεως, υπάρχουν ανάγλυφοι μέσα εις την δικαιολογίαν που εχρησιμοποίησεν ο κ. Πρωθυπουργός ομιλών χθες προς τον κ. Παπαναστασίου δια την γνωστήν του απρέπειαν. Δεν… ενθυμείται τας φράσεις, δια των οποίων κατήσχυνε την παράδοσιν του πρωθυπουργικού λόγου, αν και τα εξεστόμισε δημοσία εντός της Βουλής. Ούτε… ήθελε να θίξει τον κ. Βενιζέλον, τον οποίον δεν ηδύνατο άλλωστε να θίξει, όπως το γνωρίζει κάλλιστα και ο ίδιος. Και συνεχίζων διαπράττει δευτέραν απρέπειαν, δηλαδή κρύπτεται όπισθεν του διορθωτού των πρωθυπουργικών αγορεύσεων, του κ. Σαγιά, ο οποίος, ενώ ετιμήθη με ένα τόσον υψηλόν αξίωμα, παρέλειψε να καθαρίση τα χείλη του πάτρωνός του από τον σίελον της ασχημοσύνης. Τι να πρωτοθαυμάση κανείς; Την μικρότητα ενός προέδρου κυβερνήσεως χρησιμοποιούντος τόσον ταπεινά επιχειρήματα διά να κρύψη τας φραστικάς του ακοσμίας, ή την πρωτοφανή έλλειψιν πολιτικού θάρρους ενός αρχηγού κόμματος επιρρίπτοντος την ευθύνην εις τους ώμους ενός υφυπουργού;

ΟΠΩΣ Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ

Ο άνθρωπος εις τον οποίον η τύχη επεφύλασσε τον σκανδαλώδη δια την πολιτικήν ιστορίαν μας ρόλο να θεωρείται ο αντίπαλος της μεγαλειτέρας προσωπικότητος του σύγχρονου ελληνισμού, εάν διετήρει και τον παραμικρότερον σεβασμόν προς τα πράγματα, εάν δεν παρεξήγει τας συμπτώσεις, αι οποίαι τον έφεραν μέχρι της προεδρίας της κυβερνήσεως και προ πάντων εάν είχε μίαν στοιχειώδη αίσθησιν του κωμικού, δεν θα απετόλμα ποτέ, ομιλών περί του Ελευθερίου Βενιζέλου, να τον αποκαλέσει «τοιούτου παρελθόντος πρόσωπον». Αναφέρομεν την πρωτοφανή αυτήν ακοσμίαν, η οποία μας ενθυμίζει τον βάτραχον του μύθου, ο οποίος έσκασεν αγωνιζόμενος να εξογκώση την μικρότητά του, δια να δείξωμεν μέχρι ποίου σημείου εφθάρη από τινός αυτό το μέγα και απαραίτητον εθνικόν κεφάλαιον που ονομάζεται συνείδησις των αξιών.

ΚΑΛΟΓΗΡΟΙ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΑ ΙΜΑΛΑΪΑ

Υστερα από δέκα μήνες έφθασαν εις Ρώμην αι πρώται καθησυχαστικαί ειδήσεις δια τους μοναχούς του Αγίου Βερνάρδου που τον Ιανουάριον του παρελθόντος έτους είχαν αναχωρήσει εις Θιβέτ, εις τα βάθη της Ασίας, κατευθυνόμενοι εις Ιμαλάια. Ο πατήρ Μέλλυ, ο πατήρ Κοζόκ, συνοδευόμενοι από δύο λαϊκούς, είχαν αποσταλή από την μονήν του Αγίου Βερνάρδου των Αλπεων δια ν΄ αναζητήσουν εις την μεθόριον του Θιβέτ, της Κίνας και των Ινδιών μιαν τοποθεσίαν, εις την οποίαν επί τη βάσει του μοντέλου του ξενώνος της μονής των επί του Αγίου Βερνάρδου, να ιδρύσουν ένα δεύτερο ξενώνα, καταφύγιον δια τους ορειβάτας και τους οδοιπόρους εις τα περιοχάς εκείνας των αιωνίων χιόνων. Την περιοχήν εκείνην της Ασίας διασχίζουν κατ’ έτος χιλιάδες προσκυνητών, εκ των οποίων πολλοί, αιφνιδιαζόμενοι από ισχυράς χιονοθυέλλας, πεθαίνουν εκ ψύξεως.