Απογοήτευση στη Βουλή

Απογοήτευση στη Βουλή

Η αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία είναι – το έχω αναφέρει προ ημερών και πάλι εδώ – ό,τι καλύτερο μας έχει συμβεί ως χώρα, τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα και τον επεκτατισμό του γείτονα. Αντί λοιπόν αυτή η συμφωνία να καταφέρει να συσπειρώσει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, και να στείλει προς τα έξω ένα επιπλέον μήνυμα εθνικής ομοψυχίας, κατάφερε να διαιωνίσει την άβυσσο του διχασμού που επί χρόνια ταλαιπωρεί τη χώρα.

Παρακολούθησα ένα αρκετό κομμάτι (πιθανόν και λίγες χιλιάδες ακόμη άνθρωποι σαν κι εμένα, διότι πλέον ελάχιστοι «βλέπουν» Βουλή) αυτής της συζήτησης. Με αποκαρδίωσε το επίπεδο του διαλόγου των πολιτικών αρχηγών για ένα θέμα μείζονος εθνικής σημασίας. Ηταν τόσο επίπεδες οι τοποθετήσεις, και τόσο ανιαρές, που λες και δεν συζητούσαν επί μιας τόσο σημαντικής εξέλιξης για τα εθνικά μας θέματα, αλλά για κάτι ανούσιο, λόγου χάρη τις τιμές στα μπρόκολα, τα παντζάρια ή τα σπανάκια. Τα δε ευφυολογήματα που αντάλλαξαν κυρίως Πρωθυπουργός και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προκάλεσαν πραγματικά απορίες για το ποιος τα σκέφτεται αυτά, και γιατί οι δύο ηγέτες, με το που τα διαβάζουν στο χαρτί, δεν τα σβήνουν. Διαμιάς. Πραγματικά θλιβερό. Φυσικά, η κάθε πλευρά τα ρίχνει στην άλλη.

Οπως συμβαίνει κάθε φορά, άλλωστε…

Ο ακροδεξιός… Κυριάκος

Και είχαμε και το αποκορύφωμα – καθόλου τυχαίο ότι το επιφύλαξε για μια ακόμη φορά ο «Λεγάμενος». Που αφού διερωτήθηκε ανατριχιαστικά, με πόσα φέρετρα θα επιστρέψουν από το Σαχέλ (περιοχή στην οποία δρουν ομάδες τζιχαντιστών και εκτείνεται νότια της Σαχάρας και σε όλο το φάσμα της Αφρικής – από τις ακτές του Ατλαντικού ως την Ερυθρά Θάλασσα) οι ελληνικές δυνάμεις, στο τέλος επισήμανε στον Μητσοτάκη ότι έβγαλε τον μικρό Μπογδάνο που κρύβει στην ψυχή του!!

Τουτέστιν τον ακροδεξιό Μητσοτάκη, που μπορεί να είναι μεν μικρός, αλλά είναι υπαρκτά ακροδεξιός!!

Ειλικρινά τώρα, μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ακροδεξιό τον Κυριάκο; Τον Κυριάκο; Πες του ότι ανέχεται στο κόμμα του ή και στην κυβέρνησή του ακροδεξιούς. Πες του ότι κλείνει τα μάτια σε τοποθετήσεις στελεχών του, που χαϊδεύουν τα αφτιά της Ακροδεξιάς. Πες του ακόμη ότι κάνει πως δεν καταλαβαίνει όταν ορισμένοι από τους δικούς του αλληθωρίζουν προς την Ακρα Δεξιά. Αλλά ότι κρύβει έναν «μικρό Μπογδάνο» στην ψυχή είναι ό,τι πιο βλακώδες μπορεί να ισχυριστεί κάποιος. Και ειδικά αν αυτός ο κάποιος έγινε πρωθυπουργός με τις πλάτες ενός Καμμένου τον οποίο είχε βαφτίσει (να μην τα ξεχνάμε αυτά…) «προοδευτικό της Δεξιάς». Τον Καμμένο!

Δακρύζω…

Ερχονται εκλογές

Είναι τυχαία όλα αυτά; Είναι δηλαδή τυχαίο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο την ατζέντα του περσινού χειμώνα, ότι η Ακροδεξιά αλωνίζει στη χώρα και ειδικότερα στην Αστυνομία με την ανοχή της κυβέρνησης; Και πως η Ακροδεξιά εκφράζεται στην κυβέρνηση από την παρουσία συγκεκριμένων υπουργών σε κορυφαία υπουργεία;

Οχι βέβαια. Είναι στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης στρατηγικής που επιδιώκει την ταύτιση του Μητσοτάκη και της ΝουΔου με τον όρο Ακροδεξιά, προκειμένου στον αντίποδα να ηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ του προοδευτικού δημοκρατικού τόξου.

Γι’ αυτό και θα παρακολουθήσουμε προσεχώς αρκετές συνέχειες του έργου, με στόχο να χτυπηθεί ο Μητσοτάκης προσωπικά, και η κυβέρνησή του δευτερευόντως, εκεί που πονάνε: στην ανάγκη για εύσημα αντιδεξιού αγώνα.

Η θεωρία δεν είναι απλή, έχει πολλά ακόμη κεφάλαια, και θα παρακολουθήσουμε το επόμενο διάστημα τον ΣΥΡΙΖΑ να αρπάζεται από το παραμικρό, και θα ταυτίζει με αυτό το «παραμικρό» ολόκληρη τη ΝουΔου. Και θα στριμώχνει και το ΚΙΝΑΛ για να μη στηρίξει νέα (ακροδεξιά) κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Ερχονται εκλογές, έρχονται εκλογές…

Οραμα για την Κεντροαριστερά

Κάτι ζεσταίνεται στον χώρο του ΚΙΝΑΛ, και όλο και περισσότερα στελέχη κινούνται είτε να παρέμβουν ανοιχτά για την ενότητα του χώρου, είτε να δημιουργήσουν καλό κλίμα ενόψει της εκλογικής διαδικασίας του Δεκεμβρίου για την ανάδειξη νέας ηγεσίας της παράταξης (ως γνωστόν ο πρώτος γύρος θα διεξαχθεί τις 5 Δεκεμβρίου και ο δεύτερος και τελικός γύρος μία εβδομάδα μετά, στις 12 του ίδιου μήνα).

Εφτασε σε εμένα μια διακήρυξη της Πρωτοβουλίας για τη Διεύρυνση του χώρου του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, η οποία βάζει μια σειρά ζητήματα προκειμένου η εκλογή νέου ηγέτη της παράταξης να αποτελέσει την απαρχή για την εκλογική και πολιτική ανάκαμψη του χώρου. Την υπογράφουν οι Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, Γιώργος Σιακαντάρης, Κώστας Κούρκουλος, Εύα Καϊλή, Χαρά Κεφαλίδου, Γαβριήλ Λαμπάτος, Κώστας Μποτόπουλος, Γιάννης Μεϊμάρογλου, και αφού τονίζουν ότι «Διεκδικούμε να είμαστε εμείς ρυθμιστές των (προσεχών) εξελίξεων», αναφέρουν σχετικά με το πραγματικό διακύβευμα της εκλογής:

«Από το αποτέλεσμα των εσωκομματικών διαδικασιών για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του, θα κριθεί αν το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής θα συγκροτήσει τον πόλο των Σοσιαλδημοκρατικών και κεντρώων δυνάμεων που έχει ανάγκη σήμερα το πολιτικό σύστημα και η χώρα. Μαζί με τις εσωκομματικές εκλογές όμως, και ενόψει των εθνικών εκλογών απαιτείται μια αντίστοιχη ανάληψη ευθύνης της Προοδευτικής Δημοκρατικής Παράταξης με νέες συσπειρώσεις, σε νέα σχέδια για νέες κυβερνητικές ευθύνες. Κυρίως με νέα στρατηγική ανάκτησης του μεγάλου χώρου του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, του χώρου της δημοκρατικής παράταξης».

Ποιος μπορεί να διαφωνεί με αυτό;

Η ώρα της κρίσης

Ενα ολόκληρο πρωινό στην Ευελπίδων πέρασα χθες, στο ακροατήριο του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών όπου εκδικάστηκε η προσφυγή του «Λεγάμενου» σε βάρος μου, για την περίφημη υπόθεση της «βίλας του 500άρικου» στο Σούνιο. Η έκπληξη για μένα από την πολύωρη διαδικασία (διήρκεσε περί τις 4 ώρες) ήταν η απεγνωσμένη προσπάθεια των δικηγόρων του ενάγοντος να καταδείξουν ότι είχα δόλο αναφορικά με την υπόθεση, και συγκεκριμένα να συκοφαντήσω τον «Λεγάμενο» γιατί είμαι «αντισύριζα» ή και «εχθρός του Τσίπρα» (αναφέρθηκε και αυτό).

Ενας εκ των συνηγόρων του «Λεγάμενου» (αρνούμαι καν να αναφέρω το όνομά του) επιχείρησε να με απαξιώσει επαγγελματικά (όπως παγίως επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ από ετών…) ισχυριζόμενος ότι όσα έγραψα περί της «βίλας του 500άρικου» ήταν… αντιγραφή από το «Μακελειό» του Χίου!..

Η άθλια όσο και αναξιοπρεπής κατηγορία, μου έδωσε μια καλή ευκαιρία να επιβεβαιώσω για άλλη μια φορά ότι ο πραγματικός στόχος της αγωγής του «Λεγάμενου» ήταν (και παραμένει) η φίμωση και η εξουδετέρωση μιας ενοχλητικής φωνής, για τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε επίρρωση δε αυτής της στάσης κατά τη δίκη, ήρθε το εσπέρας δήλωση του εκ των συνηγόρων του ενάγοντος, Γ. Μαντζουράνη, ο οποίος συναισθανόμενος προφανώς την αδυναμία της υπερασπιστικής γραμμής του εντολέα του, αλλά και τη δική του εμφανέστατη ανικανότητα να την υποστηρίξει, όπως αυτή διεφάνη στην αίθουσα του δικαστηρίου, μου επιτέθηκε προσωπικά με εξόχως συκοφαντικό και εξυβριστικό τρόπο…

Απαξιώ φυσικά να του απαντήσω. Ο καθείς και τα όπλα του.

Κατά τα λοιπά, η διαδικασία εξελίχθηκε άψογα, και (όπως θέλω να) πιστεύω το δικαστήριο αντιλήφθηκε ότι τίποτε δεν θα είχε συμβεί αν εξ αρχής ο «Λεγάμενος» παρουσίαζε τα στοιχεία για τη «βίλα του 500άρικου», και δεν επέτρεπε στο γραφείο Τύπου του κόμματός του να παραπλανά επί διήμερο την κοινή γνώμη (και τον Τύπο) με αυταπόδεικτα ψεύδη.

Σε ό,τι δε με αφορά, παρά τις, επαναλαμβάνω, απροσχημάτιστα συκοφαντικές αναφορές των συνηγόρων του, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αλλά και εν συνεχεία, έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, ότι ενήργησα από δημοσιογραφικό καθήκον και μόνο. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην κρίση του δικαστηρίου…

(Κλείνοντας δεν μπορεί να αγνοήσω την ισχυρή νομική μας ομάδα η οποία έδωσε αληθινή μάχη για την αλήθεια και το δίκιο. Ευχαριστίες πολλές λοιπόν για τους κυρίους Γρ. Δαρμάρο, Β. Δημακόπουλο και Σ. Φέλιο).