«Η μοναξιά δεν χωρίζει τους ανθρώπους, τους ενώνει»

Στο έργο, είναι η Νίνα. Ενα κορίτσι 16 χρονών που έχοντας χάσει τη μητέρα της ξέμεινε με τον πατέρα της, έναν φιλόσοφο – συγγραφέα τον οποίο σχεδόν δεν γνώρισε στην παιδική της ηλικία. Αν και πλέον εκείνος αποτελεί όλον τον κόσμο της, η Νίνα τον τιμωρεί για όλα όσα δεν της έδωσε ενώ ταυτόχρονα διεκδικεί ό,τι της λείπει. Οπως έναν έρωτα, μ’ έναν δημοσιογράφο που πηγαίνει σπίτι για να πάρει συνέντευξη από τον πατέρα της. Σ’ αυτό το σύμπαν βουτάει η Σοφία Κόκκαλη, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Οι ναυαγοί» που παρουσιάζεται στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, με την υπογραφή της Ηρώς Μπέζου στο σενάριο και τη σκηνοθεσία (μαζί με τον Γιάννη Παπαδόπουλο).

Η Σοφία Κόκκαλη υποδύεται τον έναν από τους τρεις ήρωες του πρώτου θεατρικού έργου της Μπέζου, δίπλα στον Γιάννο Περλέγκα και τον Μιχάλη Τιτόπουλο. Ως Νίνα, πυροδοτεί κάθε φορά τις εξελίξεις της πλοκής, διεκδικώντας αυτά που της ανήκουν. «Ολοι έχουμε τις δικές µας απαιτήσεις. Τους πόνους που προέρχονται σαφώς από το πρώτο περιβάλλον µας. Και όλοι φτιάχνουμε μια ταυτότητα, ακριβώς από αυτά που µας πλήγωσαν, πρόδωσαν και έλειψαν. Η Νίνα θέλει να απελευθερωθεί. Θέλει να συνεχίσει, θέλει να βγει στη ζωή. Ψάχνει σύμμαχο για να µη φοβάται. Εναν φίλο, τον έρωτα στη ζωή. Η παρουσία ενός ειδικού τρίτου είναι ικανή να την κάνει να καταλάβει, να συγχωρήσει, να την αποφορτίσει, να αποδεχτεί. Την όποια παρελθούσα προβληματική. Να την κάνει να αναλάβει η ίδια την ευθύνη της ύπαρξής της. Να αντέξει τον τρόμο της σχεδίασης του μέλλοντός της. Την ανεξάρτητη ύπαρξή της», αναφέρει η ηθοποιός μιλώντας στο «Νσυν».

Για τους πρωταγωνιστές των «Ναυαγών», η μοναξιά είναι η γέφυρα που τους ενώνει, μια συνθήκη που τους καθορίζει. «Η μοναξιά δεν χωρίζει τους ανθρώπους. Τους ενώνει. Το παράπονο για τη µοναξιά χωρίζει. Αν θες να βρεθείς, θα βρεθείς. Και αν είσαι τυχερός, θα ενωθείς. Η μοναξιά για µένα είναι μια μόνιμη και συνεχής κατάσταση που διαπνέει τη ζωή ενός ανθρώπου. Αλλες φορές πιο έντονη, άλλες αποπνικτική, άλλες καλύπτεται, γεμίζει ή ανακουφίζεται. Αλλες αποκρύπτεται και ξεγελιέται. Ολη η ζωή µας, όπως τουλάχιστον το βλέπω τώρα εγώ, είναι η ποσόστωση και η ποιότητα αυτής της μοναξιάς», δηλώνει η Σοφία Κόκκαλη.

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ. Σύμφωνα με την Ηρώ Μπέζου, το έργο γράφτηκε για τα λόγια που δεν αρκούν, κι όμως είναι τα μόνα που έχουμε. Σε αυτό συναντάται και με την πρωταγωνίστριά της. «Θα ήθελα να μιλώ συνέχεια και για πάντα. Ο λόγος είναι η ταυτότητά µας στη ζωή. Μέσα από τον λόγο δυναμώνει αυτό που ψάχνουμε να συναντήσουμε. Αυτό που φτιάχνουμε. Τα λόγια μπορεί να είναι φλυαρίες ή εύκολα κατασκευάσματα, γρήγορα και πυρετώδη, που δεν αντικατοπτρίζουν οπωσδήποτε μια ανάγκη πραγματική. Αλλά µόνο αυτά έχουμε. Και τη σιωπή. Που όμως δεν είναι χρυσός αν δεν ταραχτεί. Τα λόγια µάς ξεμπροστιάζουν, µας φανερώνουν, µας αποκαλύπτουν, µας κάνουν να σκεφτούμε, να σταθούμε, να αναρωτηθούμε. Τα λόγια έχουν δύναμη, δίνουν έκφραση και σχήμα. Ο λόγος είναι το μέσο για να υπάρχω πιο αισθητά στον κόσμο. Τα λόγια µου τώρα κάνουν διάλογο µε αυτόν που τα διαβάζει. Ειδάλλως αυτός ο όποιος θα έπρεπε να παρουσιαστεί στην παράσταση µε σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι επίσης δημιουργική, αλλά είναι ακριβή και σπάνια. Οπότε, ναι, ούτε εγώ τα χορταίνω τα λόγια. Τον λόγο. Ως λέξεις, σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα. Αλλά τα αντιμετωπίζω και ως μέσο δύναμης που είναι, και ως δείκτη καθρεφτίσματος που επίσης είναι. Τα πιστεύω και τα αμφισβητώ ταυτόχρονα», υπογραμμίζει η ηθοποιός.

Η ίδια, όπως παραδέχεται, έχει υπάρξει κι αυτή ναυαγός στη ζωή της, κυρίως στον έρωτα και την αναζήτησή του με τις διαφορετικές αποχρώσεις που δίνει και το έργο. «Ναυαγός, όπως το καταλαβαίνω εγώ, και σε σχέση µε το έργο, είναι αυτός που ζει απομονωμένος σε ένα μικρό κοµµάτι γης, που του στερεί µια ποικιλία, ένα ταξίδι, µια συσχέτιση πλούσια µε τη ζωή. Υπάρχει λοιπόν ένα νησί στο οποίο σίγουρα έχω ναυαγήσει. Είναι αυτό της ασφάλειας, της στοργής. Και υπάρχει και η τάση για εξερεύνηση, για απόπειρες και εμπειρίες πιο υπερβατικές, που σ’ τις χαρίζει ένας έρωτας, ή μια συσχέτιση πιο χαοτική. Και εκεί όμως μπορεί να ναυαγήσει κανείς. Αποζητώντας την επανάληψη, τη βίωση αυτού του συναισθήματος, ξανά απ’ την αρχή. Προσωπικά προσπαθώ να βγω στη ζωή µε απαραίτητη δόση προστασίας αλλά και ενθουσιασμού. Να βρεθώ σε έναν τόπο όπου αυτή η σύνθεση είναι εφικτή. Μάλλον, μέχρι να το συναντήσω, βουλιάζω σαν ναυαγός, πότε πατώντας µε το ένα πόδι στο νησί της ασφάλειας και πότε µε το άλλο στο νησί του ερωτισμού», καταλήγει η Σοφία Κόκκαλη.