Λούφα και παραλλαγή

Το μόνο που δεν είχα προβλέψει, χθες, για τη στάση της αριστερής αντιπολίτευσης, μικρής, μικρότερης και ελάσσονος, ήταν οι ακριβείς εκφράσεις με τις οποίες οι αρχηγοί θα επένδυαν την γκρίνια τους. Διότι τα άλλα είναι γνωστά, έρχονται από μακριά, από το λεξιλόγιο της Αριστεράς τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Η λογική τους, κοινή. Τα όπλα είναι κακά, ειρήνη, ύφεση, αφοπλισμός, να φτιάξουμε έργα ειρήνης για να διορίζουμε πελάτες ενός κομματικού κράτους, που θα το ενισχύουμε όταν βρισκόμαστε στα πράγματα και θα το καταγγέλλουμε όταν δεν είμαστε.

Αυτός που επεκτείνει την ετοιματζίδικη φρασεολογία του, όπως αναμενόταν, ήταν ο πρωταθλητής του αριστερού λαϊκισμού, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο λόγος του, χθες, ήταν ακόμα ένα συνονθύλευμα από μισές αλήθειες που υποκινούν την εχθροπάθεια. Τον υποκινούσε η ανάγκη ενός ηχηρού «Οχι σε όλα» και η συντήρηση των ανακλαστικών του διχασμού, γι’ αυτό άλλωστε και το μέτρο των πραγμάτων στην πολιτική αντιπαλότητα αυτό το διάστημα το δανείζεται από τον Μπογδάνο, τον οποίο και δεν παραλείπει να ανάγει σε ιδεολογικό κέντρο στη ΝΔ – ενώ δεν είναι παρά μια παρωνυχίδα του νεοδημοκρατικού κομματικού σωλήνα.

Κατανοώ τη λογική που κινητοποιεί την ετοιματζίδικη σκέψη Τσίπρα. Η μικρή Αριστερά στην οποία απέκτησε πολιτικό υπόβαθρο ήταν η Αριστερά του εύκολου αντιμιλιταρισμού. Δεν κόστιζε τίποτα. Σήμερα, όμως, μετά την κυβερνητική εμπειρία, θα περίμενε κανείς να έχει κατανοήσει τον κόσμο – έτσι τουλάχιστον μοιάζει όταν γράφει για τη Μέρκελ που θαύμασε ή συναγελάζεται με τους ευρωπαίους σοσιαλιστές. Στον κόσμο αυτό, η Ελλάδα δεν μπορεί να αρκείται σε φαντασιώσεις ισχύος, οφείλει να πραγματώνει την ισχύ της με στρατηγικές. Με μεταρρυθμίσεις για την οικονομική πρόοδο και την ανάπτυξη, με καλύτερη παιδεία που θα βάλει τις βάσεις μιας δυναμικής επανεκκίνησης της οικονομίας και, ασφαλώς, με ενίσχυση του διεθνούς ρόλου της χώρας, που δεν σημαίνει μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Τα υπόλοιπα είναι ρητορικά τεχνάσματα.

Ο Τσίπρας αμφισβητεί τη συμφωνία με τη Γαλλία, ισχυριζόμενος ότι δεν είναι ρητή όταν αναφέρεται στα κυριαρχικά δικαιώματα και, ιδίως, δεν κάνει μνεία για το τι θα κάνει η Γαλλία σε περίπτωση προκλήσεων εκτός της επικράτειας των έξι μιλίων. Η εικόνα που σχηματίζει για την άμυνα και τις υποχρεώσεις της χώρας είναι γραφική: θαρρείς και εμείς έχουμε μόνο δικαιώματα ενώ οι άλλοι μόνο υποχρεώσεις – προάσπισης ακόμα και των καφενειακών ανακριβειών του ιδίου, π.χ., για την ΑΟΖ. Λούφα και παραλλαγή. Δεν υπάρχει πιο ψοφοδεής θεώρηση των δικών μας υποχρεώσεών μας έναντι της χώρας μας. Και σε κάθε περίπτωση, αλίμονο αν η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη να αντεπεξέλθει η ίδια στις ανάγκες της. Αλίμονο, δηλαδή, αν η χώρα συνέχιζε να βρίσκεται στη διαλυτική φάση του 2015, όταν τις τύχες της διαχειριζόταν ο Τσίπρας. Αλίμονο, δηλαδή, αν κρεμόταν πάνω από το κεφάλι μας ο κίνδυνος της οικονομικής κατάρρευσης και της αποπομπής μας από την Ευρώπη, κάτι που έγινε πιθανότατο με το δημοψήφισμα του 2015.

Θα πρέπει να μακαρίζει την καλή του τύχη ο τέως πρωθυπουργός που η διαχείρισή του, εκείνο το διάστημα, δεν δημιούργησε κάποιο οδυνηρό τετελεσμένο – διότι, τότε, δεν θα ήταν σήμερα εδώ να παριστάνει τον εγγυητή μιας ισχυρής Ελλάδας.