Κόμμα

Ολοι οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο με κάποιον τρόπο αξιολογούνται. Με διάφορες μεθόδους και διαδικασίες.

Λογικό. Είναι αυτονόητο πως όποιος σε πληρώνει (ιδιώτης ή Δημόσιο) έχει το εύλογο δικαίωμα αλλά (στην περίπτωση του Δημοσίου) και την κοινωνική υποχρέωση να αξιολογεί πώς κάνεις τη δουλειά για την οποία σε πληρώνει.

Αυτό προφανώς ισχύει για όλους χωρίς να εξαιρούνται οι εκπαιδευτικοί.

Επίσης λογικό. Οπως εξηγούσε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή για τις φρεγάτες, οι εκπαιδευτικοί δεν αμείβονται «από την περιουσία του πατέρα τους», ούτε καν από το σωματείο τους, αλλά από το δημόσιο ταμείο.

Στο οποίο συνεισφέρουμε οι φορολογούμενοι για να αντιμετωπιστούν κοινωνικές ανάγκες, όπως είναι η εκπαίδευση.

Εδώ και δύο χρόνια, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εκπαιδευτικών τελούν σε κατάσταση μόνιμης φασαρίας. Πότε για το άνοιγμα ή το κλείσιμο των σχολείων, πότε για τον κορωνοϊό, πότε για την τηλεκπαίδευση.

Γενικώς δεν τους αρέσει τίποτα.

Και μάλιστα τίποτα από όσα δεν τους αρέσουν δεν αφορά την ποιότητα του δημόσιου σχολείου για το οποίο (υποτίθεται) κόπτονται και το οποίο έχει πολλά που θα έπρεπε να μην τους αρέσουν.

Κυρίως δεν θέλουν να αξιολογούνται – από ζορμπαλίκι, αραλίκι, ανασφάλεια ή φόβο, δεν το εξετάζω…

Κατανοητό. Κάθε άνθρωπος δικαιούται να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες και να υπερασπίζεται τη βολή του. Δεν μπορεί όμως η όποια διεκδίκηση να αναστατώνει ακατάπαυστα τη ζωή παιδιών και τη λειτουργία σχολείων που δεν έχουν σχέση με τη διεκδίκηση.

Η ταμπακιέρα εδώ είναι η επίδειξη δύναμης. Κακομαθημένοι (και όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ) σε μια ιδιότυπη συνδιαχείριση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, οι συνδικαλιστές θέλουν να δείξουν ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς εκείνους. Ούτε φυσικά η αξιολόγηση.

Ουσιαστικά δηλαδή επιζητούν να υποκαταστήσουν κάθε νόμιμη εξουσία.

Διότι σε μια δημοκρατική πολιτεία η Βουλή νομοθετεί, η κυβέρνηση εφαρμόζει τους νόμους κι αν προκύψουν διαφορές ή αντιρρήσεις (πράγμα θεμιτό κι αναπόφευκτο) τις λύνουμε στα δικαστήρια.

Καλώς ή κακώς, έτσι λειτουργεί η δημοκρατία.

Δεν είναι απαραίτητο να αρέσει σε όλους. Το ΚΚΕ για παράδειγμα έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι δεν του αρέσει κι ότι μόλις ευκαιρήσει ο Παφίλης θα κάνει επανάσταση.

Το ίδιο κι οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί. Αν δεν τους αρέσει, μπορούν να πάρουν μέρος στην επανάσταση του ΚΚΕ ή να αρχίσουν δική τους.

Η άλλη λύση βεβαίως είναι να κάνουν κόμμα και να κατέβουν στις εκλογές. Αν μάλιστα βάλουν και αρχηγό τον Φίλη, την έχουν σίγουρη τη νίκη.