Η επαναφορά του Σωτήρη Τσιόδρα

Δεν ξέρω κατά πόσον πρόκειται για ολική επαναφορά, πάντως η επανεμφάνιση χθες το μεσημέρι του Σωτήρη Τσιόδρα στις οθόνες μας (για να μας μιλήσει περί της αποτελεσματικότητας των εμβολίων, του τι κερδίσαμε έως τώρα λόγω εμβολιασμών και τι χάσαμε λόγω των αντιεμβολιαστών) ήταν, πάνω απ’ όλα, ένα είδος συναγερμού. Είναι πλέον σαφές ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά και το τέταρτο κύμα της πανδημίας είναι εδώ – όπως άλλωστε και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Για άλλη μια φορά, με τον καθαρό, συναισθηματικό αλλά και, συγχρόνως, εμπεριστατωμένο λόγο του (ποιος είπε ότι αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί;) μας έδειξε τη διάσταση του ανθρώπινου δράματος πίσω από τους αριθμούς – χωρίς τους δεύτερους το πρώτο είναι αόριστο και νεφελώδες, χωρίς το πρώτο, οι δεύτεροι είναι, απλώς, στατιστική.

Συγχρόνως, ξύπνησε μνήμες από την πρώτη φάση της πανδημίας, την εποχή της αθωότητας. Τότε που κρεμόμαστε από τα χείλη του και πριν οι τρολοπολάκηδες αρχίσουν να τον αποδομούν θεωρώντας ότι έτσι κάνουν αντιπολίτευση. Τότε που κοινότητα Ρομά τον υποδεχόταν σαν να ήταν ο Σάκης Ρουβάς στα ντουζένια του και μπορούσε, με ένα του νεύμα, να κερδίσει την προσοχή του «αγριεμένου πλήθους».

«Μας έλειψε» ήταν η κοινή, χθεσινή διαπίστωση. Με την υποσημείωση ότι ήταν λάθος το ότι αποσύρθηκε. Δεν ξέρω πού ακριβώς αποδίδεται αυτό το λάθος, είναι κοινό μυστικό πάντως ότι ο Σωτήρης Τσιόδρας θέλησε ο ίδιος να αποσυρθεί από τις τακτικές εμφανίσεις στην τηλεόραση – ναι, υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που δεν απολαμβάνουν τη δημοσιότητα. Μέχρι τόσο άντεξε, μέχρι τόσο έμεινε. Κι αν κάτι μας συγκινούσε τότε, στο καθημερινό ραντεβού των έξι, είναι ότι μιλούσε «από καρδιάς». Και δεν μπορείς να μιλάς «από καρδιάς» προσποιούμενος. «Μα έβαλε την προσωπική του ηρεμία πάνω από το γενικό καλό» λένε κάποιοι. Μα αυτή η προσωπική διάσταση του ξεκάθαρου, επιστημονικού του λόγου μας γοήτευε. Και τώρα τι; Τον εγκαλούν, έστω και με τρόπο, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που τον θαύμαζαν;

Αν δεν παίξει η μια
θε να παίξει η άλλη

Η προχθεσινή τηλεοπτική συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Αντώνη Σρόιτερ ήταν άλλο ένα δείγμα του τι σημαίνει «αντιπολίτευση στο πόδι», κριτική δηλαδή χωρίς αντιπρόταση ή με αντιπρόταση – τρύπα στην κοινή λογική. Με κορυφαία βεβαία τη στιχομυθία σε ό,τι αφορά τη συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας και την υπόσχεση στο κοινό του ότι, όταν ξαναγίνει πρωθυπουργός, θα την επαναδιαπραγματευτεί. «Και αν δεν δεχτούν τους όρους σας;» τον ρώτησε ο δημοσιογράφος. «Ε τότε βλέπουμε» απάντησε ο αυτοαποκαλούμενος «εν αναμονή πρωθυπουργός».

Μου θύμισε συνέντευξη Τύπου που είχε δώσει παραγωγός του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είχε ήδη αφήσει να φημολογείται ότι προετοίμαζε υπερπαραγωγή με τη συμμετοχή μεγάλων σταρ του Χόλιγουντ. Και πρωταγωνίστρια τη Φέι Ντάναγουεϊ. Αυτό ακριβώς μας ανακοίνωσε λοιπόν, με τη χαρακτηριστική θεσσαλική προφορά του.

Εγινε μεγάλο σούσουρο στην αίθουσα και άρχισαν να ακούγονται κάποια πνιχτά γέλια. Το σενάριο της ταινίας που μας είχε διηγηθεί λίγο πριν, τα στάνταρ της παραγωγής, το όλο εγχείρημα τέλος πάντων δεν έδινε την εντύπωση ότι θα ενθουσίαζε την αμερικανίδα σταρ. Με δυο λόγια, μας φαινόταν μούφα. Αρχισαν λοιπόν οι ερωτήσεις. «Μα είναι σίγουρο αυτό με τη Ντάναγουεϊ;». «Απολύτως». «Δηλαδή της έχετε κάνει την πρόταση; Εχετε μιλήσει μαζί της;». «Βεβαίως». «Και έχει δεχτεί;». «Αυτό σας λέω». «Μα δεν έχετε προγραμματίσει ακόμη τον χρόνο των γυρισμάτων. Αν έχει ανειλημμένες υποχρεώσεις και δεν μπορεί;». «Θα μπορεί». «Και αν δεν μπορεί». «Ε, αν δεν μπορεί θε να παίξει στη θέση της η Ολγα Πολίτου». …Τα γέλια στην αίθουσα δεν ήταν πια πνιχτά – με όλο τον σεβασμό μου προς την κυρία Πολίτου.

Η ταινία με την Ντάναγουεϊ ή την Πολίτου δεν έγινε ποτέ. Οπως δεν θα γίνει ποτέ και η επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας.