«Το κόκκινο χαλί σήμερα είναι ένα ψέμα»

Η Τζόαν Κόλινς, 88 ετών σήμερα, γεννήθηκε στο Πάντινγκτον του Λονδίνου κι άρχισε να εμφανίζεται σε ταινίες ενώ ήταν ακόμη στην εφηβεία της, συμμετέχοντας σε περισσότερα από 70 παραγωγές, όπως τα «Our Girl Friday», «Land of the Pharaohs», «The Virgin Queen», «The Stud» και «The Bitch». Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 έγινε γνωστή ως Αλέξις Κόλμπι στην αμερικανική σαπουνόπερα «Δυναστεία», ένας ρόλος που της χάρισε Χρυσή Σφαίρα. Τα τελευταία χρόνια επέστρεψε στην τηλεόραση με σειρές όπως «The Royals», «Benidorm» και «American Horror Story». Τώρα κυκλοφορεί το νέο της βιβλίο με τίτλο «My Unapologetic Diaries» και μιλάει στον «Guardian».

Ξεκινάτε το βιβλίο λέγοντας ότι σας αποκαλούν «το κακό κορίτσι της Βρετανίας, η απάντηση της Αγγλίας στην Αβα Γκάρντνερ, μια σκύλα, ένας πάνθηρας και μια στρίγγλα». Σας άρεσε κρυφά κάποια από αυτές τις περιγραφές;

[Γελάει] Οχι πραγματικά. Ημουν μια έφηβη που εμφανιζόταν σε βρετανικές ταινίες όταν με αποκαλούσαν έτσι. Μερικά με αναστάτωναν λίγο, αλλά δεν μπορείς να αφήσεις τα πράγματα να σε αγγίζουν. Για να παραμείνεις σε αυτή τη δουλειά, πρέπει να αναπτύξεις παχύ δέρμα και ισχυρό χαρακτήρα. Πήρα τις πρώτες κριτικές μου όταν ήμουν 17 ετών. Μερικές ήταν πολύ άσχημες και με έκαναν να κλάψω. Πολύ. Αλλά το ξεπέρασα.

Ο Ρότζερ Μουρ είναι μια επαναλαμβανόμενη παρουσία στα ημερολόγια. Ποιος θα θέλατε να γίνει ο νέος Τζέιμς Μποντ;

Είτε ο Τζέιμς Νόρτον είτε ο Τομ Χάρντι θα ήταν καλοί. Γνωρίζω τον Ρότζερ από τα 15 μου. Γνωριστήκαμε στο γραφείο ενός θεατρικού ατζέντη και από τότε ήμασταν φίλοι.

Αναφέρετε τον Ντόναλντ Τραμπ αρκετές φορές στο βιβλίο αλλά δεν φαίνεται να σας γοητεύει…

Πείτε μου κάποιον που γοήτευσε ο Ντόναλντ Τραμπ.

Γιορτάζετε τα 70 χρόνια σας στη showbiz. Ποια ήταν η πιο ευχάριστη δεκαετία;

Αν έπρεπε να διαλέξω μία, θα ήταν η δεκαετία του ’60. Είχα δύο μικρά παιδιά και δούλευα μόνο όταν ήθελα. Δεν πιεζόμουν να φέρω χρήματα στο σπίτι επειδή ήμουν παντρεμένη με τον Τόνι (τον δεύτερο σύζυγό της, Αντονι Νιούλι). Ζούσαμε στο Χόλιγουντ και είχαμε πολλούς σπουδαίους φίλους Αγγλους όπως ο Ντάντλεϊ Μουρ, ο Πίτερ Σέλερς και η Νταϊάνα Ντορς. Ηταν μια διασκεδαστική περίοδος, χωρίς άγχος. Ισως η μόνη δεκαετία που ήταν.

Σας λείπει η χρυσή εποχή της αίγλης του Χόλιγουντ;

Αυτό που μου λείπει είναι η αίγλη των πάρτι. Αυτή η κουλτούρα δεν φαίνεται να υπάρχει πια. Αυτό που έχουν τώρα είναι το κόκκινο χαλί, το οποίο είναι όλο ψεύτικο. Ολοι ντύνονται με δανεικά φορέματα και κοσμήματα, ποζάρουν για το Instagram και μετά πηγαίνουν σπίτι. Δεν υπάρχει πραγματικά σκηνή πάρτι. Ή, αν υπάρχει, είναι πολύ μυστική.

Τι έχετε στα σκαριά τώρα;

Το BBC κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή μου, το οποίο είναι συναρπαστικό. Εχω μερικά άλλα μεγάλα έργα που έρχονται, αλλά είναι γρουσουζιά να μιλήσω γι ‘αυτά. Στο βιβλίο αναφέρω πως θα έπαιζα την Κρουέλα Ντε Βιλ, τότε δεν το έκανα. Αυτό συμβαίνει αν μιλήσεις πολύ νωρίς. Τώρα δεν μιλάω ποτέ για τίποτα, μέχρι να χτυπήσει η κλακέτα. Η Κρουέλα και η Κλεοπάτρα είναι οι μόνοι δύο ρόλοι που λυπάμαι που έχασα.

Αγωνιστήκατε για ισότιμη αμοιβή με τους άντρες συμπρωταγωνιστές σας στη «Δυναστεία». Ησασταν μπροστά από την εποχή σας από αυτή την άποψη;

Είχα μιλήσει για ίσες αμοιβές από τα 20 μου. Απλώς δεν βλέπω γιατί οι άντρες πρέπει να πληρώνονται περισσότερο. Αν είναι μεγαλύτερα αστέρια, ίσως. Αν είναι ο Τομ Κρουζ και η Τζέιν Κάποια, τότε θα πρέπει να πάρει περισσότερα χρήματα. Αν είναι η Μέριλ Στριπ και ο Σαμ Τίποτα, φυσικά θα πρέπει να πάρει περισσότερα χρήματα. Οταν αυτό δεν ισχύει, η αμοιβή πρέπει να είναι η ίδια.

Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας φεμινίστρια;

Απολύτως. Το έκανα πολύ πριν χρησιμοποιηθεί ευρέως αυτή η λέξη. Πάντα πίστευα στην ισότητα. Οι γυναίκες μπορούν να κάνουν ό,τι κάνουν οι άντρες και έχουν το δικαίωμα να το κάνουν. Ο μόνος δυνατός τομέας όπου οι γυναίκες δεν είναι ίσες είναι η σωματική δύναμη. Γι ‘αυτό θα αφήσω κάποιον να κουβαλήσει τις τσάντες μου. Και, λοιπόν, υπάρχουν πολλές τσάντες.