Θυσία

Χθες το μεσημέρι κυριαρχούσαν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης δύο ειδήσεις με πρωταγωνιστή το Κρεμλίνο. Η μία ερχόταν από τις Βρυξέλλες και ήταν η συνέντευξη που είχε δώσει στους Financial Times ο ρώσος πρεσβευτής στην ΕΕ. «Αν θέλετε να αποφύγετε ελλείψεις στο φυσικό αέριο», τόνισε ο Βλαντίμιρ Τσιζόφ, «φτιάξτε τις σχέσεις σας με τη Μόσχα». Η συνέντευξη ήταν πικάντικη, καθώς ο πρεσβευτής δεν έμεινε στην αυστηρή διπλωματική γλώσσα. «Ο Πούτιν συμβούλεψε την Gazprom να είναι πιο ευέλικτη και κάτι μου λέει ότι η Gazprom θα ακούσει», είπε σε ένα σημείο. «Αν η ΕΕ βρει την πολιτική βούληση να αλλάξει φρασεολογία, και από αντίπαλο μας χαρακτηρίσει εταίρο, ξέρει πού θα μας βρει», είπε σε ένα άλλο.

Η άλλη είδηση ερχόταν από τη Μόσχα και ήταν μια είδηση που ανέβασε ο Αλεξέι Ναβάλνι στο Instagram με τη βοήθεια των δικηγόρων του: η επιτροπή των φυλακών στις οποίες κρατείται άλλαξε το καθεστώς του και τον χαρακτηρίζει πλέον εξτρεμιστή και τρομοκράτη. Ο 45χρονος Ναβάλνι δηλητηριάστηκε στη Σιβηρία τον Αύγουστο του 2020, πήγε στη Γερμανία για θεραπεία, συνελήφθη όταν επέστρεψε στη χώρα του με την κατηγορία ότι είχε παραβιάσει τους όρους της αποφυλάκισής του και καταδικάστηκε σε δυόμισι χρόνια φυλακή. «Τουλάχιστον δεν με χαρακτηρίζουν ύποπτο φυγής, οπότε δεν θα μπαίνουν κάθε τόσο τις νύχτες στο κελί μου», έγραψε.

Σχετίζονται οι δύο ειδήσεις μεταξύ τους; Προφανώς. Το Κρεμλίνο ζητάει παιχνιδιάρικα από την Ευρώπη να ξεχάσει ό,τι έχει μείνει από δυτικές αξίες, να κάνει τα στραβά μάτια για τις εισβολές σε ξένα εδάφη, τις δηλητηριάσεις και δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων, τις παρεμβάσεις σε ευρωπαϊκές εκλογικές αναμετρήσεις και τον εν γένει βιασμό της δημοκρατίας, να εγκαταλείψει τις κυρώσεις και να επικεντρωθεί επιτέλους στις μπίζνες – για το καλό της. Το έκανε ο Τραμπ, όταν ζητούσε από τον Πούτιν τη συνταγή για να απαλλαγεί από όσους τον ενοχλούσαν. Το έκανε η Μέρκελ, όταν πίεζε για να τελειώσει ο αγωγός NordStream2 που θα αυξήσει ακόμη περισσότερο την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Μόσχα. Τι είναι δηλαδή οι άλλοι ηγέτες, πιο ευαίσθητοι;

Με την Πολωνία και την Ουγγαρία είναι σχετικά πιο εύκολο να μιλάς για δημοκρατία, μολονότι η δυστοκία είναι και εκεί εμφανής: πιέζεις, παζαρεύεις, δίνεις διορίες, απειλείς, κάνεις ένα βήμα πίσω, κάτι πετυχαίνεις στο τέλος. Η πραγματική δοκιμασία για την Ευρώπη είναι όμως όταν μπαίνει στην εξίσωση το πορτοφόλι του καταναλωτή και, μαζί του, η απειλή του λαϊκισμού που καραδοκεί. Τότε είναι που τίθενται τα πραγματικά διλήμματα.

Για να το πούμε ωμά: δεν θα ήμασταν πρόθυμοι να θυσιάσουμε, μεταφορικά ή κυριολεκτικά, τον Ναβάλνι και τον όποιο Ναβάλνι προκειμένου να πληρώσουμε λιγότερα λεφτά τον χειμώνα για να ζεστάνουμε το σπίτι μας;