Ο ικέτης που φοβέριζε

Παρότι ο ίδιος επανειλημμένως χαρακτήρισε την ομιλία του «απολογία», την ξεκίνησε με μια ασυνήθιστη για απολογούμενο, αλλά φυσιολογική για τον ίδιο, επίδειξη μαγκιάς και υποτιθέμενης αντρειοσύνης, δηλώνωντας εκ των προτέρων πού έχει γραμμένους τους κατηγόρους του (περιφραστικά, ευτυχώς). Ωστόσο, για όσους την περασμένη Τετάρτη παρακολούθησαν τον Πολάκη στη Βουλή, ήταν φανερό ότι τον απολογούμενο διακατείχε ο φόβος για το ενδεχόμενο άρσης της ασυλίας του, που τελικά έγινε πραγματικότητα. Ικέτευε ο «αντρειωμένος», στην πραγματικότητα, αλλά το έκανε με τον μόνο τρόπο που ξέρει, φοβερίζοντας τους κριτές του.

Η μήνυση κατά του Πολάκη για συκοφαντική δυσφήμηση κατατέθηκε από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος. Ο Πολάκης όμως απέφυγε την ουσία της υπόθεσης και ανάλωσε τον χρόνο της ομιλίας του για να περιγράψει πόσο μεγαλόψυχος είναι ο ίδιος, που, ενώ θα μπορούσε δεν καταθέτει μηνύσεις κατά των αντιπάλων του, δεν το κάνει και, επίσης, για να εξηγήσει γιατί θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να βρίζει συστηματικά τον Στουρνάρα. Ολο αυτό, δε, με επιδεικτική περιφρόνηση προς τη διαδικασία και το προεδρείο, λες και τους έκανε τη χάρη να ασχολείται μαζί τους. Ο προεδρεύων, ο καημένος ο κ. Μπάμπης (Αθανασίου), θα πρέπει να ένιωθε σαν κοριτσάκι που προσπαθεί να πουλήσει λουλούδια στους πελάτες ταβέρνας, κάθε φορά που έκανε μια απόπειρα να επαναφέρει τον Πολάκη στα μέτρα της διαδικασίας και εκείνος τον απόπαιρνε σκαιώς: «Μη με διακόπτετε! Μιλάω!». Παρ’ όλα αυτά, η φολκλορική «παλικαροσύνη» δεν μπορούσε να κρύψει τον φόβο του.

Κατανοητό, διότι απέναντί του έχει τον Στουρνάρα και μάλιστα όχι ως ιδιώτη, αλλά ως διοικητή της ΤτΕ. Η μεταξύ τους διαμάχη έχει παρελθόν. Είναι γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοστατούντος του Πολάκη, έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να εκφοβίσει τον Στουρνάρα και να τον οδηγήσει στην παραίτηση. Η θέση του ήταν ένας από τους «αρμούς της εξουσίας» που τόσο πολύ ήθελε να ελέγξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρά την αποτυχία του σχεδίου, ο Πολάκης συνέχισε μόνος του τον πόλεμο κατά του Στουρνάρα και, όταν πέρυσι τον Σεπτέμβριο το δικαστήριο αθώωσε οριστικά τη Λίνα Στουρνάρα από τις κατηγορίες που είχε κατασκευάσει εναντίον της το υπουργείο Υγείας επί Πολάκη, εκείνος μετά από δύο εβδομάδες δημοσίευσε στο Facebook νέο υβρεολόγιο κατά του διοικητή. Ποιος θα τολμούσε να τον εμποδίσει; Με την ανοχή που εξασφαλίζει χάρη στη φοβέρα, αισθανόταν ότι το ακαταδίωκτο ήταν πια κεκτημένο, ότι μπορούσε να βρίζει όποιον θέλει και όσο θέλει χωρίς συνέπειες, επειδή είναι ο Πολάκης και μπορεί.

Μεγάλο λάθος του να υποτιμήσει το σθένος του Στουρνάρα, διότι αυτό ήταν η αφορμή για να καταθέσει τη μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση ο διοικητής, για την οποία η Βουλή έκανε δεκτή την άρση της ασυλίας του. Τώρα, απομένει να δούμε τη στάση του «αντρειωμένου» απέναντι στους φυσικούς δικαστές του. Αυτό φοβάται ο Πολάκης, διότι, έστω και αν η κατηγορία δεν επισύρει μεγάλη ποινή, το νταηλίκι του δεν περνάει στο δικαστήριο. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον πιο δύσκολο ρόλο της ζωής του: θα πρέπει να προσπαθήσει να φανεί σαν κύριος.

Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί «ισαποστάκηδες» θα έπιασαν τον Στουρνάρα για να του πουν ότι καλύτερα θα ήταν να δώσει τόπο στην οργή, να δείξει ανωτερότητα και άλλα τέτοια γλυκερά. Είναι προς τιμήν του ότι δεν τους άκουσε, διότι κάποιος πρέπει, επιτέλους, να βάλει τον Πολάκη στη θέση του! Η δήθεν ανωτερότητα είναι στην πραγματικότητα υποταγή στον εκφοβισμό, η δε άτυπη ασυλία του Πολάκη απόδειξη αδυναμίας του συστήματος. Αν λοιπόν ο Στουρνάρας, με όλη την ισχύ και το κύρος του αξιώματός του, δεν τολμά να τα βάλει με τον Πολάκη, πείτε μου παρακαλώ ποιος θα το κάνει; Ο κ. Μπάμπης που έτρεμε το φυλλοκάρδι του; Είναι ειρωνεία να μας ευαισθητοποιεί κάθε είδηση για «bullying» που συμβαίνει στο σχολικό περιβάλλον, αλλά να ανεχόμαστε – και μάλιστα από φόβο και μόνο – το ίδιο φαινόμενο στη Βουλή και τον δημόσιο βίο.